Mentionsy

Naprawdę dawno nie przeżyłam takiej masakry, no ale cóż, czasem się zdarza, dobrze, że mam ten komfort, że mogłam się wyłączyć z życia, ale nie bez konsekwencji ustalnej.

No dobrze, co ja jeszcze chciałam powiedzieć, że dzisiaj opowiem wam o trzech filmach dokumentalnych, które obejrzałam ostatnio.

Miał premierę w czerwcu 2024 roku na festiwalu Tribeca.

Pojawiają się różne związki z mężczyznami, nie do końca delikatnie mówiąc trafione, pojawiają się używki, narkotyki, alkohol i psychika nie daje sobie rady, ciało też nie daje sobie rady i to jest też opowieść o tym, jakie są niebezpieczeństwa

Jakie są niebezpieczeństwa znajdują się przed ludźmi, którzy stają na scenie, że to jest bardzo trudne, toksyczne środowisko, że to jest bardzo niebezpieczny i bardzo trudny świat, a paradoksem tej całej sytuacji jest to, że bardzo często na scenie zachwycają ci, którzy są najsłabsi i im jest bardzo trudno potem wrócić.

Tam nie ma tak zwanych gadających głów, czyli mądralińskich, którzy nigdy nie stali na scenie albo znają ją tylko z przekazów medialnych.

Mamy wrażenie, że oni też stawiają sobie granice w opowiadaniu o niej, co w dzisiejszych czasach, gdzie ja mam czasami wrażenie, że czuję się w mediach, jakbym była u ginekologa i każdy pokazuje mi swoje krocze.

I że nie o wszystkim mu się ma opowiadać publicznie i że niektóre rzeczy są tylko dla naszego zamkniętego kręgu.

Ale wiecie, ja w tym świecie, który jest totalnie ohydny i zalewa nas po prostu jakąś patologią, obejrzałam sobie opowieść, która dla mnie ma ogromny ładunek pozytywny, ogromny ładunek inspiracji.

Obejrzycie sobie film Judy, film fabularny, gdzie trochę jest pokazany charakter Judy Garland, która nie była miłą, łatwą, sympatyczną panią.

To jest moment, kiedy zaczyna się niewinnie, mamy Liza, mamy Judy, są na scenie, publiczność szaleje, Judy Garland była uwielbiana w Ameryce, tu nagle pojawia się jej córka, do tej pory obecna dość często w telewizji, w show Eda Sullivana, w różnych programach, gdzie śpiewała, tańczyła, kopiowała trochę głos i w ogóle manierę śpiewania swojej matki, jeszcze tak jak mówię, nie miała wtedy swojego głosu.

I wychodzą na scenę, śpiewają i nagle Judy zaczyna się zachowywać wobec własnej córki na oczach ludzi, wiedząc, że rejestrują to kamery w sposób poniżający, w sposób straszliwy moim zdaniem.

To jest to, o czym słyszymy w tym dokumencie i coś, co moim zdaniem zamiast opowiadania pięciu godzin o tym, że to była toksyczna relacja i że ona była toksyczna, mamy opowieść o tym, jak ją traktowała własną córkę i potem czym było odejście Judy Garland dla Laisy, ale też, że to było odrodzenie się jej, znaczy, że ona wiedziała, że w tym momencie może iść własną drogą.

It's so nice to see you here where you belong.

Mama, I would like to only be mama

I to jest dokument, który ja obejrzałam i na koniec płynęły mi łzy.

Mariszka, aktorka notabene, grająca głównie w serialach telewizyjnych, bardzo lubiana w Ameryce, bardzo piękna kobieta, idzie samotnie przez miejsce, które wygląda jak taki plan, jakby ktoś coś wyburzał.

Zresztą opowiada o tym, co zapamiętała w ogóle z tej stałej historii.

Natomiast sama Mariszka mówi na początku, zresztą mówiła też w wywiadach na temat tego filmu, bo udzieliła ich naprawdę sporo, film zresztą był pokazany w secji dokumentalnej festiwalu filmowego w Cannes, powiedziała tak, ten film jest dziełem miłości i tęsknoty, to poszukiwanie matki, której nigdy nie znałam, integracja części mnie, której nigdy nie posiadałam i odzyskanie historii mojej matki i mojej własnej prawdy, bo...

Oni do tej pory nigdy wcześniej nie opowiadali o swoim życiu z mamą taką, jaką byłam, Jane Mansfield, nie opowiadali o tym, jak to wyglądało, nigdy się na to nie godzili, zresztą mam też takie wrażenie, że chyba ich nie do końca pytano o to, no ale mamy opowieść.

Bo wszyscy byli skupieni na tym, że zginęła Jane Mansfield, zaczęły się teorie spiskowe, notabene też wyślę patronom, jest na YouTubie film

Nie będę Wam tutaj spoilerowała, no ale mamy opowieść tych ludzi dzisiaj dorosłych, którzy siadają przed kamerą.

I oczywiście mamy historię tej rodziny, która w wyniku wypadku, w wyniku którego zginęła Jane Mansfield, ta rodzina jest inna, rozpada się, ale Mariszka mówi twardo, że jej macocha razem z jej ojcem zrobili im wszystkim bardzo fajny dom.

Nie będę Wam tutaj opowiadała.

Bardzo Wam radzę, usiądźcie i obejrzyjcie.

Ale całe jej życie niestety było zdeterminowane przez to, jak wygląda, jak była odbierana, chociaż ona sama mówiła sobie, że chce być takim trochę koniem trojańskim i ten wygląd w niektórych wywiadach to się przebija, że ona chce wstawić nogę po prostu między drzwi i żeby wejść dalej, żeby ludzie nie odbierali jej tylko ze względu na to, że jest blondynką, ma duży biust, ma wspaniałą sylwetkę.

Wspaniale, że to jest widziane oczami jej córki, która z ogromną miłością, ale też empatią i czułością opowiada o niej.

Opowiada o swoim ojcu, który był jej ojcem biologicznym i o ojcu, który ją wychowywał.

I'd like to be a rose in your garden But I'm just a thorn in your side I'm not poison ivy So baby won't you try me And I'll keep you satisfied I could be as shy as a violet

Obejrzałam go niestety na noc, potem nie spałam dwie doby, jestem na potwornych środkach przeciwbólowych, ale zdecydowanie bardzo wam go polecam.

W 2017 roku, kiedy już był wieczór, pojechaliśmy na śniadanie.

z różnych miejsc ze świata, taka trochę wieża Babel ona tam była.

I na początku tego dokumentu poznajemy tych ludzi, oni tam mówią jak znaleźli mieszkanie, właśnie szukali mieszkania, ktoś rodzinę zakładał, ktoś po prostu zobaczył ten wspaniały widok, dziewczyna jedna mówi, widziałam Londona i przez okno, to były niesamowite zachody słońca, mieliśmy super sąsiadów.

jakie mieli plany, ale to jest też historia o tym, jak zrobiono tą tak zwaną renowację, jak zrobiono ją bez poszanowania jakichkolwiek zasad bezpieczeństwa i jak tak naprawdę wygląda dzisiejszy świat, bo moim zdaniem, jak oglądałam ten dokument,

Okazuje się, że to zdanie zostań tam, gdzie jesteś, które padało, kiedy ludzie dzwonili z tego domu w 2017 roku, przyczyniło się do śmierci bardzo wielu osób, bo one zostały w tych mieszkaniach zamiast uciekać.

To jest opowieść o strażakach, którzy są bezradni.

To jest opowieść o ludziach, którzy opowiadają, jak uciekają po schodach, po trupach.

To jest o tym, że oczywiście zebrała się komisja, która zaczęła badać sprawę.

Tam pada takie zdanie, przecież to nie mogło się zdarzyć, to jest Wielka Brytania, tak?

Wyobraźcie sobie, ja mam mieszkanie, mam dom w domu bez windy, ale wyobraźcie sobie, że na przykład ktoś jest w windzie i kiedy włączają prąd.

Ja miałam takie wrażenie, jak kończył się ten dokument, smutny, dołujący gdzieś bardzo i taki pokazujący bezradność ludzi, ale jednocześnie ich godność.

Ale to jest moim zdaniem taki dokument, który powinniście obejrzeć, bo on pokazuje nam realny świat bez retuszu.

Ktoś był zbyt niebezpieczny.

Wiecie, prosiłabym, żeby obejrzeli go ci, którzy chcą wyjść na scenę, którzy chcą być artystami, bo to jest dla mnie opowieść o tym, jak się znajduje tę drogę.

Bądźcie bezpieczni i pamiętajcie, jeżeli sami sobie nie pomożemy, nikt nam nie pomoże.

It's Z instead of S, L instead of Li, simple as can be, see Liza.

It's Z instead of S, L instead of Li, simple as can be, see Liza.

Now, if my name were Ada, I'd be Ada.

Even backwards, I'd be Ada.

Or if my name were Ruth, then I'd be Ruth.

Because with Ruth, what can you do?

I don't mind being pummeled or trampled or trounced, but it does drive you bats to be miz, miz prod mouth!