Mentionsy

Partnerem odcinka jest to Anda TMS Brokers, dom maklerski oferujący prawie 4000 instrumentów, w tym akcje, ETF-y, kontrakty CFD.

Broker oferuje promocyjne oprocentowanie wolnych środków na rachunku, można uzyskać nawet 7% w skali roku.

Chociaż pierwszym takim oficjalnym think tankiem jest założony w 1910 roku Carnegie,

Więc 1910 rok, założony pierwszy think tank, oficjalny, Carnegie.

Niektóre funkcjonują przy rządzie, czy są instytucjami rządowymi, niektóre są inwestowane z prywatnych pieniędzy, duża część z nich są organizacjami ponadpartyjnymi, organizacjami non-profit, które właściwie funkcjonują z różnego rodzaju wpływów, darowizn.

A ta maszyna w zamian za pomoc mogła oferować stanowiska.

I jeżeli ten patron docenił działania tego człowieka, to mógł mu zaoferować pewne stanowisko w służbie cywilnej, jeżeli jego partia wygrywa.

To jest, Jamal pewnie o tym zaraz powie, być może wyprzedzam trochę fakty, ale proszę Państwa, ambasadorami do prezydentury prezydenta Tafta, to jest początek XX wieku, nie zostawali profesjonalni dyplomaci.

I wtedy amerykańscy prawodawcy zauważyli, że tak być dalej nie może, że trzeba wprowadzić profesjonalną służbę.

I profesjonalną służbę cywilną wprowadził, i to jest ten największy paradoks, prowadził prezydent Chester Arthur.

Nie pamiętam dokładnie, nie podam Państwu liczby, mogę to sprawdzić i powiem w odcinku o Roosevelcie, ale kiedyś, nie wiem czy czasem nie ktoś z Foreign Affairs, albo jakaś znamienita amerykańska postać życia publicznego wysłała list.

No, nie z Foreign Affairs, bo wówczas nie istniało Foreign Affairs.

Na stronach Departamentu Stanu Oficjalnych można przeczytać właśnie te wspomnienia, jak to Departament Stanu, czy w ogóle aparat amerykański w wielu kwestiach był całkowicie nieprofesjonalny, oparty na jakimś dogadywaniu się.

Jak to doskonale opisał Rafał, dochodziło do stopniowej profesjonalizacji, czy to środowisk eksperckich, czy służby publicznej, na przykład w Departamencie Stanu, takimi dodatkowymi motywatorami.

I właśnie dwie wojny światowe przyczyniły się do tego, że wiele aspektów Stanów Zjednoczonych, które znamy dzisiaj, niezwykły przemysł, gospodarka, profesjonalizacja, wtedy nabrały niezwykłego pędu w tym okresie.

Od słynnej historii, gdy Michał Gorbaczow był w Nowym Jorku i był w siedzibie Council of Foreign Relations, bo teraz będziemy mówić o tym tiktanku, Rada Stosunków Zagranicznych.

W 1992 roku odwiedził to miejsce Gorbaczow i przeglądając gablotki z pierwszymi widaniami Foreign Affairs...

Cała historia związana z Council of Foreign Relations zaczyna się właściwie przed jeszcze Wersalem, kiedy skończyła się I wojna światowa, a jeszcze przed skończeniem właściwie I wojny światowej w 1917 roku.

Anglosasi, czyli Brytyjczycy i Amerykanie, chcieli stworzyć pewną ponadpartyjną, profesjonalną instytucję, która będzie dostarczała profesjonalnych, opartych na wiedzy, na badaniach, raporty oparte właśnie na wiedzy, na badaniach, unikając tych zakulisowych gierek za zamkniętymi drzwiami, prowadząc bardziej otwartą politykę.

Nazywa się na początku British Institute of International Affairs.

Od tamtej pory nazywa się Royal Institute of International Affairs.

Wyczuła moment, ponieważ w Nowym Jorku pewna grupa, która się nazywała Council of Foreign Relations, kończyła swoje istnienie i właściwie ta nazwa została udostępniona.

biznesowa związana z Wall Street, czyli Council of Foreign Relations, która kończyła swoje istnienie i grupa związana z Wersalem połączyły siły, znów pod sztandarem Council of Foreign Relations.

To jest to połączenie, które kładzie pod waliny pod Council of Foreign Relations i kolejna rzecz, w 1921 rok powstaje Council of Foreign Relations, w 1922 rok ich tuba, nie chcę powiedzieć propagandowa, bo akurat Foreign Affairs miało za zadanie nie być, nie było raczej,

tubą propagandową, ale taka tuba łącząca ich ze światem, pewien nośnik ich idei, to jest właśnie czasopismo Foreign Affairs, u którego podstaw, jak wspomniałem, leżało to, żeby promować różne idee, nie zamykać się na poglądy, wprost przeciwnie, różnorakie poglądy miały być cechą charakterystyczną tego periodyku, tego czasopisma i miały się tam ukazywać i ukazywały się.

Postać właśnie związana z Nowym Jorkiem, z tą starą grupą Council of Foreign Relations.

Ta postać, później też kilkuletni ambasador amerykański, pisze pierwszy tekst do Foreign Affairs, twierdząc właśnie, że nowe przemysłowe wojny są, można powiedzieć, wojnami powszechnymi, angażują całe społeczeństwa, to jest wielki wysiłek narodowy, więc jeśli tak, jeśli to jest taki wielki deal, wielka gra angażująca cały wysiłek narodowy...

Uruchomił machinę Foreign Affairs, która trwa do dzisiaj.

Kenan opublikował ten tekst Foreign Affairs pod pseudonimem X, ponieważ był związany z aparaturą rządową i nie chciał wystąpić pod nazwiskiem.

Oczywiście tego rodzaju artykułów przez dekady uzbierało się bardzo, bardzo dużo i to moim osobiście zdaniem jest niezwykłe właśnie w Stanach Zjednoczonych, że mamy do czynienia z ośrodkami takim jak Foreign Affairs, które...

taki off-top poza kamerą, też podkreślaliśmy, jak np.

Pierwszy numer Foreign Affairs, 1922 rok.

I to był bardzo specyficzny gabinet i dlatego ja mówiąc o tej profesjonalizacji, powiedziałem nie o Roosevelcie, powiedziałem o tafcie.

wielu zmianom, wielu zniekształceniom, bardzo szczegółowo pisze o tym Lipman, serdecznie polecam też tę książkę, natomiast płodny autor, nowojorczyk, postać niezwykle znana, pisał również właśnie współzałożycielem, można powiedzieć, Council of Foreign Relations, z tej eksperckiej grupy prezydenta Wilsona, pisał na łamach Foreign Affairs, pisał na łamach innych czasopism, sam założył nawet czasopismo The New Republic,

Później pokłócił się z redaktorem naczelnym Foreign Affairs, ponieważ wdał się romans z jego żoną i można powiedzieć, że tak skończyła się współpraca na linii Libman-Foreign Affairs.

Jeszcze wracając do zamieszyłych czasów, a właściwie czasów sprzed rozpoczęcia II wojny światowej, zanim jeszcze Stany Zjednoczone oficjalnie dołączyły do wojny po stronie Pacyfiku czy w Europie,

a gdzieś tam w Nowym Jorku, jak już wspomniałem, dorastał Council of Foreign Relations.

W dużej mierze składa się właśnie z wybitnych ekspertów związanych z Radą Stosunków Zagranicznych, z Council of Foreign Relations.

Na przykład, można powiedzieć, że ci eksperci z Council of Foreign Relations odegrali dość dużą rolę na zapleczu administracji prezydenta Roosevelta, jeżeli chodzi o rozwiązania związane z II wojną światową, o udział, uczestnictwo w II wojnie światowej.

Tak jak później wspomniałem, 1947 rok, George Kennan, polityka powstrzymywania, również określona w Foreign Affairs.

I Council of Foreign Relations rósł w siłę, miał większy lub mniejszy wpływ na politykę rządu, bo już później to nie był taki oficjalny wpływ.

rósł w siłę Council of Foreign Relations, ale w latach

I to przybywało think tanków, które po pierwsze, jedne z nich nie bały się afiliacji politycznych, bo Council of Foreign Affairs starały się zawsze być ponadpartyjne.

I druga rzecz, think tanki, które się specjalizują tylko i wyłącznie w danych obszarach, na przykład w obszarze polityki obronnej, gdzie Council of Foreign Relations gromadził różnego rodzaju ekspertów i ekspertyzy, natomiast nigdy nie specjalizował się w jednym konkretnie zakresie, nie zgłębiał go do maksimum.

W 1973 roku, w tym roku, w którym powstaje Heritage Foundation, Andrew Marshall zakłada Office of Net Assessment, taki specjalny think tank wewnątrz Pentagonu, którego większość wszystkich raportów, które się ukazały, jest tajna.

Think Tank, który można powiedzieć jest niezwykle blisko Pentagonu i jest nośnikiem tych idei związanych z RAND, z Office of Net Assessment, z szeroko rozumianą geopolityką.

Jeżeli chodzi o Office of Net Assessment, Andrew Marshall był jego szefem przez całe dekady.

Przykra informacja jest taka, to jest moja osobista, że tak powiem, dopowiedzenie, że przykra, ale sekretarz Pete Hexet ostatnio rozwiązał Office of Net Assessment.

Po wielu, wielu dziesiątkach lat tego, jak przygotowywało specjalistyczne analizy, czy teoretycznie jest to rekonstruowany Office of Net Assessment.

Jeżeli chodzi jeszcze o takie klasyczne, potężne think tanki, które rodziły się w międzyczasie i stanowiły ogromne zagrożenie i rywalizację dla Council of Foreign Relations, warto na pewno dodać, 1962 rok...

Na dziś można powiedzieć, że zaprasza wielu oficjeli z całego świata na specjalne spotkania, na wywiady.

2007 rok, ale bardzo ciekawa rzecz pojawiła się na mapie Waszyngtonu, natomiast kończąc już wątek, od momentu pojawienia się Council of Foreign Relations do dziś, no cała masa konkurencji narosła ze wszystkich stron, spektrum politycznego, strategicznego i nie tylko.

W jaki sposób, w końcowym etapie może powiem o tym, jak dzisiaj funkcjonuje Council of Foreign Relations, jaką forsuje agendę.

Projekt 2025 jest właśnie spod znaku, spod trzędu Mandat of Leadership, opisujący dokładnie, czym każdy departament ma się zajmować.

Prezydenci nie potrafili znaleźć większości do co większych, bardziej rewolucyjnych reform, jakie Pnofinktanki bardzo często proponowały, czy to rewolucji na tle podatkowym, czy na tle polityki socjalnej.

dla kancela Foreign Relations, gdzie nastąpił wówczas ogromny rozłam, bo pomimo tego, że cała instytucja i Foreign Affairs zawsze starało się być ponadpartyjne, to oczywiście wewnątrz dochodziło do różnego rodzaju sporów i m.in.

Jeżeli chodzi o ich profesjonalną publikację, Foreign Affairs, powstało później Foreign Policy, które miało zupełnie inny charakter, krótsze informacje, częściej dostarczane.

Wiele rodzajów publikacji powstały w międzyczasie, które stanowiły krytyczną konkurencję dla Foreign Affairs.

Foreign Affairs, jak wiemy, przetrwało, nic nie stanowiło na przeszkodzie przetrwania, ale znaczenie w znacznym stopniu się uszczupliło.

Był taki moment, gdzie nawet uważano, że rzeczy, które pojawiają się w Foreign Affairs, ale pojawiały się tam, jak wspominam od początku, różne rzeczy, ale przynajmniej część tych rzeczy z czasem staje się oficjalną polityką Stanów Zjednoczonych.

Dodam może jeszcze taką ciekawostkę, że Council of Foreign Relations wywodzi się z takich czasów, w których oczywiście obowiązywały zupełnie inne standardy społeczne i dopiero w 70. roku oficjalnie, że tak powiem, think tank otworzył się na kobiety, albo zajmowały tam oficjalne stanowiska, występowały, bo pojawiały się takie zarzuty wobec think tanku, że już kobiety na przykład potrafiły tworzyć jakieś analizy.

Tam też pewien szantaż miał miejsce ze strony jednej prawniczki, że jeżeli Council of Foreign Relations nie dopuści kobiet do życia w think tanku, do funkcjonowania na normalnej stopie, tak samo jak mężczyźni, to będą tam zarzuty odnośnie... zarzuty obywatelskie o zletraktowanie...

Część osób uważa, że były to na wyrost zarzuty, ale generalnie poskutkowały i Council of Foreign Relations otworzyło się na kobiety w 70. roku.

Przechodząc właściwie do dzisiejszych czasów, jak wszystkie te organizacje i instytucje, o których wspominamy, również Council of Foreign Relations działa na naprawdę wielu obszarach.

Powstała już dawno strona Foreign Affairs z pełnym archiwum, jest podcast.

Można powiedzieć, że jedną z osób, która wybiła się do najwyższych kręgów poprzez współpracę z Radą Stosunków Zagranicznych jest Henry Kissinger, który również w kwestiach nuklearnych, Nuclear Weapons and Foreign Policy, jego pierwsza książka.

której był edytorem, właśnie powstała w ramach współpracy z Council of Foreign Relations.

Sporo różnego rodzaju postaci związanych z Council of Foreign Relations.

W erze po Wietnamie na przykład Hans Morgenthau został z jednej strony odrzucony z takiego programu współpracy z Council of Foreign Relations.

Council of Foreign Nations, Foreign Affairs uczestniczyło oczywiście bardzo żywo w tej debacie.

Richard Haas uruchomił wiele inicjatyw mających to zmienić, wiele liberalnych inicjatyw, żeby ludzie zrzeszeni w Council of Foreign Relations byli bardziej zróżnicowani rasowo, dużo bardziej zróżnicowani pod względem geografii Stanów Zjednoczonych, nie tylko skupieni na ludziach z północnego wschodu.

To Richard Haas otworzył również biuro w Waszyngtonie, Council of Foreign Relations, bo wcześniej nie istniało tylko to w Nowym Jorku,

Dostosowało się Council of Foreign Relations do nowych czasów, podcast, nie podcast, różnego rodzaju materiały, wciąż niezwykle poczytne źródło, wciąż politycy z różnego rodzaju krajów publikują na łamach Foreign Affairs politycy, eksperci, niezwykle ciekawe źródło informacji, dostarczające wyjątkowych wciąż swego rodzaju informacji.

Po latach stwierdził Robert Kaplan, że to był błąd, że oficjalnie się do tego przyznaje, że niechętnie sięga pamięcią na tamty chwil i bierze na siebie pełną odpowiedzialność za tamte słowa, natomiast oznaje, że to był wielki błąd.

Kaplan, drodzy państwo, oczywiście i publikował Foreign Affairs.

Tak, ale przede wszystkim zachodnia półkula, bezpieczeństwo Stanów Zjednoczonych, więc rzeczywiście dryfowanie w stronę tej wizji nieco bardziej izolacjonistycznej Ameryki, wycofanej przynajmniej w pewnym stopniu z głębokiego zaangażowania światowego.

Mamy Budget Office, które przygotowuje cyklicznie raporty dotyczące

Mam jeszcze trzecie, czyli Government Accountability Office, które zajmuje się generalnie audytem rządu federalnego, ale to jest agencja, która jak przygotowuje raport i audyt jest negatywny, to i tak nie ma żadnego obowiązku, żeby departament poprawił swoje zachowanie, żeby następny audyt był pozytywny.

Między innymi w Foreign Affairs ukazało się kilka, dwa lub trzy ich wspólne artykuły, które później oczywiście były szeroko cytowane, gdy Biden wygrał i oni dołączyli oficjalnie do National Security Council Bidena.

To nie są oczywiście jedyni oficjele, którzy w ten sposób przechodzą z sektora prywatnego do administracji prezydenckiej i później, gdy wygra przeciwna strona, to wracają do sektora prywatnego.

Więc poza pewnie uczniem, wielkim fanem, często o nim wspomina i często do niego się odwołuje, jest mnóstwo, mnóstwo przykładów oczywiście byłych urzędników, ludzi z administracji, sekretarzy stanu, doradców do spraw bezpieczeństwa narodowego, a tym bardziej ludzi z zaplecza National Security Council, którzy właśnie po zakończeniu kariery wciąż dostarczają ciekawych spostrzeżeń i doświadczeń administracjom prezydenckim.

Joseph Nye, już nieżyjący, Richard Armitage, armitage, weteran dyplomacji, Nye, weteran świata akademickiego, weteran Harvardu, twórca pojęcia soft power, wspólnie optowali za zacieśnianiem więzi Stanów Zjednoczonych z Japonią.