Mentionsy

Pierwszym posłem Jobbiku 11 listopada w Warszawie był w roku 2010 Istfan Szawaj.

W kolejnych latach były to już niekiedy ogromne delegacje Jobbiku oraz Chwimu.

Po wizycie otrzymują od przedstawicieli Jobbiku białe koszulki z konturami naddunajskiego kolosa i podpisem Jobbik in the house.

Czynnikiem napędowym politycznego rozwoju Jobbiku były wydarzenia z 2006 roku.

Wśród nich przyszli politycy Jobbiku.

Pierwszy sukces wyborczy Jobbiku nadszedł wraz z wyborami do Parlamentu Europejskiego w 2009 roku.

Po 2010 roku przez kilka lat zapanowała w Jobbiku moda na polityczny turanizm.

Politycy Jobbiku chętnie podróżowali nad Bosfor, wyrażali również wsparcie dla Azerów w ich konflikcie z Armenią o górski Karabach, jak również stawali po stronie cypryjskich Turków w konflikcie z greckimi mieszkańcami wyspy.

co budziło irytację względem Jobbiku ze strony nacjonalistów z innych krajów Europy.

Wola współpracy euroazjatyckiej zaprowadziła polityków Jobbiku aż do Moskwy.

Wróćmy do początku sukcesów politycznych Jobbiku.

W 2007 roku powołano paramilitarną gwardię węgierską, Madzier Garda, która miała oficjalnie dbać o bezpieczeństwo Węgrów, brała również udział w manifestacjach Jobbiku, z którym silnie współpracowała.

Co więcej, część polityków Jobbiku jednocześnie była członkami gwardii węgierskiej, w tym również sam Wona.

Tymczasem członkowie i sympatycy tej formacji stanowili wówczas część elektoratu i wsparcie dla Jobbiku.

Dla polskich nacjonalistów, nie mających wówczas jakiejkolwiek reprezentacji w Sejmie, osiągnięcia Jobbiku wydawały się przeogromne i budziły fascynację.

Stąd bazując na wielowiekowej przyjaźni polsko-węgierskiej zabiegano o kontakt z politykami oraz działaczami Jobbiku, którzy chętnie udzielali poparcia polskim kolegom i co roku przybywali coraz liczniej na Marsz Niepodległości.

W maju 2016 roku odbył się kongres wyborczy partii, który zaważył na dalszych losach Jobbiku.

Od wyborów 2014 roku coraz więcej polityków Jobbiku zaczęło skłaniać się ku poglądowi, że po latach radykalizmu, walki o kilkanaście procent głosów, należy ubiegać się również o głosy mniej radykalnych wyborców.

Prywatnie to mąż posłanki Jobbiku, Dory Duro.

z perspektywy zewnętrznego obserwatora wydawać by się mogło że chodzi o wizję jobbiku wszak nowak uważany był na ogół za radykała i skupiał wokół siebie pewną liczbę zwolenników powodem miał być jednak osobisty konflikt z

Według moich rozmówców, byłych działaczy Jobbiku, w ogóle sam pomysł ewolucji partii wyszedł jednak ze strony części partyjnych radykałów, którzy widzieli, że prezentowanie zbyt radykalnych poglądów nie daje szansy na objęcie sterów rządu.

Paradoksalnie jeszcze w okolicach roku 2015 publicyści sprzyjający Fideszowi sami wyśmiewali turańskie fascynacje w Jobbiku.

Konkluzja jest taka, że to Fidesz zrealizował istotną część postulatów Jobbiku dotyczącą polityki zagranicznej.

Po 2016 roku na plakatach Jobbiku trudno było już odnaleźć kogokolwiek w stroju Gwardii Węgierskiej.

Dość prężnie działała młodzieżówka Jobbiku, z którą od kilku lat oficjalną umowę o współpracy posiadała Młodzież Wszechpolska.

Można zaryzykować stwierdzenie, że właśnie maj roku 2016 to data graniczna w historii Jobbiku.

Jednoczesnej liberalizacji ugrupowania Wony towarzyszyła radykalizacja dyskursu Fideszu, coraz to bardziej zainteresowanego pozyskaniem tradycyjnych wyborców Jobbiku.

Podczas gdy w tym samym czasie liderzy Jobbiku uznawali już opuszczenie Unii Europejskiej za zły pomysł i skłaniali się ku idei reformy wspólnoty.

Fidesz zaczął zyskiwać nowych wyborców, w tym dawny, tradycyjny elektorat Jobbiku.

Takich dylematów kierownictwo Jobbiku miało więcej.

Prawdopodobnie przy Jobbiku trwałby jednak nadal żelazny, nacjonalistyczny elektorat, co pozwalałoby bez problemu na przekraczanie progu wyborczego.

Wyniki wyborów zostały uznane za klęskę w samym Jobbiku, choć politycy tej formacji zarzucali Fideszowi nierówną walkę, m.in.

poprzez totalną dominację w mediach czy rozpowszechnianie fałszywych informacji dotyczących polityków Jobbiku.

Jakkolwiek kampania wyborcza była brutalna i zapewne nie do końca uczciwa, to wynik Jobbiku istotnie podważył sens obranej dwa lata wcześniej strategii.

Pierwszy, zupełnie nieznany polskiemu czytelnikowi, dołączył do Jobbiku w 2007 roku, a wcześniej działał w Węgierskiej Partii Sprawiedliwości i Życia, MIEP, a w latach 90. miał być czołową postacią w węgierskim ruchu skinheadów.

Od 2009 roku był jednym z kilku wiceprezesów Jobbiku, a od 2010 roku posłem.

Pomimo swojego dawnego radykalizmu w 2018 roku Schneider był zwolennikiem kontynuowania nowej linii politycznej Jobbiku.

Toroczkaj nie wywodził się zatem ze starego kierownictwa Jobbiku, będąc raczej na uboczu formacji i zajmując się między innymi znacznie radykalniejszym chwimem.

Toroczkaj, w przeciwieństwie do Snydera, był zwolennikiem powrotu do korzeni Jobbiku.

Oczywiście do partii dołączył mąż Duro, Elot Nowak, a wkrótce kolejni politycy Jobbiku, zawiedzeni rozwojem sytuacji i skłaniający się ku powrotowi do dobrze znanych haseł.

W listopadzie 2018 roku do naszej ojczyzny dołączyło trzech posłów z Jobbiku, Istvan Apati, Erik Fulop oraz Janos Wollner, dzięki czemu można było założyć oficjalną frakcję w parlamencie.

Warto podkreślić, że Szawaj był pierwszym politykiem Jobbiku obecnym na Marszu Niepodległości.

Inni, jak na przykład Szawaj czy Mirkoczki, nie mają dobrych relacji ani z przywództwem Jobbiku, ani, na ile wiadomo autorowi tekstu, z naszą ojczyzną.

Jakab w 2014 roku kandydował z ramienia Jobbiku na burmistrza tego sporego, jak na warunki węgierskie, miasta.

Jednak już w 2016 roku Wona, będący jeszcze prezesem Jobbiku, wysłał przedstawicielom węgierskich Żydów najlepsze życzenia z okazji święta Chanuki, które nie zostały przyjęte przez ich przedstawicieli.

Tymczasem Jakab po objęciu prezesury w Jobbiku nie tylko kontynuował kurs zapoczątkowany w 2016 roku przez Wonę, lecz także zwalczał jakikolwiek radykalizm w formacji, chyba że był to radykalny antyorbanizm.

starej, nacjonalistycznej gwardii, jak i ci, którzy pojawili się później, choćby Andrea Varga Damm, jedna z twarzy nowego Jobbiku, posłanka w latach 2018-2022.

Już w październiku 2019 roku, podczas corocznych obchodów z okazji powstania węgierskiego z 1956 roku, doszło do przepychanek na wiecu Jobbiku z dawnymi kolegami, którzy postanowili wykorzystać okazję i wykrzyczeć, co myślą na temat nowego kursu.

Część z nich faktycznie wydaje się zawiedziona wieloletnimi rządami Orbana, choć głos na koalicję od Jobbiku do postkomunistów to dość licha propozycja.

Wybory 2018 roku to zbieranie części tradycyjnych wyborców Jobbiku oraz uzyskanie nowych, którzy postrzegali to ugrupowanie jako jedyną alternatywę wobec Fideszu oraz nieudolnej, skłóconej centrolewicy.

Natomiast wynik wyborczy z 2022 roku to tylko przedłużenie wegetacji oraz zapewnienie pracy kilku posłom z Jobbiku i ich asystentom, przed którymi stanęła groźba zupełnego popadnięcia w polityczny niebyt po kolejnych wyborach roku 2026.

Dodajmy, że w lipcu 2022 nowym prezesem partii po dymisji Jakaba został Dziąsiaj, którego polityczna ewolucja to chyba najbardziej przykre zobrazowanie upadku Jobbiku.

Dzionsoai jako polityk Jobbiku skupiał się na sprawach zagranicznych.

usunięta została anglojęzyczna strona internetowa Jobbiku.

Wybór na prezesa partii w 2022 roku wydaje się fatalną decyzją Jobbiku.

Tylko czy kogokolwiek interesują już zarzuty całkowicie niewiarygodnych przywódców Jobbiku?

Przykłady kilku polityków Jobbiku są po prostu gorszące i nie wytrzymują prób jakiegokolwiek usprawiedliwienia.

Czy jednak popadnięcie w polityczny niebyt Jobbiku oznacza, że węgierski nacjonalizm poniósł klęskę?

Okazało się zatem, że to Fidesz zrealizował znakomitą część dawnych postulatów Jobbiku, partii, która te hasła porzuciła, stając się partią niewiarygodną zarówno dla dawnych zwolenników, jak i potencjalnego nowego elektoratu.

Obserwacja tych ewolucji politycznych na węgierskiej scenie politycznej prowadzi do konkluzji, że mimo politycznej klęski Jobbiku, węgierski nacjonalizm wcale nie poniósł klęski, a wręcz okazał się, oczywiście pod innymi nazwami, jak np.

Oczywiście wielu aktywistów dawnego Jobbiku zapewne głęboko nie zgodziłoby się z tym poglądem, zarzucając Fideszowi korupcję, oligarchizację życia publicznego, nepotyzm itd.

W tym dostrzegam pewien sukces Jobbiku, choć byłoby to zapewne marne pocieszenie dla jego polityków.