Mentionsy

Miałem w tym roku przyjemność spędzić prawie tydzień na Tauron American Film Festivalu we Wrocławiu.

Jak zobaczycie w kinach film Kopnęłabym Cię, gdybym mogła.

a jednocześnie lubicie takie dzieła braci Sawdy, jak chociażby jeden z moich ulubionych filmów w ogóle, czyli Uncut Gems, nieoszlifowane diamenty, no to nakopnałabym cię, gdybym mogła.

Mega szybki, trudny film o kobiecie, która tak jak w Uncut Games bohater radzi sobie z hazardem, czy raczej sobie z nim nie radzi, tak tutaj bohaterka osuwa się w trudną sytuację z powodu choroby dziecka, nieobecność męża i zawodowe sytuacje, które nie pomagają w życiu.

Wy cały czas do 23 listopada możecie jeszcze po American Film Festivalu w online'owej jego wersji szukać rzeczy dla siebie.

One też mogą być dla was polecajkami różnych filmów.

Ze mną ponownie Ula Śniegowska, dyrektorka Tauron American Film Festivalu.

Minął mi świetnie na rozmowach z twórcami, na rozmowach z widzami, na oglądaniu ponownym kilku filmów, także udało mi się też coś złapać na ekranie.

Ponad 130 filmów, ale te dwa są w jakiś sposób wyjątkowe.

Ponieważ w ramach American Film Festivalu są dwa konkursy.

Konkurs Tauron Breakthrough, czyli nie dla debiutu, ale takiego filmu, który w jakiejś karierze młodej osoby reżyserskiej zrobił różnicę.

I dla filmu z selekcji American Dogs.

Za film fabularny nasza widownia, bo nie mamy jury, tylko właśnie widzowie wybierają najlepszy ich zdaniem film.

Widownia nagrodziła film Kate Beecroft Na wschód od Wall.

Film, tak jak zresztą dokument pochodzący z małej miejscowości, wyprodukowany poza tymi centrami filmowymi, które znamy.

Film powstał w Dakocie Południowej, w Badlands i jest takim autentycznym obrazem tamtego miejsca i reżyserka mówi, że po prostu zupełnym przypadkiem natrafiła na tych

I zostajemy poza centrami, poza LA, poza Nowym Jorkiem, także w filmie nagrodzonym w sekcji dokumentalnej.

Tak, to z kolei film Natchez, również kobiecej twórczyni, Susanna Herbert.

Wyprodukowała film o bardzo trudnej sytuacji rasowo-społecznej w małym miasteczku, właśnie o tytułowym małym miasteczku Natchez w Mississippi, które było przez dziesiątki lat po prostu miasteczkiem, miastem plantatorów.

Więc w jakimś sensie jest to też film taki z gruntu amerykański i też myślę bardzo ważny dla ludzi.

historii amerykańskiej w ogóle, więc cieszę się, że również ten film wybrała nasza publiczność.

To może na koniec powiedz jeszcze o tych pozostałych nienagrodzonych filmach, a zwłaszcza tych z sekcji highlights, z pokazów specjalnych, które będą teraz wchodzić do polskich kin.

Czy jest jakiś taki film, który może nawet zaskoczył Cię tym, jak dobrze został przyjęty i do którego możesz zaprosić do kin w jakimś sensie?

Tak, zdecydowanie wiem, że w międzyczasie dwa filmy zdobyły polskich dystrybutorów.

To jest film z Willemem Defoe w roli głównej jako poetą nowojorskim, który zapomniany po latach jest nagle odkrywany przez takich hipsterów po prostu dzisiejszego Nowego Jorku.

To jest film, który tutaj mieliśmy dodatkowe seanse zaplanowane.

Był tak rozchwytywany i ten film nagrodzony już dla właściwie główna bohaterka, główna aktorka Rose Byrne na Berlinale otrzymała Srebrnego Niedźwiedzia za rolę kobiecą.

Ten film też ja gorąco polecam od siebie.

To już po American Film Festivalu, chociaż część filmów zobaczycie jeszcze do 23 listopada w wersji online, a jak nie online, to szukajcie ich w kinach.

Ze mną Maja Michnacka, młoda polska aktorka, która gra drugoplanową rolę w filmie, o którym mogliście słyszeć, a jak nie słyszeliście, to pewnie usłyszycie, w filmie Erupcja, w reżyserii Pita Ochsa, produkcja Lena Góry.

Lena Góra gra też tam jedną z głównych ról, no ale obok, i to też jest powód medialnej popularności, gra z nią Charlie X i X. Film o Warszawie, film o imprezowaniu, film o życiu i szukaniu czegoś w nim.

Szuka głównie Lena, a ty, jako jej siostra filmowa, jesteś tą osobą, która mają sprowadzać do normalności i odciągać od melanży z Charlie X i X. Jak ci się pracowało na tym planie?

Petos jako również montażysta tego filmu układał sobie to w głowie od samego początku i nawet jak reszcie się wydawało, że to już chyba za bardzo odbiega, to nagle po dwóch dniach on wracał z tym, że jednak trzymamy się tego trzonu i gdzieś właśnie do tego wybuchu

Ja się bawiłam na planie bardzo dobrze i myślę, że to było bardzo cenne doświadczenie i z taką myślą, że naprawdę można robić filmy z pasji zajawki i nie potrzebujemy do tego jakichś ogromnych budżetów.

Słyszałem o tym filmie to, że trzeba być z Warszawy, żeby go zrozumieć, w jakimś sensie.

Czy zrozumiałaś ten film dzięki temu właśnie?

Ja jestem wrocławianką, więc tutaj jakby American Film Festival to jest moje miejsce.

Jest to też jakiś fragment, jakiś po prostu moment tej Warszawy, tak samo jak Michał Marczak zrobił wszystkie nieprzespane noce i to też jest jakaś jego wizja po prostu na tę Warszawę i też wiele osób się z tym zgadzało, wiele nie, ale ci, którzy coś czują do tej Warszawy, tak samo poczują coś do tych filmów i to jest chyba w porządku.

Kolejna rzecz, jaką słyszałem, to to, że ludzie boją się, też się bałem, że to będzie taki kolejny film o imprezowaniu, jak to jest ciekawie, kiedy się płynie alkohol, jakieś narkotyki, ale nie, erupcja ma być czymś więcej, no więc czym więcej?

Prawdopodobnie w Gdyni, tak to jest z tymi mikrobudżetami, ale liczę bardzo na to, że będzie można go zobaczyć tutaj, bo jednak Nowe Horyzonty, American Film Festival wydają mi się być najpiękniejszymi wydarzeniami w ogóle filmowymi, festiwalowymi w tym kraju.

To Maja Michnacka w głównej roli w pełnometrażu, tak jak powiedziała w filmie, w którym rozmawia z Kalafiorem w przyszłym roku, a tymczasem możecie zobaczyć jej drugoplanową rolę w filmie Erupcja Pita Oksa z Leną Górą, Charlie X i X, ten już niedługo w polskich kinach.

Z nami prawdopodobnie najmłodszy dyrektor, który jest tutaj dzisiaj, Susan Seidelman, niezależny filmowca, nie z New Yorku, ale z New Yorku, z którym może się zacznę rozmawiać, związanego z całym Twoim karierą.

Dziękuję za komentarz na temat Polski, a teraz przejdźmy do Twojej, myślę, ulubionej miłości, ponieważ z Nowym Jorkiem połączyłeś swoją całą karierę cinematograficzną, a także karierę telewizyjną, ponieważ jesteś prawdopodobnie najlepszym znanym filmowcem na temat Desperately Seeking Susan, czyli Twojej filmów z początkowych lat 80., a potem z pierwszych epizodów Sex and the City,

Dokumentowałeś filmy w New Yorku w latach 80-tych i 90-tych, a teraz, mówiąc o tym wieku, masz znaczenie wielkiego nostalgii.

Więc New York, do którego czuję się najbliższa... Przeszłam do New Yorku w sześćdziesiątych latach, żeby iść do szkoły filmowej w NYU.

I wtedy zaczęłam robić filmy w latach 80-tych i 90-tych.

Jak czujesz się, że New York się zmienił w twoich latach jako filmowca, ale także jako edukator filmowy, ponieważ jesteś lekarzem i mentorem dla całej generacji nowych, niezależnych filmowców New Yorku.

Ale to trochę się zmieniło, ponieważ innowacja filmowa zmieniła się tak bardzo.

I to się akcelerowało podczas COVID-19, ale wiele independencyjnych filmów zakończyło się.

Kiedy zaczęłam robić filmy bezpośrednio i wtedy z studiami w Los Angeles, studia robili wiele więcej filmów.

I myślę, że te zmiany, zwłaszcza wpływ streamu, naprawdę zmieniły sposób, w jaki ludzie robią filmy w dzisiejszych czasach.

Ale nie zapomnę tego rodzaju independencyjnego filmu, w którym pochodzisz do teatru filmowego.

i oglądać film z różnymi innymi osobami, a nie tylko w domu, w łóżku, oglądając to na telewizji.

Jak się czujesz dzisiaj jako widz, filmograficzka, samotna?

Jesteś tutaj, ponieważ w Festivalu Filmów Amerykańskich w Tauronie otrzymasz wystawę Indie Star.

Czy czujesz, że posłuchajesz, kiedy idziesz i oglądasz filmy dla siebie?

To, co jest interesujące, jest to, że widzę, że jest dużo więcej kobiet, które robią filmy z interesującymi dziewczynkami.

I to, co było niesamowite o tym, to to, że jej film miał taką dziewczynkową wizję, ale także był komercyjny.

robią świetną pracę na telewizji, nie tylko napisują odcinki, napisują całą serię, która jest całkowicie wyjątkowa, więc czuję, że kiedy zaczęłam, kiedy poszłam do szkoły filmowej w sześćdziesiątych, była jedna inna kobieta, którą znam, która napisała film w studio i jej imię była Elaine May, ale oprócz tego nigdy nie słyszałam o niej.

I myślę, że Lena Dunham... Zobaczyłam jej pierwszy film, Tini Furniture.

Co jest filmem, na który najbardziej chcesz wrócić?

Film, który zrobiłam, który oczywiście jest najbardziej znany, to film o Susanie.

Ale film, o którym w pewien sposób jestem najbardziej nostalgiczona, to film o Smithereensie, ponieważ byłam tak naiwna, kiedy go zrobiłam.

To był Twój pierwszy film, dostępny oczywiście tutaj, w Tauron American Film Festival.

Susan Seidelman, niezależna dyrektor New Yorku i edukator filmów, była z nami dzisiaj.

To mogłoby być e-mail, twoje filmy mogłyby być artykuły nerdy, napisane w dziennikach studentów filmów.

Kolejna kwestia to, jak widzisz swoją audiencję i jak widzisz filmy, które rezonują z ludźmi?

Ale myślę, że jest prawdziwa sztuczność w robieniu filmów o filmach.

W rzeczywistości nie patrzę na moje filmy jako dokumentary.

Myślę, że są to filmy o scenie, w sensie, że muszą to być eksperymenty filmowe.

Więc zawsze próbuję sprawić, że filmy, które robię, mają na myśli rozwijać kontagion synofilii, sprawiać, że ludzie się połączają z filmami, które mają znaczenie przez wiele lat.

Oczywiście robię filmy bardzo konkretne, filmy, które mają...

one trwają na kulturowe wydarzenia, które przesadzają mediów filmu i stają się praktycznie kulturowymi artefaktami.

Jeden film o Georgem Lucasie i recepcji Star Wars, jeden film o jednej scenie w Psycho, scenie szału.

filmu Lynch vs Oz.

To film o szczególnej łączeni między jednym dyrektorem i jednym filmem, który mówi w sześciu głosach.

Jak długo spędzasz czas rezonującym z tymi, powiedzmy, charakterami, filmami, które są charakterami w swoim filmie?

Od 2017 roku robię filmy praktycznie każdego roku.

I część mojego procesu to oglądanie wielu filmów.

Oglądanie wielu filmów.

żeby porozmawiać o filmie, który widziałeś milion razy, ale próbować zobaczyć go z innego widzenia, ponieważ wszyscy mamy różne perspektywy na filmy, które kochamy.

Można porozmawiać o różnych perspektywach i różnych teorii o filmach, które kochamy.

Może jakiś film, który jest dla Ciebie zbyt ważny, żebyś o nim rozmawiał?

Nie wiem, czy jest tam film, na który bym się boił.

Myślę, że jeśli będę zainteresowany tym filmem, to będę chciał odwiedzić go głębiej.

Jako fakt, robię teraz film o Vertigo, który już skończyłem.

Pracowałem też nad filmem o Nasferatu, który jest bardzo ambicjonalny.

Każdy film ma własną rzecz.

Każdy film jest zupełnie innym zwierzętem, który trzeba wyciągnąć w jakiś sposób.

Twoje filmy często dotyczą wielu interwiewełów, którzy są czasami krytykami filmów, czasami dyrektorami filmów, czy sami aktorem, którzy mówią o różnych artystycznych scenach, więc nie wiesz, co się wydarzy, kiedy zaczniesz.

Czy było tam zaskoczenie, które zakończyło film w sposób, w jaki nie wiedziałeś, że będzie?

Prawie każdy film jest zaskoczeniem.

Możemy przejść do listy wszystkich filmów, które zrobiłem, i zawsze były takie zaskoczające odkrywania.

Ale żeby wybrać jeden z wielu, film Leap of Faith, który dotyczy William Friedkin w The Exorcist,

Bez wypowiedzi, że ostatnia sekwencja filmu odbywa się w Japonii, w Kioto.

W tym podcaście jest nie filmowa, ale jak najbardziej amerykańska, więc pasuje do American Film Festivalu.

I właśnie o tym, o tej książce, a nie o filmach z AFF będziemy tutaj rozmawiać.

Ja jestem Bartosz Pergół, a to był odcinek podcastu Normalnie o tej porze poświęcony American Film Festivalowi.

Do 23 listopada jeszcze możecie w jego ramach oglądać filmy online'owe.