Mentionsy

Kampfgruppe Seckendorf toczyła zacięte walki na wzgórzach na południe od miasta Rosienie i przygotowywała się do decydującego uderzenia.

Wkrótce potem Kampfgruppen oczyściły miasteczko i otaczające je wzgórza.

Kilka dzielnych, nieprzyjacielskich batalionów wciąż usiłowało zatrzymać Kampfgruppe Raus, która natychmiast rozpoczęła natarcie w kierunku mostu i drogi do Siluwy.

W pierwszych godzinach po południu obie Kampfgruppe osiągnęły swoje cele.

Kilka godzin później także i południowa Kampfgruppe pokonała nieprzyjacielskie straże tylne, a jej szósty batalion motocyklowy obsadził lewy, wschodni brzeg Dubisy.

I to jest fragment wspomnień generała Erharda Rausa.

Raus zrobił w czasie II wojny światowej karierę w wojskach pancernych wojsk lądowych Wehrmachtu.

W warunkach narastającej zimnej wojny, w warunkach powstania NATO, a potem Układu Warszawskiego, był Raus cennym doradcą Amerykanów i tworzących się już wojsk Bundeswehry.

Raus na początku Barbarossy miał stopień pułkownika i był dowódcą 6 Brygady Strzelców, która wchodziła w skład 6 Niemieckiej Dywizji Pancernej, która 22 czerwca pierwszego dnia Barbarossy, tak jak dziesiątki innych niemieckich dywizji szybkich, rozpoczęła natarcie w głąb ZSRR.

I to, co przed chwilą przytoczyłem, to walka dwóch grup bojowych, Kampfgruppe Raus i Kampfgruppe Seckendorf.

Ale rzeczywiście, Raus już w latach 50. unieśmiertelnił tą historię, jak oto niemiecka dywizja pancerna natknęła się na przerażające, nie dające się zatrzymać pancerne kolosy.

Kiedy 23 czerwca 1941 roku niemiecka 6 Dywizja Pancerna siłami swoich dwóch podstawowych grup bojowych, to jest jak powiedziałem grupą Raus i grupą Sekendorf zajęła Rosienie.

Tu dowodzi właśnie Raus.

I Raus po wojnie napisał tak.

No ale o czym tu pisze w ogóle Raus?

Raus odnosi się tutaj do informacji, że generał Landgraf, dowódca 6 Dywizji Pancernej, wstrzymał o świcie 24 czerwca 1941 roku dalsze natarcie na wschód.

No ale jak powiedziałem i co zapisał Raus, generał Landgraf zatrzymuje swoją dywizję, bo już dzień wcześniej wie, że musi przyjąć przeciwuderzenie nieprzyjaciela, a dopiero potem samemu przejąć inicjatywę.

To jest na północy grupa Raus, centralnie grupa Sekendorf i na południu grupa Koll.

Na północy grupa Raus jest nie niepokojona, ale centralnie stoi grupa Sekendorf.

Czyli można by powiedzieć, że ta historia, którą rozsławił Raus, ona w gruncie rzeczy nie dotyczyła samego Rausa i jego grupy bojowej, chociaż niektóre radzieckie czołgi odetnął Rausa od Rosieni i od ugrupowania głównego swojej dywizji, co potem właśnie będzie skutkowało tą legendarną historią, jak jeden czołg KW

stojący przy tej drodze zablokował de facto na 24 godziny jakikolwiek ruch zaopatrzeniowy, a to była jedyna droga, gdzie grupa pułkowa Rausa mogła zaopatrywać się w amunicję i gdzie mogła odwozić rannych i zostali na 24 godziny odcięci.

No i ten świt 24 czerwca 1941 roku Raus opisywał tak.

Zaczęła strzelać także artyleria południowej naszej Kampfgruppe.

Stawiało to Kampfgruppe Seckendorf w bardzo trudnym położeniu.

Batalionu Motocyklistów i sforsowały rzekę, po czym wdarły się w głąb ugrupowania Kampfgruppe Seckendorf.

Te radzieckie czołgi, które nie zdołały się wycofać, mówię o czołgach ciężkich KW, zostały porzucone albo, jak jeden lub dwa czołgi na drodze między Rosieniami a grupą Kampfgruppe Raus, tkwiły tam, walcząc do ostatka, w okrążeniu.

I Raus, parę lat po wojnie, opisał to tak.

Osłaniany przez siły główne Kampfgruppe Seckendorf na skraju lasu ponownie stawił jednak zacięty opór.

Nawet skoncentrowany ogień artylerii i innej broni ciężkiej, Kampfgruppe, nie zdołał zatrzymać stalowych gigantów, chociaż otoczone ogniem i dymem natychmiast ruszyły do natarcia, niszcząc wszystko na swojej drodze.

Ale według tego opisu Rausa, no to pod Rosieniami doszło do naprawdę ciężkich walk.

A te wspomniane 100 czołgów niemieckich, o których mówi Raus, kilkadziesiąt Panzer IV, ale przede wszystkim Panzer 35t,

I Raus opisywał dalej tak.

Została jednak zatrzymana i rozproszona, w ten sposób straciła impet, pozwalając Kampfgruppe Seckendorf na wycofanie się i zajęcie nowej pozycji obronnej na Wzgórzu 106 oraz zreorganizowanie się.

Raus opisuje sytuację, że jeden zaginiony czołg, który odbił nieco z osi natarcia radzieckiej 2 Dywizji Pancernej, nieco na północ zablokował właśnie drogę prowadzącą do Kampfgruppe Raus i blokował ją cały 24 i w pierwszych godzinach 25 czerwca 1941 roku.

Prawdopodobnie Raus się pomylił.

Ale jak wyraźnie napisał Raus.

No i możemy się tak śmiać troszeczkę, bo to jest dziwna opowieść, jak się czołgi ganiają i nie mogą wzajemnie zniszczyć, ale tutaj takim tytułem dygresji, kiedy nawet Raus to wyraźnie zauważa, to jest walka z niezwykle zdeterminowanym przeciwnikiem.

I Toraus wyraźnie podkreślał i to znajdziemy też w innych raportach czy wspomnieniach żołnierzy 6 Dywizji Pancernej z tych pierwszych dni, gdzie jeden z oficerów podchodzi do dowódcy 6 Dywizji Pancernej i melduje Panie Generale, to już będzie inna wojna niż do tej pory.