Mentionsy

Będzie to Paul Cezanne, czyli ojciec wszystkich malarzy.

No ale wracając do Paula Cezana, bo jakby ci wszyscy artyści się ze sobą łączą, bo ja się dowiedziałam, że Paul Gouguin przyjaźnił się z Paulem Cezanem i z Camille Pissarro.

I to, co mi się najbardziej podoba, oczywiście obrazy zobaczycie sobie na Instagramie, one wszystkie są dosyć podobne, ale Paul Cezanne odrzucił naturalistyczną jakby reprezentację na rzecz zniekształcania obiektów.

Na kopniętej perspektywie, słuchajcie, jeżeli chodzi o ten obraz korzy z jabłkami, no to widzimy tam korz właśnie z owocami, butelkę prawdopodobnie od wina, jest draperia, która jest bardzo charakterystyczna dla Paula Cezanne'a, no i takie ciasteczka.

Ale tutaj bym chciała bardziej się skupić na tej destrukcji perspektywy, o której Wam wspomniałam, bo jest to, wydaje mi się, że raczej taka nieśmiała próba ze strony Paula Cezanna, jakby malował z dwóch punktów patrzenia na tę martwą naturę.

I tutaj wygląda na to, jakby Paul pokazywał te ciastka, jakby patrzył na nie z boku, a resztę malował z innego kąta, więc jest to ciekawy zabieg.

Jeżeli chcielibyście zobaczyć ten obraz Paula Cezanne'a i akurat jesteście w Chicago, no to on znajduje się w School of the Art Institute of Chicago.

Także już ostatnie słowo a propos Paula Cezanna, no to musimy wiedzieć jakby, że był jednym z trzech wspaniałych i głównych muszkieterów postimpresjonizmu wraz właśnie z Paulem Gugę i Van Goghiem, no to oni pchnęli tak szczerze formalne założenie malarstwa w stronę właśnie kubizmu, który potem okazał się mega rewolucyjny.

I jako trzeciego gościa tego podcastu wypada nam powitać Paula Gugę, o którym już wspominałam więcej niż o Sezanie.

I Paul Gugę był królem tajtańskiej rozpusty z nieletnimi, ale o tym już niestety wspominałam w którymś z podcastów.

I Paul mieszkał na Tahiti i stworzył tam naprawdę wiele obrazów, które przedstawiały lokalnych mieszkańców.

I z listów Paula wynika, że jego tajtańska żona w 1892 roku była w ciąży, ale niestety nie ma żadnych wzmianek o ich potomku.

To, że ten obraz jest bardzo istotny w twórczości Paula Guggen, bo w tym samym roku, w którym go skończył, wrócił do Francji.

Ale nie martwcie się, jeszcze Paul wróci na Tahiti, jeszcze zrobi rozrubę.

No ale Pola Gugusia już zostawiamy w spokoju, bo skoro właśnie Paul Cezanne i Paul Gugę i Vincent van Gogh przytarli szlaki kubizmowi, no to nie obędzie się bez najbardziej znanego przedstawiciela tego nurtu, czyli Pablito Picasso.

No i właśnie chleb i miska z owocami, którą stworzył Pablo Picasso, tworzy jakby taką sieć aluzji do wielu martwych natur jego ulubieńca, czyli Paula Cezanne'a, z jabłkami i z pomarańczami.

I on zapożyczył jakby wzorzystą zasłonę, którą często gdzieś w martwych naturach wykorzystywał Paul Cezanne.

Oczywiście pomięty biały obrós, w którym zabłąkane były owoce i też rustykalny stół, który jest bardzo podobny jak ten, który pojawiał się na Martwych Naturach Paula Cézanne'a.

I co najważniejsze, poza tym, że stworzył go w stylu kubistycznym, czyli całkiem innym niż post impresjonistyczny, w którym tworzył Paul Cézanne, on również pochylił perspektywę.

I nawet w tę samą stronę, co Paul Cezanne.

I powiem Wam, że też kolejna rzecz, która została zapożyczona od Cezanne'a, no to było takie poczucie ceremonii.

I ja bym w życiu się nie spodziewała, że Paul Cezanne uczył Paula Guggen.

Jakby to jest mega fascynujące i teraz czym więcej czytam, to wiem dlaczego Picasso tak bardzo jakby fascynował się sztuką Paula Cezanne'a, który był

no to biskup strasznie się wkurzał, że Paul Gauguin rozpija lokalsów, bo z racji, że Paul był Francuzem, bardzo lubił winko.