Mentionsy

Witamy w kolejnym odcinku podcastu Wojenne Historie.

Ten podcast istnieje dzięki zaangażowaniu i niezwykłej hojności naszych patronek i patronów, za co im bardzo dziękujemy.

Jeżeli ty też uważasz, że warto zostać naszym patronem, możesz wesprzeć nas wpłatą w serwisie Patronite pod adresem patronite.pl łamane na podcastwojennychistorie.

Norbert, ostatnio zrobiliśmy podsumowanie całego cyklu dotyczącego niemieckiej broni pancernej, a dzisiaj zaproponowałeś, żebyśmy w ten sam sposób podsumowali ewolucję radzieckiej broni pancernej.

Defilady czołgów IS-3 na ulicach Berlina, potężnych czołgów ciężkich Armii Czerwonej budziły niepokój, bo w arsenałach

Że potrzebne są czołgi nowej generacji, albo przynajmniej z potężniejszymi armatami niż te, które istniały wcześniej, albo że trzeba na większą skalę wdrażać nowsze konstrukcje, jak M26, czy jak Centuriona.

Ta historia radzieckich czołgów w II wojnie światowej, ona jest przez to niejednoznaczna.

Nie udało się na szerszą skalę wprowadzić dział samobieżnych SU do służby w Armii Czerwonej, ale i taka klasa pojazdów istniała.

W Związku Radzieckim coś takiego nie istniało i to pozwoliło w Związku Radzieckim w latach 1937-1939 wypracować założenia czołgów, które potem były używane przez Armię Czerwoną praktycznie do końca wojny i po II wojnie światowej.

I to jest niezwykłe w historii radzieckich wojsk pancernych.

Po prostu w pewnym momencie nie było potrzeby, aby takie czołgi jak T-44, T-54 czy IS-3 na gwałt wprowadzać do produkcji seryjnej, ale te czołgi powstały.

To daje nam cztery istotne konstrukcje.

Istniały takie odmiany czołgu BT, a w czołgu T-34 taka armata tego kalibru, a więc dużego jak na owe czasy, jest już standardem.

Ten czołg jest tak zły, można by parafrazując piosenkę Kazika, jest brzydszy niż dworzec w Kutnie, a na listę jego wad wewnętrznych pękają oczy.

Te elementy należy wymienić, dlatego że T-34, mimo swoich rewolucyjnych rozwiązań, jest jakby wariacją czołgu BT w zakresie zawieszenia Christie'ego, w zakresie podstawowego rozplanowania agregatów.

Mamy czołg o zawieszeniu, amortyzatorach, tak zwany typ Christie, który narzuca nam w dużej mierze ograniczenia w zakresie adaptacji podwozia.

Więc Rosjanie w roku 1940 orientują się, że Christie to się już chyba skończył.

Nikt zapewne nie przypuszczał latem 1939 roku, jak ta pancerna pchła pływała, robiła testy terenowe, że to coś zapisze się w historii Armii Czerwonej, potem Armii Radzieckiej i szerzej całego Związku Radzieckiego na całe dekady.

skrzynie biegów, często z ciężarówek ZIS.

Bo czołgi lekkie zanikły, czołgi małe przeistoczyły się w Związku Radzieckim w czołgi lekkie.

Tak jak istnieją trzy linie rozwojowe teraz czołgów, lekkie, średnie i ciężkie, tak w Związku Radzieckim zapada decyzja o rozwoju w roku 1942 trzech równoległych linii ewolucji dział samobieżnych.

Nie ma aż takiej siły ognia jak Pantera czy Tygrys, ale posiadając 85 mm armatę jest w stanie te czołgi niszczyć bądź obezwładniać na średnich dystansach.

No i T-34-85 jest na tyle dojrzałą, sprawdzoną i dopracowaną konstrukcją, że jest to czołg, który służyć będzie potem w wielu armiach świata całymi dekadami, całymi dziesięcioleciami i jest w dniu dzisiejszym ostatnim.

W zakresie siły ognia ma 100 mm dział, będące analogiem niemieckiego PAK 43 8,8 cm, ale z racji nieco większego kalibru ma większą siłę ognia także w zakresie pocisków odłamkowo-burzących.

W roku 1941 mają czołg KW, który oczywiście w warunkach wojny totalnej, w warunkach defensywy, w warunkach problemów logistycznych, on się nie sprawdza.

a docelowo opracowanie zupełnie nowej konstrukcji, czołgu IS, który zostaje przyjęty na uzbrojenie w roku 1943 i tak jak KW ewoluuje z modelu z działem kaliber 76 mm do odmiany przejściowej z działem 85 mm i testy z działem 122 mm, tak IS najpierw otrzymuje armatę 85 mm,

Niska szybkostrzelność.

Trzeba zdobywać miasta, trzeba przełamywać się przez polowe pozycje obronne, trzeba rozbijać ogniem koncentrującego się do przeciwuderzenia nieprzyjaciela IS-122.

IS-122 daje radę.

Już na bazie czołgu KW i KW-1S powstaje ISU-152.

I możemy się dzisiaj śmiać z tej rosyjskiej propagandowej frazy nie ma analoga w świecie.

Bo dzisiaj Rosjanie często w swojej propagandzie, swoje zacofanie próbują właśnie przykrywać tym starym sloganem, ale on wtedy w czasie II wojny światowej w zakresie wojsk pancernych miał swoje uzasadnienie, zwłaszcza w konfrontacji z Wehrmachtem.

A więc po wygaśnięciu produkcji czołgów KW pojawiają się czołgi IS, a wraz z nimi stopniowo działa samobieżne ISU-152, następcy SU-152 oraz troszeczkę w sposób wymuszony ISU-122.

Ale przecież czołg IS-1, IS-2, czyli IS-85, IS-122 nie wyczerpują tej radzieckiej koncepcji rozwoju czołgów ciężkich.

Chociaż Stalin w 1943 roku, widząc prototypy takich czołgów jak IS, IT-34, 85 powiedział na tych czołgach dokończymy wojnę.

To zaowocowało przede wszystkim konstrukcjami czołgów ciężkich IS-3 i IS-4, które w zakresie siły ognia powtarzały model IS-122, czyli IS-2.

Różniły się kwestiami ukształtowania opancerzenia, pewnymi rozwiązaniami konstrukcyjnymi agregatów wewnętrznych, a w przypadku czołgu IS-4 to był czołg

Z tej koncepcji wyłania się poniekąd czołg IS-4, który podobnie jak T-44, IS-3, T-54 w wersji prototypowej był gotowy w okresie 1944-1945, potem trafił do produkcji seryjnej.

Cała masa czołgów radzieckich opracowanych w ramach ewolucji wojennej IS-3, IS-4, T-54, T-44, no one na II wojnę światową już nie zdążyły, ale to są czołgi drugowojenne.

państw socjalistycznych.

One powstają na bazie T-34, nośnika T-70 i czołgów IS.

Wszystkie o bardzo dobrych parametrach sił ognia, o różnego rodzaju funkcjach, od wyspecjalizowanej przeciwpancernej, przez uniwersalne przeciwpancerne, po obezwładniające, po niszczące obiekty umocnione.

Czołgi KW, IS, działa samobieżne, ISU to są pojazdy, które wyprodukowano w tysiącach egzemplarzy.

Wszędzie tam znajdziesz nas wpisując Podcast Wojenne Historie.