Mentionsy

No bo przecież całkowite zniszczenie niemieckiego batalionu pancernego...

No cóż Kamilu, najprościej można powiedzieć, że przyczyna pogromu I Batalionu II Pułku Pancernego 16 Dywizji Pancernej, jaki to pogrom dokonał się rzeczywiście w rejonie Morawicy w styczniu 1945 roku, wynikał z tego, że wojna to system.

To jest czołg, który w styczniu 1945 roku należał do właśnie 16 Dywizji Pancernej, do 2 Pułku Pancernego.

Pułku Grenadierów Pancernych, wiele czołgów z 2.

Pułku Pancernego potopionych zostało w Czarnej Nidzie bądź poszuconych na bagnistych brzegach tej rzeki.

Pułku Pancernego 16.

Pancernego Regimentu jest fascynująca pod wieloma względami.

Korpusu Pancernego walczącego z 4.

Korpusu Pancernego.

Jaka w ogóle była struktura takiego niemieckiego pułku pancernego w 1945 roku?

Powinien dysponować prawie 200 pojazdami, co czyniłoby taki pułk równoległym dla radzieckiego korpusu pancernego w zakresie czołgów.

Radziecki Korpus Pancerny powinien mieć 210 czołgów, a niemiecka dywizja pancerna w swoim pułku pancernym prawie 200 czołgów.

Dywizja walczy na froncie wschodnim, a batalion jej pułku pancernego działa na zachodzie.

Dodatkowo w dowództwie pułku były pantery dowodzenia, były także w ramach struktury pułku wozy zabezpieczenia technicznego, Berge Pantery.

A więc wyższe niemieckie dowództwa, wbrew dowództwu korpusu, wbrew dowództwu dywizji i wreszcie wbrew dowództwu pułku, nakazało przekierować 24.

I niezwykle ciekawe wspomnienia, które do biegu wprowadził Konrad May, pozostawił Klaus Werner, porucznik dowódca drugiej kompanii drugiego pułku pancernego, a więc kompanii Panther.

Pułku Pancernego przechodzi na stanowiska, na obszarze których spotka go potem zagłada.

Cztery kompanie bojowe, każda wyposażona w 14 panter, do tego jeszcze 6 panter z ochrony sztabu batalionu i sztabu pułku i na końcu ósma kompania z 18 czołgami Panzer IV.

W sylwestrowy wieczór oficerowie I Batalionu zebrali się razem z naszą małą obsadą pułku, Kreger, Graupner, Mayer itd.

Tego wieczoru była huczna impreza, o czym wiedzą wszyscy, którzy kiedykolwiek uczestniczyli w wieczorze oficerskim II Pułku Pancernego.

Jak widzimy, nastroje, przynajmniej według relacji Wernera, były w pułku i w batalionie pancernym 16.

Nie pójdzie do ataku bez rozkazu z dowództwa pułku, a pułk nie poprowadzi natarcia bez rozkazu z dowództwa dywizji, a dowództwo dywizji nie przeprowadzi przeciwuderzenia bez zgody dowództwa korpusu.

Korpusu Pancernego na bezpośrednich tyłach niemieckich, zanim ten korpus zdołał skoncentrować się do walki.

W dniu 10 stycznia dowódca pułku, pułkownik Colin, mimo wielu sprzeciwów ze swojej strony, został wezwany do Urzędu Personalnego Armii w Berlinie i tym samym odpowiedzialność za pułk spadła na barki Kapiwiego.

Nagle zachuczały pojazdy sztabu pułku.

Rozcięła już pozycję niemieckiego drugiego pułku pancernego, zaczęła go objeżdżać.

Sytuację potwierdził również adiuntant naszego pułku, który potwierdził, iż około godziny 17 od strony Komórek radzieckie czołgi ostrzelały sztab pułku.

Pułk miał udać się przez Komórki do Szczecna, odbić były miejsce kwaterowania 64 Pułku Grenadierów Pancernych i utrzymać je, aż nawiązano zostanie łączność z 17 Dywizją Pancerną.

Część tego pułku miała zaatakować Pieszchnicę, która leżała trochę dalej na południe i tam czekać na nawiązanie łączności z idącą od południa 17 Dywizją Pancerną.

Pułku Grenadierów Pancernych jej drugi batalion, jeden z trzech, był batalionem na transporterach opancerzonych.

a dla pułku pancernego 16 Dywizji Pancernej szczególną ujmą było to, że w godzinach przedpołudniowych 13 stycznia w pasie dokładnie ich obrony radziecka 16 Brygada sforsowała Czarną Nidę, po prostu będąc już za pozycjami pułku pancernego Wehrmachtu.

Pułku Pancernego 16.

Werner wspominał, wczesnym popołudniem, chodzi o 13 stycznia, byliśmy świadkami ataku części naszego pułku na Pieszchnice.

Początkowo atak pułku posuwał się naprzód, jednak ciągle nie było wsparcia artylerii.

Dowódcy niemieccy próbują wysyłać łączników lub sami jechać do dowództwa sztabu pułku na północ od Czarnej Nidy, w kierunku na Kielce, ale wszystkie mosty są już albo zniszczone, albo obsadzone przez Rosjan.

Tam chcieliśmy odczekać na dalsze rozkazy z pułku i w każdym razie chcieliśmy utrzymać zajęte pozycje.

Korpusu Pancernego współdziałanie, zajmowanie kolejnych pozycji, kolejne sektory alarmowe.

Gdy na moście dotarłem do Martina, powiedziałem, że dostaliśmy rozkaz, aby zebrać się w punkcie dowodzenia pułku, który znajdował się w lesie pomiędzy Komórkami a Radomicami.

Zmiana brzegu rzeki odbyła się bez zakłóceń, ale ledwie przeszliśmy na drugą stronę i znaleźliśmy się na zachodniej stronie komórek, przez które mieliśmy jechać, aby dotrzeć do punktu dowodzenia pułku dostaliśmy się pod ciężki ogień radzieckich czołgów.

Znajdującą się w rękach wroga wieś Komórki obeszliśmy w ten sposób, że skręciliśmy znowu na zachód i w końcu około godziny 2.30 14 stycznia dotarliśmy do punktu dowodzenia pułku.

Przy słabym oświetleniu świec siedzieli tam prawie wszyscy oficerowie pułku oraz major Rauschenberger z batalionu grenadierów pancernych i kilku zwiadowców.

I w nocy z 13 na 14 stycznia 1945 roku, 1 Batalion 2 Pułku Pancernego 16 Dywizji Pancernej podejmuje próbę przedarcia się.

Pułku Pancernego.

Przez niemal cały dzień 14 stycznia nadaremnie czekaliśmy na dołączenie do nas jakiejkolwiek części naszego pułku.

Ponad połowa pułku została okrążona na małej przestrzeni, a na dodatek po zachodniej stronie była nida, która dla wszystkich pojazdów stanowiła przeszkodę nie do pokonania.

Nigdy dotąd nie zdarzyło się nic podobnego w drugim pułku pancernym.

Wielu żołnierzy dołączyło do swojego pułku i do swojej dywizji, ale już bez czołgów, już bez broni ciężkiej.