Mentionsy

The Wire na przykład, nie?

Czy do The Corner tego... Ta płyta jest naprawdę soundtrackiem do zimy w Nowym Jorku, tak jak Illmatic, wiesz.

Nawet nie ma, znaczy ochlaniu, o tych, wiesz, o których mówię, o tym drink the pain away situation z Q-tipem, a ogólnie to nawet jak tupeczki cię wyrywają na randkę, to i tak bierzesz ze sobą broń.

No tak, bo też wydaje mi się, że tak jak mówisz, tutaj nie ma dużo one-linerów, chociaż oczywiście są rzeczy, które były milion razy katowane, jak choćby There's a war going on outside the survival of the fittest, ale oni piszą bardzo konkretnie, tak w porównaniu z tymi nowojorskimi raperami, których już nam się udało trochę omówić w...

Tu Hawok też rzuca, no ikoniczne też wersy z tym właśnie, I keep it real, pack steel like my man YG, when the fool try to play me, we hit him, then I'm Swayze, nie?

To też ten polot pisarski Prodigiego słychać właśnie w tym kawałku z Q-Tipem, Drink Away the Pain.

Won't trust ya, rather bust ya and leave your corpse for the cops to discover.

Weź mi podpowiedź, które... No, robił na przykład... Drink away the pain i jeszcze jeden.

Give up the guts.

Tam pod koniec może właśnie zamula troszkę w tym Cradle to the Grave, nie?

Brzmienie, ani trochę to się nie zestarzało, tak jak nie zestarzał się Illmatic, a troszkę się zestarzał Wu-Tang na przykład, więc dla mnie tak, dla mnie to myślę, że jest, jak ktoś nawet w rankingach często jest na pierwszym miejscu jako najlepsza płyta hip-hopowa, to nie mam z tym żadnego problemu.

A te singlowe dwa kawałki, czyli Shook Once i Survival of the Fittest, no to są... To czołówka rapu, no.

Więc tak jakby jednym tchem można powiedzieć Enter the Wu-Tang, Illmatic, The Infamous i też tak jakby słuchałem sobie płyty, bo znowu się odniosę do tego, że trochę tego Nowego Jorku omawialiśmy z tych lat wokoło.