Mentionsy

28 września weszły w życie pełnoskolowe sankcje ONZ wymierzone w Iran w związku z poważnymi naruszeniami porozumienia w kwestii irańskiego programu nuklearnego.

Z jednej strony trudna sytuacja polityczna Iranu, z drugiej spory w Radzie Bezpieczeństwa ONZ.

Przypomnę może, że porozumienie z 2015 roku, zwane z angielska JCPOA, zakładało, że Iran podda swój program nuklearny kontroli międzynarodowej, samo ograniczy się w rozwijaniu tego programu, za co sukcesywnie będą znoszone sankcje, które wcześniej nałożyła Rada Bezpieczeństwa ONZ na Iran.

bo faktycznie sankcje ONZ-owskie były znoszone, natomiast poszczególne kraje, w tym kraje zachodnie, obawiając się sankcji wtórnych ze strony Amerykanów, również de facto wprowadziły sankcje wobec Iranu.

w skład jego stali członkowie Rady Bezpieczeństwa plus Niemcy, czyli szóstka, to jest automatyczna możliwość przywrócenia sankcji przed upływem 10 lat.

Tych sankcji, które były stopniowo przez ONZ...

Bo ich głos też się liczy w Radzie Bezpieczeństwa ONZ.

To tam w Radzie Bezpieczeństwa odbyło się głosowanie, które Rosja i Chiny przegrały, w efekcie automatycznie weszły, zostały przywrócone sankcje wprowadzane

przez ONZ przed 2015 rokiem.

W następstwie tego przywrócenia sankcji ONZ-owskich, zarówno Unia Europejska, jak i państwa zachodnie, Zjednoczone Królestwo, Kanada, oczywiście Stany Zjednoczone, które i tak mają swoją własną tutaj dynamikę, zaczęły przywracać i zaostrzać, uszczegóławiać sankcje ONZ-owskie wobec Iranu, które w tej chwili można powiedzieć

Sankcje ONZ-owskie co do zasady miały bardzo ogólny charakter.

Ono było o tyle ważne, że dotyczyło całego świata, bo było to zrobione w imieniu całego ONZ-u i firmowane przez Radę Bezpieczeństwa.

W kraju są napięcia społeczne, krótko mówiąc dzisiaj Irańczycy, dzisiaj, w ostatnich miesiącach w sposób szczególnie mocny mają o czym myśleć w kwestii swojego bezpieczeństwa, swojej strategii, swoich relacji z Zachodem, w kwestii kolejnej wojny, w kwestii przyszłości reżimu jako takiego, w którą stronę ten reżim powinien ewoluować.

Po tych trzech miesiącach ostatecznie zwyciężyły, trochę siłą inercji, myślę, że sankcje ONZ-owskie przeważają ten temat, przeważą siły, które uważają, że Iran nie ma tutaj pola manewru, nie ma co liczyć na porozumienie z Zachodem.

A zatem nacisk był składziony i pieniądze są wydawane na zbrojenia i na wzmocnienie aparatu bezpieczeństwa, a nie na rozwiązywanie kwestii socjalnych.

Szykują się na umacnianie aparatu bezpieczeństwa, na odbudowę swoich własnych sił zbrojnych.

Siłą rzeczy wzmacniany jest aparat bezpieczeństwa i władze pokazują swoją stanowczość.

Nie jest oczywiste, jak daleko Rosja, China i Białoruś będą gotowe w sposób jawny łamać sankcje ONZ-owskie, bo teraz mówimy, że te rzeczy podchodziły pod sankcje ONZ-owskie, ale determinacja Irańczyków do tego, żeby się zbroić, żeby się przygotowywać na kolejny, jak się wydaje, nieuchronny atak Izraela jest bardzo duże.