Mentionsy

Calico jest osobą niesamowitą, naprawdę.

Natomiast ona jest niezwykła ze względu na to właśnie, o czym teraz powiedziałaś, czyli po pierwsze na skalę tego zjawiska, po drugie na odwagę Giselle Perico, która zdecydowała się odtajnić obrady, to znaczy ona jako ofiara miała prawo do tego, żeby ta sprawa odbywała się za zamkniętymi drzwiami, miała prawo ochronić swoją tożsamość.

I ten jest Giselle Pellico, która jakby nie była celebrytką, była kobietą z małego miasteczka Mazan na południu Francji.

ja bym powiedziała takich upokorzeń, które jakby ja czytam jako autoupokorzenie tych mężczyzn, którzy próbują udawać i wymyślać niestworzone jakby argumenty, które mają oświadczać, że oni właściwie nie chcieli tego zrobić, a zostali zniszczeni przez Dominika Pelico, czyli w pewnym czasie męża Giselle Pelico.

Ta zgoda jest dla nich wciąż czymś takim właśnie z tej szarej strefy, która jest taka nierozpoznana, ale część z tych mężczyzn, którzy na początku mówili, że nie mieli intencji gwałtu, że nie zwałcili Giselle Perico, po całym procesie stwierdzali, że tak, że to był gwałt, że oni nie zdawali sobie sprawy z tego, że musi nastąpić zgoda ze strony kobiety, żeby w ogóle taki stosunek seksualny

Natomiast systemowo jednak jest tak, jak w przypadku Giselle Perico.

Wydaje mi się, że odwaga Giselle Perico oddaje nam wszystkim odwagę.

I zostały wydane jeszcze w trakcie procesu albo tuż po, czyli właśnie wspomniana przeze mnie Maran Garcia i Żyć z mężczyznami, książka córki Giselle Calico, Już nigdy nie naszacie tatą.

I z tym, co powiedziałaś, wiąże się też to, o czym Giselle Perico też mówiła podczas tego procesu.

sytuacje, w których osoba kolorowa nie ma na komisariacie aż tak dużego zaufania na przykład, co się często po prostu zdarza, no rasizm jakby jest we Francji na porządku dziennym, nie ma aż takiego zaufania na komisariacie i na przykład jej słowa nie są brane na poważnie, więc Giselle Pelico też często mówiła o tym, że ona to robi bezpośrednio,