Mentionsy

członków grupy religijnej wcześniej wspierających Asada.

Przede wszystkim to, że Iran, jeden z patronów i sojuszników reżimu Asada i takie organizacje jak Hezbollah z sąsiedniego Libanu, które wcześniej również właśnie Asada wspierały i zwalczały właśnie taką islamistyczną opozycję wobec niego.

Co ciekawe, kiedy przyjechaliśmy do Damaszku właśnie tego dnia, kiedy reżim Asada upadł,

że jest alternatywą dla Asada, że po prostu coś się zmieniło, czy rzeczywiście niesie w sobie jakąś nadzieję, czy rzeczywiście niesie w sobie jakieś podstawy do tego, żeby uważać, że on może przeprowadzić przez ten pięcioletni okres, jak się mówi, za pięć lat mają być normalne wybory, ten kraj ma się zmienić w demokrację jakąś, jakkolwiek byśmy na to nie patrzyli teraz.

No bo powiedzmy, że za czasów Asada chrześcijanie nie byli grupą prześladowaną systemowo, prawda?

Nie, wielu z nich wręcz powiedziało mi, że im osobiście, oni oczywiście zdają sobie sprawę z tego, co działo się za Asada i też wielu z nich miało mimo wszystko w rodzinach tego rodzaju historie, akurat nie związane z przynależnością religijną, tylko jakąkolwiek inną zresztą.

Zasada, jak w każdym takim reżimie nie było wiele trzeba, żeby chociażby przepaść w jednym z jego ponurych więzień, ale mówili o tym, że im jako chrześcijanom zasada jednak żyło się lepiej, że mają obawy związane z tym, jak teraz będzie wyglądać ich życie, kultywowanie właśnie ich religii.

Tylko to od razu wywołało różne kontrowersje, ponieważ okazało się szybko, że trafiają tam nie tylko poborowi, ale też oficerowi wysokiej rangi, też zawodowi żołnierzy armii Asada, którzy brali udział w różnych masakrach na ludności cywilnej.

Ponieważ właśnie same te masakry na wybrzeżu zaczęły się od tego, że rzekomo właśnie grupa oficerów z czasów Asada zawiązała jakiś spisek.

Pierwsze działa nieco sprawniej, druga jest trochę krytykowana po pierwsze za opieszałość, a po drugie za to, że ona koncentruje się tylko i wyłącznie na zbrodniach dokonanych przez Asada, a nie na zbrodniach na cywilach dokonanych na przykład właśnie przez Hayat Tahrir a Sham, do których także jednak dochodziło.

Natomiast część z nich, podobnie jak to miało miejsce w przypadku tych obchodów zeszłorocznych, cieszy się po prostu z obalenia reżimu Asada i nie musi w tym celu być szczególnymi zwolennikami.

że zostali pozostawieni na pastwę właśnie Izraela, że pozostawieni sami sobie, że nie mieli tak naprawdę nawet czasu, ani możliwości świętować upadku Asada, ponieważ właśnie ta izraelska ekspansja na wzgórzach Golan rozpoczęła się bardzo szybko po niej.

Przypadek Rosji jest właśnie ciekawym przykładem tego, jak bardzo pragmatyczne podejście do swojej roli, bardzo pragmatyczny w polityce zagranicznej jest właśnie Ahmad Szara, ponieważ on zwrócił się już jako syryjski prezydent do wszystkich członków Rady Bezpieczeństwa ONZ, w tym właśnie Rosji, która przecież była wielką popleczniczką reżimu Asada, której to wojska polowały przez lata na Szarę i na jego współrebeliantów.