Mentionsy

My będąc ofiarami tego typu relacji,

Najczęściej, a są tacy naukowcy, którzy mówią, że zawsze ofiara przemocy psychicznej z motywacją przemocowca nie ma nic wspólnego.

Bo one zależą od pory roku, od pory dnia, od pory tygodnia, od twojej kondycji psychofizycznej, od zmęczenia, od systemu energetycznego, od bardzo wielu czynników, co powoduje, że każdy ma to w innym miejscu, w innym czasie.

Także witam oficjalnie.

Czyli mówiąc inaczej, z punktu widzenia osoby z mrocznej triady, jeśli ma do wyboru dwie ofiary, jedna się stawia, a druga nie...

Ofiary są wybierane.

To się lepiej sprzeda i trochę jest taki, no nie oficja, a może nawet i oficjalnie powiedziane, że takich na ten temat my potrzebujemy, wiesz, znaczy na to jest zapotrzebowanie, więc o tym piszcie, nie?

A jeszcze jak rozmawiałem z profesorem Rogozą, który się też zajmuje narcyzmem, on powiedział, że komponent, który jest najprawdopodobniej czynnikiem takim istotnym statystycznie, tak to nazwijmy, dla wytworzenia się osobowości narcystycznej, jest komponent traumatyczny.

Wiem, że nie zawsze można, wiem, że nie zawsze to jest dostępne, by taka ucieczka była możliwa, ale wiem też, jakie szkody w naszym systemie i to długotrwałe, długofalowe jest w stanie taki związek wyrządzić.

No więc jeśli w jednej relacji jesteś ofiarą narcyza, narcyzki, psychopatki, nie wiem, manipulatorki, manipulatora, to do kolejnego, nowego związku podchodzisz dużo inaczej.

Czyli mówiąc inaczej, to, że stajesz się ofiarą kogoś takiego i cierpisz w danym związku, może powodować, że wszystkie twoje kolejne związki będą już miały taki pręgierz cierpienia, które sobie sam narzucasz.

I też dużo mówi się o tym, że takie osoby, które częściej padają ofiarami właśnie mroczno z riadowców, to są takie osoby bardzo ufne, bardzo empatyczne, może za bardzo nawet, takie właśnie nastawione na pomoc drugiemu człowiekowi.

I badawczo sprawdzono, że bardzo wiele ofiar tego typu relacji w tym takim utknięciu relacyjnym w relacjach toksycznych dokonuje kalkulacji, dość swoistej kalkulacji.

Ta kalkulacja obejmuje takie obszary, jak na przykład to, że przyszłość jest niewiadomą, a to oznacza, że w tej kalkulacji mówisz, ok, teraz jestem źle, bo mój szef na mnie się wyżywa, bo powoduje, że moje życie stało się mordęgą i katastrofą, ale nie mam pewności, czy w nowej firmie, w nowej pracy nie trafię na kogoś gorszego.

I są takie badania, które mówią, że my będąc ofiarami tego typu relacji, my na tyle poważnie zaczynamy deprecjonować siebie i deprecjonować świat, który nas otacza, zaczynamy traktować życie jako niesprawiedliwe, świat jako niesprawiedliwy,

nie, nie, wiesz, za dużo jest tej gadki o narcyzmie, powinniśmy też pamiętać o tym, że to są osoby zaburzone i jakby to one się nie prosiły o to, żeby takie były, a z drugiej strony mamy tych ludzi, którzy są ofiarami właśnie tej mrocznej triady osób z zaburzeniem narcystycznym,

To był taki raport dotyczący przemocy psychicznej, dość szeroko zakrojony, obejmujący nie tylko ofiary przemocy psychicznej,

ale obejmujący również specjalistów pracujących z takimi ofiarami, czyli udzielającymi wsparcia.

tego procederu, więc i to ma swoje bardzo poważne konsekwencje, bo jeśli jesteśmy skoncentrowani na aspekcie fizycznym, to oczekujemy fizycznych śladów i spodziewamy się, że przemoc będzie widoczna, czyli spodziewamy się tego, że ofiara przemocy

będzie mogła za pomocą widocznych oznach udokumentować to, udowodnić to, że była ofiarą przemocy.

Jeśli tak nie jest, to podważamy to, co mówi nam ofiara przemocy.

Tam się wmawia, czyli gaslighter wmawia ofierze, że źle widziała, że jest przewrażliwiona.

celowymi, fałszywymi oskarżeniami kierowanymi przez ofiarę na sprawcę.

A zwłaszcza, że często sprawcy przemocy stosują metodę Darbo, która ma jeszcze docelowo podważyć wiarygodność swojej ofiary.

Tak, i w tej metodzie dobrze, że wspominasz o tym Darbo, bo to jest bardzo ciekawa sprawa, w którym jednym z elementów tej całej sekwencji jest przerzucanie odpowiedzialności na ofiarę.

I co ciekawe, były badania dotyczące DARO, czyli tego systemu, w którym przemocowiec dokonuje aktu przemocy, potem zwala winę na ofiarę, to tym jest, prowokowałeś to przez ciebie, to wszystko twoja wina.

I doprowadza do sytuacji, w której rzeczywiście wiele ofiar tego typu procederu bierze tę winę na siebie.

Kiedy zestawiono akty przemocy, te, które opierały się na tym systemie DARWO, przerzucania winy na ofiarę przez sprawcę i akty przemocy, które nie korzystały z tego systemu, to bezstronni obserwatorzy, którzy mieli oceniać szkodliwość aktów przemocy w przypadku oceny DARWO, mówili, że współwinna jest ofiara.

to bardzo często nie chce dać wiary co do tego, że ktoś może się posunąć do tak szalonych, wydawałoby się, absurdalnej aktywności, która ma na celu, nie wiem, omotać ofiarę, ma na celu odebrać jej samostanowienie, izolować czy, nie wiem, zmusić do wielu, wielu różnych rzeczy.

Nie chcemy w to dawać wiary, a jeśli nie chcemy w to dawać wiary, no to siłą rzeczy mówimy, że ta ofiara chyba jednak trochę przeszadza, pewnie tam też jest część winy po jej stronie.

Podsumowując to, co powiedziałeś, ofiara bywa na z góry przegranej pozycji.

Tak rzadko wychodzi na jaw, bo to jest też element kalkulacji, w której dokonuje ofiara, która mówi, nikt mi w to nie uwierzy.

Ponieważ jeśli ofiara będzie chciała wyjść z tym...

Jakby z dowodzeniem tego, że została skrzywdzona na światło dzienne, czyli do świata zewnętrznego, to im większy wizerunek przemocowiec stworzył na temat swojej życzliwości, tym trudniej ofierze będzie przekonać otoczenie.

I wtedy, kiedy następuje przemoc, to ofiara również w tej kalkulacji, o której wspominałem, bierze to pod uwagę,

Ofiara mówi, kurczę, skoro taki życzliwy człowiek mnie krzywdzi, może ja zasłużyłam na to, co mnie spotyka.

I wiesz, to co często z takim określeniem, które się spotykałem, to kwestie związane z tym, że ofiary przemocy psychicznej miały jakiś też właśnie dysonans związany z tym, że one mówiły, że, pamiętam takie wstrząsające stwierdzenie, że wolałbym, żebym był bity niż to, co mi się przetrafiło, bo ja nie mogłem tego nazwać, określić, że też komuś nawet wytłumaczyć.

No tak, i to w ogóle ma bardzo często miejsce szybunie w tych kontekstach subtelnej przemocy psychicznej, która jest przemycana żartem, która jest przemycana w zasadzie takiej drobnej złośliwości, wiesz, jakiejś ironii i to zawsze ma też taki aspekt, w którym jeśli ofiara próbuje się zbuntować, to słyszysz, że ty się na żartach nie znasz.

ofiara przemocy psychicznej była przekonana, że mogli zareagować, nic na tym nie tracąc, niczego nie ryzykując, a mimo to pozostawili tę przemoc bez reakcji.

Co więcej, ofiara mówiła, że w tych przypadkach sama ich reakcja wystarczyłaby do tego, żeby przemocowiec zakończył swoją przemocową grę, a mimo tego nie zareagowali.

mówiących o tych skutkach przemocy psychicznej, ale skutkach bieżących, to w jaki sposób na nas przemoc psychiczna wpływa, wymienia się to, że jedną z najgorszych rzeczy, które możemy spotkać, kiedy jesteśmy ofiarami przemocy, to jest brak reakcji ludzi, brak reakcji najbliższych.

Czyli albo musi potwierdzić, tak, masz rację, dokonuje aktów przemocy, albo musi się z tego wycofać.

Kiedy tak naprawdę, w jakich sytuacjach mogę być ofiarą przemocy psychicznej.

One występują w opracowaniach badawczych jako zachowania przemocowe i uzmysłowienie sobie tego, tak, jestem ofiarą przemocy psychicznej,

A wtedy, jak jesteś już ofiarą przemocy psychicznej, to czeka cię drugi krok, czyli zapoznanie się z motywacją przemocowca.

Ale mam na myśli też to, że jeżeli ty jesteś ofiarą takiej przemocy i mówisz, widzę, że co robisz, a taka osoba mówi...

Tak, dlatego zdobywaj kolejne stopnie wtajemniczenia i staraj się, żeby jeśli jesteś ofiarą przemocy, twój pas szybko przestał być biały.

Pamiętasz, jak mówiliśmy o tym, że przemocowiec jest leniwy i wybiera sobie najsłabszą ofiarę?

Chyba lepiej poszukam kogoś, co jest bardziej odpowiedni na ofiarę.

Jeśli ty się buntujesz, jeśli ty stajesz okoniem i jeśli ty nie pozwalasz mi na tą ulgę, to przestajesz być dla mnie dobrą ofiarą jako dla przemocowca.

to szukamy najszybszej możliwej ofiary, która zapewni nam ozbycie się tego napięcia i doświadczenie tej błyskawicznej ulgi.

Najczęściej, a są tacy naukowcy, którzy mówią, że zawsze ofiara przemocy psychicznej z motywacją przemocowca nie ma nic wspólnego.

My, ponieważ jesteśmy zaatakowani, jesteśmy ofiarą przemocy, więc w nas też buzują reaktywne emocje wobec tego aktu ataku przemocowego.

I kiedy stajemy się ofiarami przemocy psychicznej, to pierwsze, co nam przychodzi na myśl, to wydaje nam się, że przecież te działania w ogóle nie mają sensu.

Tam jest napięcie, jest potrzeba szybkiej ulgi, jest znalezienie ofiary, która tą ulgę zapewni.

Chciałem cię jeszcze zapytać o terapię transpersonalną.

A Asagiolo miał swój własny pomysł na to, w jaki sposób powinniśmy traktować psychikę człowieka i stworzył podwaliny do czegoś, co do dzisiaj funkcjonuje i nazywa się psychosynteza, czyli jest taką jakby opozycją do tego oficjalnego nurtu psychologii.

On dużo chętniej zaglądał w dokonania wschodu, w takie typu systemy mistyczno-filozoficzne jak buddyzm, który jak wiemy jest bardzo psychologicznym systemem i tam dużo z psychologii buddyzmu można czerpać.

To nie jest znajomość psychologii, to jest znajomość psychologii transpersonalnej.

No okej, jesteś bardzo miły, ale ja bym wolał psychologię zostawić psychologom i, jeśli pozwolisz, wrócimy do tej koncepcji transpersonalnej, której właśnie jednym z takich podwalin położył właśnie Abraham Maslow w tych 20 ostatnich latach swojego życia.

I wraz ze Stanisławem Grofem chyba w 67 roku powołali do życia w Stanach Zjednoczonych kwartalnik, który nazywał się Journal of Transpersonal Psychology.

I to jest taka właściwie data, w której można uznać, że rozpoczęła się nowa gałęź psychologiczna, trochę oparta o tą psychosyntezę Asadziowego, która została stworzona jako przeciwwaga do tego oficjalnego nurtu psychologicznego.

O co głównie chodzi w tym modelu transpersonalnym i dlaczego on jest tak różny od modelu psychologicznego?

Otóż w modelu transpersonalnym traktujemy człowieka z perspektywy tego ja, nie mnie.

Czyli mówimy, że do tej formuły, o której mówiłem w kontekście rozróżnienia ja i mnie, czyli do formuły ja, przypisane jest coś, co nazywamy w olbrzymim uproszczeniu i skrócie transpersonalnym ja.

I w psychologii transpersonalnej uznajemy, że jeśli coś jest nie tak, czyli jeśli doświadczasz jakiegoś problemu, to ten problem jest przypisany do konkretnej osobowości związanej z konkretnym kontekstem sytuacyjnym, a nie do całego ciebie.

I całą rolą terapii transpersonalnej, bo do tego zmierzam, jest namierzenie tego, z jaką konkretną osobowością związany jest problem, którego doświadczasz i co możemy zrobić, czyli z jakich narzędzi możemy skorzystać,

One mogą funkcjonować i funkcjonują i są uporządkowane w modelu transpersonalnym na siedmiu osiach.

Więc te osobowości również są obiektem zainteresowania modelu transpersonalnego.

i w którym jedne koło zębate się zepsuło, to w tym postrzeganiu rzeczywistości i w tym modelu transpersonalnym nie mówisz, że silnik jest zepsuty, że silnik nie działa, z silnikiem jest coś nie tak.

W olbrzymim skrócie tak wygląda model transpersonalny.

Więc praca w modelu transpersonalnym może na przykład opierać się na narzędziach, które pozwalają Ci podnieść kompetencje konkretnej osobowości w konkretnych kontekstach sytuacyjnych.

Drugim jakby wachlarzem problemów w modelu transpersonalnym jest nieadekwatność osobowości.

My go raczej nie używamy w modelu transpersonalnym.

Tak i to jest coś i ten efekt, o którym ty opowiadasz, nazywamy w modelu transpersonalnym brakiem komunikacji osobowościowej, czyli to jest taka sytuacja, w której jedna osobowość jest dominująca,

Czyli poziom transpersonalny, transpersona, ponadosobowy.

Czyli przejmujemy założenie, że jest jakiś moderator, jest ktoś u góry, to twoje transpersonalne ja, które powinno zarządzać tym systemem osobowości.

Nie chcę się tak głęboko w to, wiesz, teraz wygłębiać, bo nie będziecie mieli Państwo niespodzianki, jak będziecie czytali moją książkę o modelu transpersonalnym, gdzie to dokładnie opisuję, ale to jest dość szeroki zakres postrzegania ludzkiej osobowości.

To świata psychologii w kontekście modelu transpersonalnego, ponieważ jak już się pewnie zorientowałeś, psychologii transpersonalnej jest bliżej do socjologii niż do samej psychologii, dlatego ja bym w ogóle ją uznawał jako część socjologii, a nie psychologii, odłączając ją zupełnie.

I bardziej to takie jest odrzucenie czegoś, czego po prostu nie znam, co nie funkcjonuje w tym oficjalnym ruchu, a więc nie może być dobre, bo nie ma tego nigdzie oficjalnie.

Byłoby zaskakujące, ale jest bardzo, bardzo skuteczne i w wielu wypadkach nie we wszystkich, bo to też powiedzmy szczerze, terapia transpersonalna nie jest przeznaczona dla wszystkich, nie wszyscy się w niej odnajdą, nie u wszystkich będzie skuteczna, bo muszą być spełnione pewne warunki, żeby klient, bo my nie używamy w ogóle słowa pacjent.

Na przykład w ogóle nie pracujemy modelu transpersonalnym z uzależnieniami.

Dlatego każdą terapię transpersonalną poprzedza bezpłatna rozmowa telefoniczna i tego też uczymy na naszej Akademii Terapii Transpersonalnej wszystkich tych ludzi, którzy się tym zajmują, która ma na celu sprawdzenie, czy problem, z którym zgłasza się osoba na tego typu terapię jest do rozwiązania za pomocą narzędzi stosowanych w tego typu terapii.