Mentionsy

Ta mała strefa, sekty wisarionowców i duża strefa.

I to ja mówię zarówno o strefie wisarionowców, tych, których tam spotkałem.

No stąd też po latach wracam i próbuję dotrzeć do wisarionowców i opisuję to jako taki mikrokosmos, który opowie o tej rzeczywistości szerzej.

Ci, którzy na przykład uciekli do strefy wisarionowców, a to była ucieczka chyba taka najbardziej spektakularna, bo to była jedyna taka grupa, która stworzyła właściwie królestwo wewnątrz gdzieś, która stworzyła królestwo gdzieś wewnątrz w Tajdy.

No, to była ta komercjalizacja i to jest taka kolejna rzecz, przed którą się część wisarionowców też buntowała na zewnątrz, mówiąc o tej komercjalizacji świata i o tym konsumpcjonizmie.

I oczywiście w związku z tym, że widzieliśmy, że tam są... Sami wisarionowcy na przykład mówili, w spedsłużbach też są dzieci Boże, mamy przyjaciół w spedsłużbach, czyli nawet tak już naprawdę na grubo.

W pewnym momencie okazało się, że wisarionowcy mają swojego deputowanego.

Akademiki dla wisarionowców na studiowanie, które dostawali, jeśli wyjeżdżali na zewnątrz.

Ja w pewnym momencie te kontakty ucinam, bo widzę, że one wchodzą jakby za głęboko, że oni próbują też wiedzieć, z kim ja rozmawiam u wisarionowców i sobie tę rzecz notować i zapisywać.

Tak, to znaczy wisarionowcy sami w ogóle chętnie podkreślali służby jak służby, chociaż też o tym mówili przed tą wielką katastrofą, aresztowaniem, to już teraz wyprzedzamy, wisariona i jego najbliższych współpracowników.

Wadim Riedzkin, taki ewangelista wisariona, który pisze najnowszy testament.

Okej, ale mamy wojskowych na przykład, przecież wiadomo, że ich też było bardzo dużo i wiadomo, że te struktury też się rozsypały i tak dalej, i tak dalej, więc właściwie można byłoby powiedzieć, że to właśnie o tyle nie było niezwykłe, że ta opowieść o Wisarionowcach była po prostu szerzej opowieścią o Rosji.

Przy czym to pewnie co łączyło wisarionowców, to potrzeba radykalnej zmiany.

To znaczy w porównaniu z innymi grupami, z którymi ja też później rozmawiałem, zanim do wisarionowców wróciłem po latach.

W ten sposób wisarionowcy nazywali tą cywilizację na zewnątrz, cywilizację zainfekowaną przemocą, wojnami, w strefie przez Wielkie Est, czyli w tej części Syberii, gdzie mieszkał wisarion i jego wyznawcy.

Nazywane jest bajką, to jest to słowo, które częściej pada w Twojej opowieści, ale jest jeszcze takie jedno bardzo, bardzo ważne zdanie, które pojawia się kilkakrotnie, które wypowiadał Wisarion, czyli ten Chrystus ruski, które brzmiało tak.

To znaczy pierwsze to jest analogia do tego, o czym mówisz, o tej bajce wisarionowców do ruskiego miru i do opowieści o Rosji.

Jest też taką drogą, którą ja widziałem przez cały czas, jak do Wisarionowców jeździłem.

Czy on uwierzył w to, że jest wisarionem, to też ja tego do końca nie wiem.

Ale ja mówię o tym Głuchowskim, bo Głuchowski powiedział w pewnym momencie, tłumacząc też, nie usprawiedliwiając, tylko tłumacząc myślenie Rosjan, mówiąc, że ta potworna bajka, on tego nie nazwał bajką, ale ja używam tej analogii, której używali wisarionowcy i tej wszykuj sanie latem.

Tym bardziej, że od Wisariona minęło, od aresztowania Wisariona minęło pięć lat.

Bo Wisarion, przepraszam, przypomnijmy, został aresztowany 22 września 2020 roku, dokładnie.

że jest wisarionowiec w Wenspils.

Więc docieram do Łotwy i tam rzeczywiście docieram najpierw do jednej osoby, która dalej jest wisarionowcem i która pamięta też dawną rzeczywistość i potem docieram do kolejnych osób, no i wreszcie docieram na zebranie też wisarionowców.

No to powie ci, prawdy nie dojdziemy, nie wiadomo jak to jest, wszystkim rządzą spec-służby, to wszystko jest gra wielkich mocarstw, albo jak powiedzieliby wisarionowcy, kosmiczna gra wielkich sił.

To, z czym się zetknąłem w pewnym momencie i o czym piszę w tej książce, to, że wisarionowcy, kiedy zobaczyli, co ja robię, albo co robimy też z fotoreporterami na przykład, z Filipem Łepkowiczem i potem z Maciejem Skawińskim.

To był ten moment, kiedy operator, kiedy autor zdjęć, Radek Ładczuk, przeglądał materiał i wisarionowcy zobaczyli, że tam jest dziecko z niepełnosprawnością i mówili, nie wolno wam pokazywać takich rzeczy, mamy pokazywać świat taki, jak powinien być, taki, jak ma być, a nie taki, jaki jest.