Mentionsy

Te dwa słowa w naszej historii są praktycznie nierozerwalne.

Podobnie jak w naszej historii.

Czy rzeczywiście było to największe zwycięstwo polskiego króla?

Czy pogrom Turków pod cesarską stolicą był dla polskich korzystny, czy może był błędem?

Zapraszam do kolejnego podcastu Muzeum Historii Polski z cyklu 1000 lat prześwietlenie.

Tym razem opowiem o ostatnich 13 latach życia ostatniego, w pełni niezależnego króla Polski Jana III Sobieskiego.

O nastawieniu Turków najlepiej świadczyło przyjęcie polskiego poselstwa.

Obcesowo kwitował działania polskiej delegacji w Stambule kara Mustafa Pasha.

Zawróćmy na chwilę bieg naszej historii i przenieśmy się na południe Europy.

pisał Hieronim Lubomirski, dowódca Polskiego Korpusu Posiłkowego w austriackiej armii, po spotkaniu z dowódcą cesarskiego wojska.

Sobieskiego ponaglał też papież, do którego dotarły plotki, jakoby król Polski tylko pozorował przygotowania do wojny, a w rzeczywistości nie miał zamiaru ruszyć na odsiecz.

Razem tworzą potężną armię niemieckich, cesarskich i polskich żołnierzy.

Między dwoma dowódcami i byłymi konkurentami do polskiego tronu od razu nawiązała się nicz porozumienia.

To oni nie chcieli początkowo uznać dowództwa polskiego króla.

Wiedzieli wszyscy, że bez polskich oddziałów szanse skutecznej odsieczy znacząco maleją.

Dzień później wszyscy uznali dowództwo polskiego króla.

To jedna z najważniejszych dat w historii Polski.

Szarża polskiej kawalerii.

Polski król nie mógł narzekać na swój łup.

Niespieszno mu do spotkania z polskim królem odwiedza miasto, wizytuje swoje oddziały.

Później cesarz bez słowa czy gestu przejeżdża przed polskim wojskiem.

Aroganckie zachowanie cesarza przechodzi do polskiej historii.

Austriacy jak mogli utrudniali życie Polakom, odmówili im prowiantu, nie zgadzali się na grzebanie polskich żołnierzy w granicach miasta.

Zdarzały się nawet, nieliczne, przypadki otwarcia ognia do polskich żołnierzy.

Wyrazem tej niewdzięczności cesarza może być oczywiście spotkanie w Schwechat, w trakcie którego nie uchylił kapelusza przed polskimi żołnierzami, nie uchylił go także przed królewiczem Jakubem Sobieskim.

Ale myślę, że to nie była tylko kwestia jego niechęci do wojsk polskich, czy do królewicza Jakuba, jego obaw związanych potem z dalszym pochodem przez Węgry armii polskiej.

Można zupełnie poważnie podejść do tego w ten sposób, że polskie demokratyczne stosunki, gdzie król nie był tak bardzo oddzielony od szlachty,

Ten brak rozpoznania, a także lekceważenie przeciwnika, polski monarcha niemal przypłacił życiem.

Nikt wówczas nie mógł przewidzieć, że poza starciami z Tatarami było to ostatnie wielkie zwycięstwo wojsk polskich w dziejach Rzeczpospolitej obojga narodów.

Pisał Jan III do żony jeszcze nim wrócił do Polski.

Sobieski obawiał się osamotnienia Polski.

Obejmowały nie tylko odzyskanie ziem straconych na rzecz Turcji, Podola wraz z prawobrzeżną Ukrainą, ale także rozciągnięcie polskich wpływów na księstwa naddunajskie, Mołdawię i Wołoszczyznę, a może nawet i na Węgry.

Ostatecznie do Moskwy przybywa polskie poselstwo.

Układ był wielką klęską dyplomatyczną Polski, a również klęską jej króla.

Ostatecznego niepowodzenia polskiej polityki wschodniej.

zł polskich Rzeczpospolita ostatecznie zrzeka się nie tylko lewobrzeżnej Ukrainy.

Cały urok oręża polskiego zdobyty pod Wiedniem ginął w Puszczach Bukowińskich i Stepach Mołdawskich.

Po roku 1686 nie może być mowy nie tylko o przodownictwie Polski w Lidze Świętej, ale nawet o jej współrzędności z monarchią habsburską.

Marzył cały czas, by osadzić syna na polskim tronie.

O Janie III mówi się jako ostatnim niezależnym polskim władcy.

Charakteryzował Sobieskiego historyk Władysław Kopczyński, a austriacki biograf polskiego króla Otton Forst de Batalia dodawał.

Bez wątpienia Sobieski jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych władców Polski.

Z punktu widzenia opowieści późniejszych pokoleń, to, że wciąż wracamy do sukcesu wiedeńskiego, to, że go malowano tak wiele razy, to, że tym społeczeństwo polskie żyje, wydaje mi się ogromnym sukcesem.

Warto jednak na koniec dodać, że nawet gdyby nie został królem i tak zapisałby się w polskiej historii jako jeden z najwybitniejszych dowódców, pogromca Turków, Tatarów i Kozaków spod Podhajec czy Chocimia.

Z życiorysem wypełnionym taką liczbą niezwykłych historii i wydarzeń, że można by nim obdzielić co najmniej kilka osób, a nadal pewnie uznano by je za niezwykłe postaci.

Podcast Muzeum Historii Polski o najważniejszych wydarzeniach w historii Polski.

Subskrybuj kanał Muzeum Historii Polski.