Mentionsy

A moje wartości dobrze znacie, skoro słuchacie niewinnej sztuki, bo w ogóle się z tym nie kryję.

Wiecie, myślałam na przykład o takich zagadnieniach, gdzie artysta czy artystka na przykład z mniejszości coś tworzy, to czy automatycznie przez to się ją szufladkuje do tworzenia sztuki politycznej.

Co w ogóle daje plątanie sztuki z polityką?

Jest też galeria sztuki, w której umieszczone są dzieła palestyńskich artystów, co jest bardzo ciekawe.

No bo teraz z wiadomych względów jest zamknięty, ale jak działał, to można było wynająć pokój nawet za 30 dolarów, bo gdzieś w podziemiach były tak zwane dormy, że po prostu pokoje z wieloma łóżkami i tam było też dużo militarnych elementów i dużo dzieł sztuki.

Jednak Banksy właśnie ze względu na te cenne dzieła sztuki powiedział, że każdy musi zapłacić depozyt w kwocie 1000 dolarów.

Więc dosyć ciekawa sprawa, że to jest takie dzieło sztuki, które w tym samym momencie jest też formą biznesu.

Więc tutaj naturalnie mogłabym przejść do sztuki artystów, którzy otwarcie krytykują religię.

Ale wracając stricte do tematu sztuki, no to mimo, że Barbara Kruger stworzyła to dzieło w 1989 roku, nadal jest aktualne.

Mogę wręcz nazwać, że jest ikonicznym przykładem sztuki feministycznej.

cały kobiecy przekrój, a wiecie, że w LA jest zróżnicowane, które w ogóle podchodziły, czytały opisy, robiły zdjęcia, rozmawiały ze sobą wzajemnie, komentując to zdjęcie, to dzieło sztuki.

Coś, co bardzo wpisuje się w ramę sztuki politycznej, sztuki feministycznej i myślę, że większość z nas i dziewczyn i facetów widziało taki film.

Więc jak widzicie w przypadku zarówno Barbary Kruger, jak i tutaj Cynthia Nixon, polityka jest nieodłącznym elementem sztuki i życia kobiet,

Więc przejdźmy na spokojnie do kolejnej sztuki związanej z polityką.

Ale praca, o której od razu pomyślałam i na pewno nie opowiadałam o tym artyście, a chciałam właśnie przeplątywać dzisiaj znane nazwiska z mniej znanymi, moi drodzy, to jest praca polskiego artysty, którą zobaczyłam w Muzeum Sztuki Nowoczesnej, jak byłam parę miesięcy temu właśnie w odwiedzinach w muzeum z moimi przyjaciółmi.

Będę posiłkowała się opisem z wystawy kuratorskim, bo wysłał mi ją jeden z pracowników muzeum, także bardzo dziękuję, to jest naprawdę przydatne.

To jest coś wspaniałego, no bo ona teraz pięknie wygląda w przestrzeni galeryjnej Muzeum Sztuki Nowoczesnej, ale te zdjęcia na polach polskiej wsi, która się kojarzy mocno konserwatywnie,

Więc proszę Was, jak będziecie w Muzeum Sztuki Nowoczesnej, to przystańcie sobie przy tej pracy, poproście może pracownika, bo tam są i pracownicy, i studenci historii sztuki, żeby Wam o tym opowiedzieli, bo jest taka możliwość i myślę, że to może być naprawdę ciekawe doświadczenie.

dzieło sztuki, ale chyba takie fanzolenie mamy już dawno za sobą, prawda?

Po Marcelu Duchampie wiemy, że to jest całkowicie okej, by wykorzystywać przedmioty codziennego użytku jako formę sztuki.

I od razu odsyłam Was na profil Histerii Sztuki i Centrum Praw Kobiet, bo one we współpracy stworzyły akcję, której tytuł nosi Ona temu winna.

Przecież podczas wojny jego prace zostały uznane przez nazistów za zdegenerowane i ciekawe jest to, że Niemcy mieli specjalne określenie na taką sztukę, a to się nazywało Entartete Kunst, czyli określali tak wszystkie formy sztuki nowoczesnej jak kubizm czy surrealizm, bo to było sprzeczne z ideologią jakby narodowego socjalizmu.

Słuchajcie, pozostała mi też polecona ciekawa książka pod tytułem Jak Nowy Jork ukradł ideę sztuki nowoczesnej.

I faktycznie sztuki związanej z rasą nie ujęłam, ale ten temat po prostu muszę bardziej zgłębić.

Ja generalnie bardzo lubię czytać o tym temacie, ale nie w kontekście sztuki, bo jednak przez lata czarnoskórzy nie byli dopuszczani do jakiejkolwiek formy wyrazu.

I powiem Wam, że też powoli zaczynam wchodzić w temat sztuki czarnoskórych i ostatnio jak chodziłam na bieżni, to włączyłam jeden na HBO pod tytułem Czarna sztuka, gdy brakuje światła.

I z jednej strony nie są takie złe, dlatego że to jest podobna sytuacja jak z historią sztuki, która została napisana przez mężczyzn, uwzględniając głównie mężczyzn, dlatego teraz na przykład tak mocno próbuje się pokazać sztukę kobiet.

W sensie, żeby pokazać, że istniały artystki, tylko miały utrudnione dojście właśnie do tej rzetelnej historii sztuki.

Dlatego Wam polecam książkę Historia sztuki bez mężczyzn.

Od razu też przychodzi mi do głowy Georgia O'Keeffe, która jakkolwiek nie była polityczna, mimo że jej sztuka teraz jest wpisywana właśnie w ramy sztuki feministycznej.

Było wielu, którzy nie wyrażali swoich poglądów, przynajmniej w formie sztuki i faktycznie ci, którzy żyli w krajach demokratycznych, no mieli do tego prawo.

Ale tu przychodzi pytanie z samego początku, czy nawet jeżeli ktoś nie tworzy sztuki zaangażowanej, a reprezentuje jakąś mniejszość albo komentuje rzeczywistość, która się zmienia, no to może przez innych być wrzucany do jakiejś szufladki?

Powstała przecież też sztuka dla sztuki, w której zapewne duża część jednak odnajdzie jakieś powiązania, które sami zinterpretują po swojemu.

Bo jak już kilka razy ustaliłam sama przed sobą, ja nie oddzielam życiorysu od sztuki, dla mnie to jest całość, ale w prywatnym życiu na przykład, szczególnie ostatnio, przez ostatnie lata, ciężko mi, moi drodzy, oddzielić człowieka od jego poglądów politycznych.

I dziękuję za wszystkie wiadomości, moi drodzy słuchacze, które mi wysyłacie z waszymi przemyśleniami, ze zdjęciami z artwycieczek, czy komplementami a propos niewinnej sztuki, bo jest to niezwykle najmilsza rzecz na świecie.

Życzę Wam po prostu miłego dnia i moi drodzy słyszymy się już niebawem za dwa czwartki i wtedy opowiem Wam już o czymś lżejszym, bo chciałabym po prostu podjąć temat Muzeum Sztuki Nowoczesnej, w którym byłam, bo to będzie takie przyjemne do posłuchania, może Was zmotywuje, żeby się tam wybrać.

I poza tym moja ekscytacja była naprawdę wielka, jak ego Picasso, kiedy zwiedzałam to muzeum, także myślę, że to będzie przyjemne.