Mentionsy

więc wracamy do zabawy, wracamy do gry z poważnym tematem, z poważnym zawodnikiem, to jest waga ciężka i tu nie chodzi o kubaturę, porozmawiamy sobie o Bogusławie Lindzie, nie po raz ostatni, to spoiler, ale już pewnie widzieliście, że to jest część pierwsza, porozmawiamy o Bogusławie Lindzie, aktorze polskim, też reżyserze polskim, no rozmaite przygody artystyczne, ale w latach, no wcześniejszych, wcześniejszych w tym znaczeniu, że tak do czterdziestki, bo jak

Będzie o Bogusławie Lindzie, no bo jakoś tak to jest, że jak Polak myśli mężczyzna, no to ma w głowie jakieś tam obrazy, tak?

tej książki i kilku innych o Bogusławie Lindzie, że mama Bogusława Lindy jest do niego podobna jak jasna cholera.

Tutaj jednak trzeba oddać Lindzie, że on...

No zależało mu na tym, żeby być jak najdalej od domu, Warszawa i Łódź były zbyt blisko, no i jak to tam w tym Krakowie, no dosyć gęsto, 30 osób na jedno miejsce, a podczas egzaminu Lindzie kazano zaśpiewać starego niedźwiedzia, czyli tego, który mocno śpi oczywiście, no i przy tym zatańczyć Mazura, no klasyczne opowieści z egzaminów do szkoły teatralnej.

więc tam jest i wywiad rzeka tego Zawiślińskiego, na który będziemy się jeszcze powoływali dzisiaj i jest jeszcze tam w ogóle esej Parowskiego o Lindzie, tak?

wciąż cringe'owe i wydaje mi się właśnie, że słowo cringe jest tym, którego zabrakło tutaj Bogusławowi Lindzie kilkanaście lat, nie, dziesięć lat temu, kiedy ta książka wyszła.

Zresztą gdzieś tam Bogusław chyba wspominał, że był jedynym ze swojego roku, który dostał od razu etat w Teatrze Starym, ale dość szybko mu się to wszystko znudziło i można odnieść wrażenie, że Bogusławowi Lindzie nie podobało się ani w teatrze, ani na mieście, ani w Krakowie.

Więc tak tutaj, generalnie ten Kraków, mam wrażenie, zrobił dużo krzywdy Lindzie.

Zgadzam się poza tym, że się wiele zmieniło od tamtego czasu, że Kraków jest miejscem specyficznym i ewidentnie tutaj Lindzie nie siadł, chociaż wracając do tego, że tam mieszkałem na strychu po pszeniaku i po prostu schiza, wszyscy na mnie patrzą.

Jak to Lindzie wyszło?

Na półkę rzeczywiście, ale Lindzie udało się zgarnąć za ten film cztery nagrody na Berlinale w 1982 roku, więc tam już się zaprezentował, prawda, widzom zagranicznym, milionom widzów bardzo ładnie, no i to nie będzie oczywiście ostatni raz.

No i Lindzie trafiła się drola drugoplanowa, ale duża drugoplanowa.

Więc tak, to też się udało Lindzie.

bardzo cenionym, wręcz uwielbianym i gdzieś tam porównywanym do Cebulskiego, co czasami mu przeszkadzało swoją drogą, ale o tym być może jeszcze powiemy w drugiej części tego podcastu o Lindzie.

A propos aktorów partnerujących Lindzie, wrócę na chwilę do Tanich Pieniędzy.

I tutaj Pazura w ogóle poświęcił cały rozdział Lindzie.