Mentionsy

Nasze odcinki powstają na bazie własnych, długoletnich badań naukowych, wertowania tysięcy stron, zarchiwizowanych meldunków wojskowych, wreszcie publikowania książek i artykułów.

Jednak bieda naszego kraju, warunki gospodarcze, warunki ekonomiczne i złe doświadczenia zwycięskiej przecież wojny 1920 roku sprawiały, że organizacja naszych sił zbrojnych raz, że była nieadekwatna do naszych możliwości ekonomicznych, dwa, że była wadliwa w zakresie struktury wojska.

Mieliśmy bowiem i Generalny Inspektorat Sił Zbrojnych, mieliśmy Ministerstwo Spraw Wojskowych, mieliśmy Sztab Główny i wszystkie te struktury zarządzały wojskiem.

Dlatego, że my mieliśmy jeden garnitur, z którym moglibyśmy wyjść na przyjęcie jedną parę butów, ale jakiekolwiek uszkodzenie, pobrudzenie, zniszczenie tych butów i tego garnituru sprawiało, że nic innego już nie było w zamian.

Jednak w rzeczywistości sprawa przedstawiała się nieco inaczej.

Wszystko co dotyczyło wyszkolenia oddziałów i kadry było wyłączone z ich kompetencji i szło od dowódców dywizji i brygad wprost do ministra spraw wojskowych i do właściwych inspektoratów armii, pomijając dowódcę korpusu.

Przede wszystkim minister spraw wojskowych miał do czynienia w tych sprawach nie z 10 dowódcami korpusów, ale jeszcze oprócz tego z 30 dowódcami dywizji, 13 dowódcami brygad kawalerii, 11 dowódcami grup artylerii oraz dodatkowo z pewną ilością dowódców grup lotniczych, saperów i łączności.

To generalny inspektor i szkoły wojskowe i Ministerstwo Spraw Wojskowych i nawet sztab główny, a przede wszystkim DOKI.

Nie tylko z Ministerstwa Spraw Wojskowych.

Można by zadać na przykład pytanie, dlaczego generał Burchard Bukacki i generał Mieczysław Norwid Neugebauer zostali wysłani na zachód w 1939 roku, w momencie kiedy zaczęła się wojna, jako szefowie misji wojskowych u zachodnich aliantów.

Na ile w ogóle oficerów potrzebował dowódca armii, żeby sprawnie dowodzić?

Podlegał mu szef służby sprawiedliwości i dowódca etapów, a więc dowódca logistyki wraz ze stosownym sztabem.