Mentionsy

Marek Ksieniewicz, cześć.

Więc to jest takie... Mi kiedyś taki stary recydywista, to jest na antenie, to nie wiem jak to, ale powiedział tak, bo ja taki byłem zawsze zachwycony, wiesz, koleżka tego, kolega, czy to ważne, ten, a on do mnie taki, ja byłem mało lat, on mówi, Marek, wiesz co, coś ci powiem.

No i żeśmy tam siedzieli, bajera, i on mówi, ty Marek, wiesz, taka jest terapia, ty tu chodzisz na mitingi, a wiesz, to jest taka profesjonalna, to dopiero się zaczyna w Polsce, to ze Stanów, jakaś tam nowa opcja.

Wpadliśmy na siebie, powiedziałem, słuchaj stary, ja mam na imię Marek Grzyniewicz, jestem z więzienia z Białej Podlaskiej i mówię, ty nie mógłbyś się pomodlić za mnie?

I on mi powiedział, Marek, powinieneś być najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi.

Pierwszy, ale to ważne jest, bo jak chodziłem na mityngi, poznałem takiego gościa, on się nazywał Marek Łagodziński.

I mówi, Marek, no siedzisz w więzieniu, jesteś inteligentny.

I to był moment chyba taki, jeden z ważniejszych w moim życiu, bo ten pan poprosił mnie, mówi, Marek, może byśmy tego, bo ja chciałem siku zrobić.

Kiedy było trudno, bo było 30 stopni, wózek pchać, a to jemusiku się chce, a to mieszlak trafiał czasami, a to znowu komuś trzeba coś tam pomóc, a to Marek chodź pomożesz, bo ty jesteś silny, bo ktoś tam coś.

bo codziennie jest msza, wyjmował taki rajster pieniędzy, całą banderolkę, po 100 zł, i mówi, bo sam nieraz nie mógł dojść tam bliżej, bo tu nieraz i w polu była msza, i nieraz gdzieś tam w kościele, i mówi, Marek, daj tam na tacę, nie?

A on mówi, Marek, ty jesteś takim dobrym człowiekiem, że ja tobie dam dziesięć razy po dwie stówki.

Ale ten Marek Łagodziński mnie nie zostawił.

I taki siedziałem załamany, minął tydzień, drugi, trzeci i wychowawca przyszedł i mówi Marek, my napiszemy odwołanie od decyzji sądu.

nie napiłem się w czasie drogi, chociaż chłopaki, co ze mną wracali, no oczywiście piwko i do mnie, Marek, piwko, ja mówię, nie świrujesz, przecież ja nie piję.

I przyszła taka Kasia, bo my żeśmy się tak trochę kolegowali, ona pracowała w Wytwórni Papierów Wartościowych, młoda dziewczyna, młodsza ode mnie z 20 lat, z kolegą i podeszli do mnie i mówią, Marek, co ty płaczesz, nie?

No i z tą maturą już zaczął mój świat, znaczy zaczęły mi się otwierać bramki, bo a to mnie gdzieś do radia zaprosili, bardzo blisko trzymałem kontakt z księdzem Janem Sikorskim, z księdzem Pawłem Wojtasem, on był naczelnym kapelanem zakładów poprawczych, z Markiem Łagodzińskim, tym z Fundacji Sławek, on mnie gdzieś tam zapraszał, a to do więzienia żeśmy pojechali, a to ja świadectwo powiedziałem.

I ona mówi, zobaczcie, Marek 15 lat siedział, potrafi się nauczyć.

Warunkiem było, naczelny kapelan powiedział, mówi Marek nauczy angielskiego z twoją historią, z twoim życiem, będziesz jeździł ze mną po całym świecie, po różnych więzieniach, twoje świadectwo buduje ludzi, ty masz dar mówienia do ludzi, motywacji ludzi, a ja jakoś mnie to... Lenistwo, to też lenistwo, bo już mi było troszkę lepiej, już miałem trochę więcej pieniędzy, już sobie kupiłem samochodzik,

No i tam się przywitałem, mnie przedstawił i powiedział parę, mówi, o to nasz podopieczny Marek, tego siedział w więzieniu.

No i ja poszedłem i powiedziałem, że takie coś, że on mówi Marek, to super.

No i taki Marek Koźbiał był, bo on tam już pracował dłużej.

I mówią, Marek, a co ty, do więzienia wracasz?

Pamiętam, mój promotor, ksiądz profesor Woźniak mieszkał w Łodzi i nieraz dzwoni do mnie i mówi Marek, bo tutaj tam tego, musisz do mnie przyjechać.

On mówi, Marek, no do projektu jakiegoś, wiesz, no wiesz jak teraz jest, a teraz poziom idzie w górę, wiesz, że ja dla ciebie wszystko, ale ja coś pomyślę i słuchaj, i...

A do tego mówi Marek, ty masz wykształcenie, ciebie można wszędzie do tego, bo ty możesz, wiesz, to nie tak, że ktoś z ulicy wchodzi.