Mentionsy

Zygmunt Micielski między muzyką a polityką.

Zygmunt Mecierski nie bez powodu rzeczywiście panu kojarzy ze Stefanem Kisielewskim, bo oni są często łączeni w taką parę świetnych publicystów, ludzi odważnych i kompozytorów również działających często przeciwko władzom PRL-owskim.

Jak bardzo wpływ tego kompozytora, tego twórcy, tego wszechstronnie uzdolnionego człowieka kształtował osobowość bohatera pani książki, czyli Zbigniewa Mycielskiego, Zygmunta, przepraszam, Mycielskiego?

Na Mycielskiego miał ogromny wpływ, przede wszystkim muzyczny, ale także w ogóle życiowy, ponieważ to Szymanowski skierował go na studia muzyczne do Paryża.

Także to za radą Szymanowskiego Zygmunt Mycielski wyjechał na studia do Nadii Boulanger w Paryżu i spędził...

Kiedy jesteśmy przy życiu Zygmunta Mycielskiego, tak jak Pani wspomniała, ważnym punktem odniesienia jest miasto na cykwaną Paryż i ono będzie towarzyszyć jego drodze życiowej przez wiele, wiele lat.

środowisko polskich, również malarzy kapistów, którzy wtedy też całą grupą byli w Paryżu, także to były wszystko szalenie ważne znajomości, które przetrwały przez całe lata, które były takim punktem odniesienia również już w tej szarej rzeczywistości PRL-u, kiedy Mycielski postanowił jednak zostać w Polsce, ale te wyjazdy do Paryża, spotkania z przyjaciółmi, przede wszystkim z Józefem Czapskim, ze środowiskiem już później paryskiej kultury, Jerzego Giedroycia, to było zawsze takie spotkanie

I z Pani książki dowiedziałem się, że Mycielski prosił o prenumeratę Le Figaro.

Pani książka przypomina Zygmunta Miecielskiego, ale ten woal zapomnienia taki ogólnospołeczny, czy on jest duży, czy on jest mały i on dotyczy tych dwóch twórców.

Więc rzeczywiście Mycielski pierwsze właściwie swoje kroki po przyjeździe do Polski, kiedy został już uwolniony z niemieckiej niewoli, czyli w listopadzie 1945 roku wracał do Polski, by lądował w Warszawie, pojechał właśnie do Jarosława Iwaszkiewicza na Stawisko, ten dom.

uwielbienie Zygmunta Mecielskiego właśnie dla twórczości Jarosława Iwaszkiewicza.

o różne sprawy, głównie polityczne, ale rzeczywiście ta przyjaźń przetrwała do końca życia Jarosława Iwaszkiewicza i rzeczywiście zawsze tutaj Zygmunt Mycielski.

Jak to Zygmunt Micielski siedzi nad mostem niedokończonym, nad Wisłokiem.

I takie osobowości jak Paweł Hertz, one są widoczne w twórczości muzycznej Zygmunta Micielskiego.

I na ile ten wiersz potęga smaku może być parafrazą wyborów życiowych Zygmunta Mycielskiego?

Myślę, że dla Mycielskiego często rzeczywiście wybory były oczywiste, nawet jeśli nie były oczywiste dla jego otoczenia.

Mycielski wchodził z arystokracji, wiadomo, że cały majątek rodzinny przepadł.

Po II wojnie światowej sam Mycielski żył w bardzo skromnych warunkach, ale wciąż napędzany właśnie taką siłą do tego, że trzeba pracować na rzecz kraju, w którym się urodził, w którym się wychował, który niewątpliwie kochał i chciał być tutaj i uważał, że tutaj jest jego miejsce.

Zygmunt Mecierski miał taki krąg swoich bliskich przyjaciół, którzy również byli homoseksualistami, więc to był taki krąg ludzi bliskich.

To był taki wybór Zygmunta Mycielskiego, który rzeczywiście nieraz się zborykał z tymi swoimi wyborami i właściwie dochodził nieraz do takiego przekonania, że w jego przypadku te sprawy uczuć są niejako rozłączne od spraw erotycznych i właściwie to najlepszą w jego przypadku formą miłości jest przyjaźń i to chyba jest coś, co najlepiej się w jego przypadku sprawdzało.

była dla Zygmunta Miecielskiego ważna.

było niezwykle ważne i myślę, że bardzo się cieszę, że Pan wspomniał o Józefie Czapskim, bo rzeczywiście to była przyjaźń, która dla nich obu była niezwykle ważna, która przetrwała przez wiele dziesięcioleci do śmierci Zygmunta Mecierskiego.

Obaj, jak mówię, Zygmunt był kompozytorem nie do końca spełnionym, bardzo często niedocenianym.

Oni zresztą się spotykali, kiedy za każdym razem, kiedy Zygmunt Mycielski wyjeżdżał do Paryża, to rzeczywiście odwiedzał Józia.

I na pewno ten aspekt, tak jak Pan wspomniał, dobroci na Zygmunt Mycielski.

Zygmunt Mycielski również miał w sobie takie ogromne pokłady dobra.

Moje ostatnie pytanie dotyczy tego, co w jakiejś mierze związane jest z kulturą, bo pani cały czas przypomina nam o tym, że Zygmunt Micielski, dla niego kultura była esencją z życia, a tą kulturę możemy rozumieć też dwojako, jako miesięcznik redagowany przez Jerzego Giedroycia, z którym co jakiś czas Micielski współpracował czy publikował, co wtedy było przejawem dużej cywilnej odwagi.

I to moje rozwlekłe wprowadzenie do ostatniego pytania brzmi na ile pomysł, który się nie udało zrealizować, czasopisma Europa i myślenia o tym czasopiśmie był ważny dla Zygmunta Micielskiego.

Natomiast książka jest fenomenalna i dzięki pani zbliżyliśmy się do Europy poznając losy Zygmunta Mycielskiego.

Polityka to wszystko, co nas otacza rzeczywiście, a w przypadku Zygmunta Mycielskiego w jego życiu przegląda się rzeczywiście historia Polski i tej części Europy XX wieku, więc mam nadzieję, że udało mi się wszystkie te wątki w sposób dość interesujący opisać.