Mentionsy

I to jest właśnie podobieństwo z, nazwijmy to tak metaforycznie, przewidywaniem przyszłości.

literackie może, chociaż też metaforyczne, przekładane później na praktykę, które to tłumaczą.

I autorzy tej książki posługują się taką metaforą puzli i zagadek.

I ta metafora jest dla mnie osobiście bardzo ważna i jest też tym mostem, który znowu łączy analizę polityki z jakimś tam ustrukturyzowanym myśleniem o przyszłości.

Sygnały zmian, czyli powiedzmy takie, ja lubię taką metaforę, że to przyszłość puszcza do nas oko.

Jest taka amerykańska badaczka Jane McGonigal z Institute for the Future, jednej z takich głównych organizacji amerykańskich zajmujących się badaniami nad przyszłością.

transformacji porządku międzynarodowego i to widzimy w tym raporcie, a to służy refleksji strategicznej.

Predykcja od takiego ustrukturyzowanego myślenia o przyszłości, które często nazywamy po prostu foresightem strategicznym, nie uciekniemy od tego anglicyzmu.

Znowu, nie wiem, czy można mówić klasyczne o czymś, co jest tak świeże, można powiedzieć, ale powiedzmy, klasyczne procesy foresightowe zawierają w sobie trzy elementy.

Trudno wyobrazić sobie sytuację, w której decydent, dla którego bardzo często pracujemy, dostaje każdorazowo 40-stronnicowy, 50-stronnicowy, 100-stronnicowy wyczerpujący raport foresightowy.

No trudno sobie wyobrazić, żebym przygotowywał ekspertyzy, każdorazowo robiąc ogromne warsztaty, zbierając ogromną porcję wiedzy, przedstawiając decydentowi, kiedy decydent oczekuje bardzo krótkiej ekspertyzy i informacji, co się może w danym państwie...

Myślę, że nasi słuchacze też będą widzieli, czy może jeszcze mają w pamięci, słuchacze i słuchaczki, powinienem mówić w zasadzie, może będą mieli jeszcze w pamięci zarzuty formułowane w stronę analityków.

Ale jeszcze raz, jeśli mapowalibyśmy to jako ryzyko, no to z jednej strony wskazalibyśmy tę jego transformację polityczną, ideologiczną i te funkcje zarządcze tego reżimu, a z drugiej strony musielibyśmy zmapować to, że on mówił, że celem jest cała Syria.

czy w zasadzie współpisał taką książkę jak ten super forecasting, czyli o tych tak zwanych super forecasterach, osobach, które jak się okazuje są dużo lepsze w, no właśnie to co byśmy w cudzysłowie nazwali przewidywaniu, niż reszta społeczeństwa.

Wzrost jakiegoś zjawiska, transformacja, załamanie i zupełnie nowy paradygmat.

I powstało coś takiego jak powiedzmy podejście oksfordzkie.

Podejście oksfordzkie, które mówi o tym, żeby przygotowywać zestawy scenariuszy, które mają mniej więcej wyrównany poziom prawdopodobieństwa między sobą.

My to nazywamy jakimś podejściem oksforskim, ale myśmy mogli na to wpaść.

No tak jak powiedziałem o tych superforecasterach.

Są to osoby, które uwzględniają nowe informacje, są w stanie spojrzeć na coś i pomyśleć sobie, aha, może jednak jest inaczej niż myślałem.

Gdy my bardzo szybko popadamy w różnego rodzaju kategorie, w czasach, w których to media społecznościowe bardzo często nas formatują.

To analizy polityczne, to foresight strategiczny, ale to wszystko układa się w ścieżkę człowieka, który pomaga innym zrozumieć świat.

To jest obecnie szef tureckiego wywiadu, dawniej wieloletni doradca Taipa Erdoana do spraw polityki zagranicznej, który tłumacząc zachowanie Turcji, bardzo często dla nas niezrozumiałe, na arenie międzynarodowej, używa tej metafory, której mamy już wszyscy serdecznie dość, skrzydeł motyla.

No i do takiej sytuacji medialnej, gdzie polityczna polaryzacja spowodowała to, że ludzie nie ufali mediom oficjalnym i był ogólny informacyjny chaos.