Mentionsy

A potem Wilno dla Marszałka.

Wilno dla Marszałka, jedna z takich sytuacji pocztówkowych i doskonale rozpoznawalnych.

Wilno złożone w darze Marszałkowi w kwietniu 1919 roku.

Zdaniem ogromnej większości Polaków Wilno jest odwiecznie polskim miastem.

Zdaniem ogromnej większości Litwinów Wilno ma być stolicą niepodległej Litwy.

Sowieci grają z pozycji siły i tak wezmą Wilno, więc dlaczego nie mają chwilowo podarować go Litwie trochę na zasadzie pana zagłoby dającego Niderlandę.

Przyznając Litwie szerokim gestem Wilno, Grodno, Lidę, Grodno nawet, gdzie jeszcze trudniej mówić o dominacji litewskiej niż Wilnie, litewskie zajmują te tereny, przekazują je wojskom litewskim, które utrudniają manewry, utrudniają odwrót armii polskiej, internują część oddziałów polskich.

I w takim wypadku, jeżeli mamy taką gotowość polskiego wojska, Piłsudskiego osobiście, żeby z Litwinami nie walczyć lub walczyć mało krwawo, a jednocześnie Błaszewik został pogoniony, Wilno znowu ma być polskie, tego się domaga polska opinia publiczna, jakie tu znaleźć rozwiązanie?

8 października 1920 roku I Dywizja Piechoty pod dowództwem Żeligowskiego, bez większego trudu zresztą, zajmuje Wilno.

ale elementem doktryny kolejnych rządów w Kownie jest przekonanie, że Wilno jest nasze.

Polska ma tę przewagę, Rzeczpospolita ma tę przewagę, że jednak jest większa i że Wilno jest jej, więc też jest na pozycji nazwijmy to wygranej, a jednocześnie, że double blessing, że spór z Litwą nie jest jedynym ani największym problemem Rzeczpospolitej, jeśli chodzi o politykę międzynarodową.

Wilno, co nieraz podkreślali z satysfakcją Polacy, Wilno rzeczywiście w międzywojniu miastem litewskim nie było, znaczy na pewno nie dominująco litewskim, Litwinów w Wilnie było 6, może 7% populacji, co wiązało się w znacznej mierze z przesiedleniami czasu wojny i z wysiedleniami powojennymi, ale to fakt, Wilno litewskie nie było, Druskienniki i Lida jak najbardziej.