Mentionsy

Tak jak dawniej zaczynałem od dziennika Gombrowicza, choć nic jednego z drugim nie łączy prócz formy dającej całkowitą swobodę wyrazu.

Nie jest chyba przypadkiem, że Gustaw Herling-Grudziński zaczął pisać swój dziennik, kiedy zamilkł Gombrowicz.

Został między innymi w dziełach Witolda Gombrowicza, który był zachwycony, bardzo wiele dla Gombrowicza zrobił, ale to może później.

Dzięki jego zabiegu Gombrowicz zaistniał ze Francji, z Europy Zachodniej.

W tym czasie, trzeba sobie przypomnieć, Gombrowicz siedział w Argentynie.

W ten sposób zabiegał o Gombrowicza, bo jak tłumaczył, w niektórym to się wydawało wręcz trochę niezrozumiałe, że tak bezinteresownie, bez wynagrodzenia podejmuje tak ogromne starania.

On czuł, jakby Gombrowicz był takim jego lepszym, bardziej twórczym ja.

Ta fascynacja Gombrowicza przekładała się także, jak Pani wspomniała, na jego teksty, które były rodzajem takich przypisów, dopełnień tego, co on oglądał, co on czytał.

Ale wśród tych tekstów są arcydzieła polskiego eseju, króciutkie teksty, od których można by zaczynać poznawanie Miłosza czy Gombrowicza, czy Czapskiego.