Mentionsy

Niemcy w czasie II wojny światowej łącznie zagarnęli i wykorzystywali do pracy przymusowej bądź niewolniczej blisko 10 milionów ludzi, z czego część nie przeżyła, zwłaszcza mowa tu o osobach, które wykonywały pracę w obozach zagłady, w obozach koncentracyjnych podległych SS.

Czasami przeważały czynniki ideologiczne, czasami pragmatyzm, a czasami jedno i drugie łączyło się w jakimś przerażającym układzie pod fili obozów zagłady i obozów koncentracyjnych, gdzie setki tysięcy złapanych i zamkniętych w tych obozach ludzi wykonywało pracę na rzecz niemieckiego państwa i na rzecz niemieckiego aparatu SS i Policji.

W roku 1944, kiedy do Hitlera przychodził minister amunicji i uzbrojenia Albert Schper i skarżył się na szefa SS i policji, wówczas też i ministra Heinricha Himmlera, że ten kradnie mu robotników.

A może ich sprzedawać Szperowi za pieniądze, bo są to uciekinierzy z pracy przymusowej, pochwyceni przez SS, przez policję, przez gestapo.

Jeńcami zarządzał Wehrmacht, więźniami SS i policja, cywilami cała masa niemieckich instytucji.

Wielkiej Rzeszy, Grossdeutschland, ale przejściowo musiała przyjąć miliony niewolników, którzy mieli zastąpić niemieckich mężczyzn na roli w górnictwie, przy maszynach, w różnych gałęziach gospodarki.

Mam na myśli wyłącznie Wehrmacht, bez SS, Waffen-SS czy policji.

A kiedy ogłoszono alarm w Volkssturmie, to na początku 1945 roku niemiecka gospodarka uległa już choćby tylko z tego powodu, ostatecznemu załamaniu.

A więc widzimy jak podbój Francji podbudował Niemców, ale znowu nie na tyle, żeby to uzupełniło straty w mężczyznach skierowanych do wojska, bo do 1941 roku Wehrmacht zassał już 7,5 miliona mężczyzn, a...

Barbarossa.

Dlatego, że Barbarossa, o czym kiedyś mówiłem, to jest bezwzględna wojna.

Armia będzie musiała zassać jeszcze więcej ludzi.

pracowało 28 milionów Niemców i 7,5 miliona robotników przymusowych, podczas gdy w międzyczasie Wehrmacht zassał 13 milionów ludzi.

Czyli też widzimy, że nigdy nie osiągnięto równowagi pomiędzy tym, jaką liczbę Niemców zassały siły zbrojne, a jaką liczbę te siły zbrojne mogły przekazać państwu, gospodarce na rzecz owej gospodarki w wyniku łupów wojennych.

I w ostatnim akcie na scenę wszedł Heinrich Himmler, który stopniowo stał gdzieś w cieniu, z boku, ale budował gospodarcze zaplecze SS.

Często byli to na przykład byli robotnicy, którzy uciekali z pracy, łapało ich SS, łapała ich policja i zamykano ich w obozach koncentracyjnych.