Mentionsy

Tym bardziej, że od kilku tygodni media codziennie atakują mnie informacjami o przemieniającej mocy najnowszego filmu Smarzowskiego.

A więc na swoją obronę powiem, uczuciom widzów ufam znacznie bardziej, aniżeli intencjom Smarzowskiego.

Można odnieść wrażenie, że celem Smarzowskiego było po prostu wywołanie szoku.

Tymczasem ani Dom dobry, ani żaden wcześniejszy film Smarzowskiego nie mają w sobie tej głębi ani wyrafinowania.

Skoro tak, to skąd bierze się porównanie Smarzowskiego do Wyspiańskiego?

Wyspiański jest wielkim diagnostą polskości, podobnie jak w zamyśle filmy Smarzowskiego, które też chcą mówić coś ważnego o Polakach.

Polskość to Polacy, a Polacy u Smarzowskiego to byty wybitnie jednowymiarowe.

Smarzowskiego jako moralistę i potencjalne sumienie narodu nie interesuje ani natura, ani przyczyny zepsucia w ludzkiej duszy.

Po seansie Domu Dobrego postanowiłem powtórzyć te filmy Smarzowskiego, o których miałem znacznie lepsze mniemanie.

Zresztą u Smarzowskiego, podobnie jak u Wegi, nie ma postaci, są tylko figury.

Zgadzam się też z Piotrem Goćkiem, który z grubsza stwierdził, że zaangażowanie społeczne Smarzowskiego przypomina krzykliwe nagłówki tabloidów.