Mentionsy

Dzisiaj kontynuacja rozmowy Froda z Gandalfem.

Zobaczymy też, na ile Gandalf ośmieli się łamać polecenia Elronda.

Byliśmy w momencie, kiedy Gandalf wyjaśniał Frodovi, co by się z nim stało w momencie, kiedy na zgóle osiągnęliby cel swój, czyli upierzyliby Froda.

No i nadal jesteśmy oczywiście w tej scenie, kiedy Gandalf rozmawia z Frodem po przebudzeniu w

To jest krótka wymiana zdań między Gandalfem a Frodo, w którym to Frodo dopytuje o konie.

Gandalf opowiada, że to były prawdziwe konie, takie prawdziwe szaty, które też były widoczne na jeźdźcach.

I posłuchajcie odpowiedzi Gandalfa.

Władca ciemności gromadzi swe siły, ale... Tu Gandalf powstał nagle i wysunął dolną szczękę tak, że broda mu się nastroszyła i stała się sztywna jak druciana szczotka.

Gandalf wymienia, że przede wszystkim nie wszyscy słudzy, a propos właśnie odpowiedzi na pytanie Froda, co z końmi, nie wszyscy słudzy nieprzyjaciela są upiorami, prawda?

No i mówi Gandalf, zaczyna Gandalf taką jakby w tej swojej wypowiedzi, którą czytaliśmy, zaczyna się jakby zanurzać w takiej trochę rozpaczy, może nie do końca rozpaczy, bo to z dalekiej słowo, ale pesymizmie, prawda?

Tutaj jakby Gandalf troszkę uspokoi się, ale mamy tu jeszcze parę ciekawostek, bo znowu Łoziński nie tylko pomija jedno słówko, ale wręcz bardzo istotną informację, prawda?

Tutaj Gandalf wspomina ich właśnie w tym kontekście, że...

To był oczywiście Glorfindel, tak potwierdza mu Gandalf, i widziany właśnie po drugiej tej niewidzialnej stronie, ponieważ wiemy, że Frodo był już częściowo bardzo blisko tego zupiorzenia całkowitego.

Tak, i a propos Glorfindela też Gandalf używa określenia pierworodne.

No i Gandalf nazywa Glorfindela też lordem z książęcego rodu, zgodnie z oryginałem.

Dobrze, no i Gandalf stwierdza, że Rivendell może przeciwstawić Mordorowi dzięki temu właśnie, że ma chociażby Noldorów na miejscu, którzy są elfami, którzy widzieli światło, to już wyjaśniliśmy.

Tak, no i słuchajcie, ten monolog Gandalfa, może nie monolog, ale wypowiedź, długie wypowiedzi Gandalfa właśnie zmierzają w takim kierunku burzenia spokoju u Froda, prawda?

Gandalf mówi o rzeczach, które mogą się wydarzyć negatywnych, jak bardzo niebezpiecznie jest na świecie, jak bardzo blisko jest tego, żeby cała cywilizacja zachodnia, cywilizacja istot dobrych po stronie dobra upadła, prawda?

Ciekawe, czy na Gandalfa wpłynął w tym momencie pierścień, że tak go zaczęło tutaj negatywnie nastrajać.

Czy Gandalf był już odporny na pierścień po tym, jak się go wyrzekł w rozdziale Cień Przeszłości?

No i też jakby Gandalf jakby... Gandalf no oczywiście miał tutaj... Na głowie dużo więcej, prawda?

Gandalf przysunął krzesło do łóżka i uważnie przyjrzał się Frodovi.

Tego się można było spodziewać, powiedział w duchu Gandalf.

Oczywiście w pierwszym momencie tego czytanego fragmentu Gandalf stwierdza właśnie, że zauważa, że Frodo wraca do normalności, że czuje się lepiej, wygląda lepiej, ale właśnie zauważa tą delikatną zmianę, prawda?

I na ten temat powiemy zaraz więcej, ale jeszcze chciałbym wrócić do jednego momentu, ponieważ też tutaj Gandalf stwierdza, że nie minęła jeszcze połowa drogi.

Czyżby Gandalf już w tym momencie wiedział, że to Frodo...

Może Gandalf już wiedział, ale na pewno wiedział, że no to się nie skończy.

Gandalf tutaj odpowiada na głos po tym, jak w myślach nam przedstawił te swoje obserwacje.

No i posłuchajcie, co opowiada mu Gandalf na temat sytuacji nad Brodem.

Tak, no na początku mamy potwierdzenie, znowu kolejne od Gandalfa, że Frodo był bardzo bliski właśnie z upiorzenia, czyli zarówno był widoczny dla jeźdźców, no i też widział ich w ich naturalnej, a może nie naturalnej, w ich aktualnej postaci.

No i tutaj Gandalf mówi, że na piesze nawet Glorfindel i Aragorn to za mało na dziewięciu czarnych jeźdźców zgranych razem, prawda?

Natomiast wiemy od Gandalfa, że Glorfindel wiedział, że rzeka ruszy, wiedział, że przyjdzie mu zmierzyć się z tymi, których ta rzeka nie zmiecie w pierwszej fali, jeżeli tacy będą.

I tutaj Gandalf właśnie wyjaśnia, że nie, to nie był koniec czarnych jeźdźców.

Elrond, wyjaśnił Gandalf.

Gandalf wrzucił w stronę Froda szybkie spojrzenie.

Czyli Gandalf powiedział, że jeżeli tylko ktoś wkroczy, ktoś o złych zamiarach wkroczy do rzeki, to automatycznie uruchomi się fala.

Tak, no i ten Gandalf też przyznaje, że dołożył coś od siebie, czyli te białe wierzchowce, które Frodo mi się uwydawało, że widzi, ale było prawdziwe.

Wydaje mi się, że jednak kamienie nie były efektem działania Gandalfa.

No i tutaj Gandalf odwołuje się do potęgi tej żywiołu wody, który to on... Tak, to co mówiliśmy, że skumulowana energia.

No i tutaj pada takie badawcze spojrzenie Gandalfa.

Tak, tutaj Gandalf już, widzicie, od tego momentu przebudzenia się Frodo teraz już będzie go obserwował do końca całej historii tak dość bacznie i zauważał te takie malutkie zmiany.

No i Gandalf wymienia mu powody, dla których ta uczta ku czci Froda ma sens.

Przede wszystkim pierwszym powodem jest Gandalf,

Znaczy, jak czytając jakby tłumaczenie, to nie jest tak źle, powiedziałabym, bo czytając właśnie to zdanie mamy Rzek z uśmiechem Gandalf, jednym jestem ja, drugim jest pierścień, a ty jesteś jego stróżem, no i jesteś dziedzicem Bilba, lascy pierścienia.

Gandalf kazał mi zajrzeć i zapytać, czy będziecie już chcieli zajść na dół, ale byłem pewien, że żarty się go trzymają.

Oczywiście na końcu dowiadujemy się, że to Gandalf przysłał sama, żeby sprawdzić co i jak i obserwujcie zachowania i te wszystkie takie momenty, kiedy Gandalf przez inne osoby będzie pilnował Froda.

– sygnął Gandalf skryty w cieniu na ganku.

Gandalf nieustannie postarza na wszystkie te miłe rzeczy, skrzypił się Pippin.

Tak, no ale dowiemy się z końca książki Władca Pierścieni z szóstej księgi, że Elrond, tak samo jak Ladriela i Gandalf, mieli te trzy pierścienie elfickie, które, których głównym celem było zachowywanie rzeczy w pierwotnym stanie, otrzymywanie ich jakby spowolnienie niszczenia, tak?

Najbardziej, powiedzmy, namacalne dowody działania pierścienia mamy w przypadku Gandalfa, który używał swojego pierścienia bardzo często i już zauważalnie w ostatnich fragmentach książki, ale mimo wszystko to nie to samo, prawda?

No i tu Gandalf się wtrąca bardzo...

Gandalf sprowadza Pipina na ziemię i widzicie, tutaj cały czas gdzieś tam Gandalf się pojawia i będzie miał tego Frodo naszego na oku.

Tak, bo tutaj nie było mowy, że idą spotkać się z Gandalfem, tylko właśnie z resztą, prawda?

Gandalf, o tutaj nie, żadnego władcy pierścieni, nie, nie, nie.

I to nagle oczywiście Gandalf go gdzieś tam zjechał.

Tak, no i Gandalf właśnie zamiast też... Gandalf wydaje mi się, że to widać, że nie ma cierpliwości do Pipina.

Gandalf jest wybuchowy, prawda?

Ale zastanówmy się też, co Gandalf miał na myśli, no bo mówi o tym, żeby nie wypowiadać imienia Saurona, tak jak w Harrym Potterze, prawda?

Gandalf interweniuje po to, żeby Frodowi taką myśl wybić z głowy, żeby uświadomić Frodowi, że jedynym władcą pierścieni jest Sauron.

Tak, i Gandalf też tutaj rozmawia więcej z Frodem, ale nie jakoś wybitnie dużo.

Natomiast Gandalf mówi też o tym, że właśnie siedzą w fortecy, że władza Mordoru faktycznie sięga coraz dalej intensywnie.

Jest to powiedziane przez Gandalfa.

Czyli niezależnie od tego, jak bardzo Gandalf jest poważny i jak bardzo ma tutaj pretensje do lekko duszności Pipina, tak?

I tej frywolności troszkę, ten Gandalf jednak nie jest w stanie wybić Pipina.

Tak, filmik dalej jest z sobą, obraca wszystko w żart, no i można powiedzieć, że taki jest trochę bezczelny w stosunku do Gandalfa.

Czy jednak jest to tak, że jakby Gandalf nie do końca czuł się w tym momencie dobrze i czuł się urażony na przykład tym żartem Pipina?

Także jak mówił Gandalf, niech wiatr niesie wasze skrzydła tam, gdzie słońce żegluje i gdzie przechadza się księżyc.