Mentionsy

Churchill myślał o kategoriach powojennych, myślał czysto politycznie, pragnął, aby wojska zgromadzone we Włoszech nie zostały stamtąd zabrane, tylko aby po pierwsze kontynuowały ofensywę na obszarze Włoch na północ, a więc w kierunku Doliny Padu po zdobyciu Rzymu, a po drugie, żeby dokonać desantu przez Adriatyk na obszarze byłej Jugosławii, na obszarze np.

Amerykańscy strategzy patrzyli na Churchilla jak na wariata, ponieważ on funkcjonował w sferze życzeń, pragnień i niedorzeczności.

Zaledwie sześciu tygodni Churchill jest wściekły.

Przy czym tutaj chodzi o odmianę Dragunet, czyli że Churchilla zaciągnięto na tę operację, że to nawet nie jest operacja Dragon, tylko to jest operacja, że Churchill został do niej przymuszony, że wbrew jego intencjom Anglosasi i Francuzi będą prowadzić kampanię, której on nie chce.

Ale Churchill jako premier jest już bezsilny.

Jest taka wymowna scena w czasie rozmowy z Eisenhowerem, że Churchill próbuje przekonać go wojskowo do działań we Włoszech i na obszarze Bałkanów, a Eisenhower czysto wojskowo wskazuje na bezsens rozpraszania sił.

Wówczas zdesperowany Churchill rzuca kartę polityczną i mówi do generała Eisenhowera, że tu w grę wchodzą czynniki polityczne.

Churchill musi zaakceptować, że alianci zachodni są po prostu za słabi.

Hitler miał na głowie Europę, a Roosevelt i Churchill mieli cały świat.

Tak czy inaczej, Churchill utrzymywała po dzień dzisiejszy wielu brytyjskich historyków, że to była bezsensowna operacja, że operacja Anvil-Dragon w ogóle nie powinna mieć miejsca.

Mrzonki Churchilla o lądowaniu na Bałkanach mogłyby sparaliżować aliancką ofensywę na zagłębie rury.

W wymiarze politycznym możemy, my Polacy, utyskiwać, że Roosevelt tak potraktował Churchilla, ale planowanie Churchilla było niedorzeczne.