Mentionsy

Tak przynajmniej obiecywała polska firma Sole Technologies, założona w 2014 roku przez fizyczkę Olgę Malinkiewicz.

Sukces Sole Technologies stał się elementem dumy narodowej.

Witam w Polsce, witam we Wrocławiu, witam w polskiej firmie Saule Technologies, która jako pierwsza na świecie komercyzuje ogniwa perovskite'owe.

Witajcie w świecie Saule Technologies.

bo naprawdę absolutnie nieracjonalne było to, co wokół Saule media robiły.

Jeżeli Polacy czytają o Polsce ratującej świat, to trudno mi wyobrazić sobie mniej odpowiedzialne kreowanie tego, czego my po Saule i po Oldze Malinkiewicz się spodziewamy.

Idąc tym tropem w 2014 roku założyła startup Soule Technologies, nazwa pochodzi od litewskiej bogini słońca, Soule, Soule, no by nadać biznesowe ramy swojej pracy i przede wszystkim pozyskać finansowanie na dalsze badania i rozwój.

Miesiąc później do Seoul Technologies dołącza kluczowy wtedy inwestor zagraniczny, japoński milioner Hideo Safada, który zainwestował około 200 milionów złotych na rozwój peroskitów.

Technologią SAULE zainteresował się nawet sektor obronny, Ministerstwo Obrony Narodowej i Polskie Wojsko oraz lotniczy, m.in.

Przedstawiciele tych branż odwiedzali laboratorium SAULE we Wrocławiu, dostrzegając potencjalne zastosowanie ogniw perovskitowych w zasilaniu sprzętu wojskowego i kosmicznego.

Tak naprawdę osób faktycznie życzliwych Saule, życzliwych technologii i życzliwych twórcy tej technologii, Olgi Malinkiewicz, było znacznie, znacznie mniej niż się wówczas wydawało.

W tym czasie Saule Technologies prowadzone już od kilku lat wraz z współzałożycielami koncentrowało się na przełożeniu obiecujących osiągnięć laboratoryjnych na prototypy, które będzie można pokazać światu.

Pozyskano kolejne granty na badania i do 2018 roku SAULE miało do dyspozycji ponad 20 milionów euro dofinansowania z Unii Europejskiej i polskich instytucji publicznych.

Obserwowałem rozwój Saule z perspektywy menadżera nauki, z perspektywy kogoś, kto rozwojem badań naukowych zarządza i zarządza również rozwojem technologii.

I proszę mi wierzyć, że z perspektywy właśnie menadżera nauki i człowieka, który odpowiada za rozwój technologii, sygnałów, takich czerwonych flag wskazujących na to, że nie wszystko albo wiele nie wygląda w rozwoju saule i rozwoju tej technologii, było wiele.

I dla żadnego profesjonalnego menadżera nauki to, co stało się z Saule, to, co stało się z tą technologią, nie jest zaskakujące i nie jest nienormalne.

W 2018 roku Saule przeszło wreszcie od fazy prac koncepcyjnych do pierwszych wdrożeń pilotażowych, które miały pokazać prawdziwy potencjał tej technologii.

Ta firma uzyskała wyłączną licencję na zastosowanie technologii perowskitowej Saule w budownictwie komercyjnym.

Latem 2018 Saule przeprowadziło intensywne prace nad uruchomieniem małej linii produkcyjnej, która miała produkować prototypowe moduły i testować je wspólnie ze Skanską.

Współpraca ze Skanską miała być dla Saule kamieniem milowym i dzięki niej ich technologia miała trafić z laboratorium na fasady prawdziwych budynków.

Dzisiaj już wiemy, że w następnych latach Saule nadal prowadziło badania próbując pokonać fizyczne i chemiczne ograniczenia perovskitów.

W roku 2019 SAULE kontynuowało rozwój infrastruktury produkcyjnej, zaliczając coraz bardziej widoczne opóźnienia względem niedawnych deklaracji.

Niemniej jednak SAULE osiągnęło pewne sukcesy.

Dużo jeśli chodzi o pokonanie obiektywnych trudności tej technologii, ale mało jeśli chodzi o oczekiwania, które nakręcało samo Saule.

Najczęstszym argumentem, który pojawia się w trakcie dyskusji o Saule, zwłaszcza argumentem podawanym przez Olgę Malinkiewicz, jest argument, że technologia działa.

We wrześniu 2020 roku Saule Technologies pozyskało dużego polskiego inwestora branżowego, czyli firmę Columbus Energy S.A., lidera rynku fotowoltaiki tradycyjnej, tej krzemowej w Polsce.

Columbus zdecydował się zainwestować 10 milionów euro, czyli około 405 milionów złotych w Saule obejmując znaczący pakiet udziałów firmy.

To wszystko nie świadczy źle o Oldze czy o Saule.

Firma Saule Technologies, z której jestem współzałożycielką, specjalizuje się w produkcji nowego typu paneli słonecznych.

Oczywiście ten medialny wizerunek Saule i medialny wizerunek samej Olgi Malinkiewicz był budowany w sposób bardzo nieodpowiedzialny.

Jesienią 2021 roku produkty Saule zyskały jeszcze większy międzynarodowy rozgłos.

Tak, dostała nagrodę za komercjalizację, choć była ona iluzoryczna, bo Saule nadal nie było w stanie wyprodukować nic poza tzw.

Saule cały czas aktywnie poszukiwało dodatkowego finansowania, ale polscy inwestorzy zaczęli podchodzić ostrożnie do ryzykownej, niedojrzałej jeszcze technologii.

W mediach nadal trwa ich zachwalanie, a Saule zaczyna zaciągać drogie pożyczki na bieżącą działalność, bo nadal nie jest w stanie wygenerować zysku.

Wśród pomniejszych akcjonariuszy, a także współzałożycieli Saule narastał bunt wobec ryzykownego układu z funduszem DC24, od którego pochodziły wspomniane wcześniej pożyczki.

Dopiero w drugiej połowie 2024 roku w mediach biznesowych pojawiły się pierwsze informacje o problemach Saule.

W sierpniu 2024 roku Fundusz DC24 wstrzymał dalsze finansowanie działalności SAULE, uznając, że zaangażował już zbyt duże środki w stosunku do postępów projektu.

Zadłużenie rosło, akcje Saulena, New Connect coraz bardziej taniały, czyli firma dramatycznie traciła na wartości oraz na wiarygodności.

Po paru miesiącach pozornej ciszy balonik z Perov z kitami wybucha z hukiem, a problemy Saule trafiają na czołówki mediów technologicznych i biznesowych.

Malinkiewicz oraz Piotr Krych ujawnili też, że przez brak kapitału własnego Saule nie mogło skorzystać z wcześniej przyznanych 85 mln zł dotacji Enfosiu, co zahamowało rozwój firmy.

Choć Malinkiewicz od 2021 roku deklarowała, że Saule już niebawem będzie produkować 40 tysięcy metrów kwadratowych ogniw perowskitowych rocznie.

firma Saule Technologies, ale na podstawie moich doświadczeń w laboratorium, a też nie tylko, bo ja również mam tutaj kontakt z firmami, które zajmują się drukiem atramentowym, to takie wydajności to raczej są wydajności dla druku typowo atramentowego, poligraficznego, tudzież dla druku atramentu srebrnego, czyli do druku ścieżek przewodzących.

fizyczny, technologiczny limit linii produkcyjnej, jaką posiadała firma Saulet Technologies, a nie realna prędkość drukowników resztytowych.

A potem Adam i również ten mój drugi kolega, który w saule pracował, to potwierdził niezależnie zupełnie, że no potem się okazało, że nie, no bo to właśnie, tak jak Pan mówi, to może drukować atramentem z taką prędkością, ale nie kryształy, gdzie trzeba kontrolować wielkość kropli, gdzie trzeba kontrolować właściwości reologiczne, gdzie trzeba

Otóż w trakcie tej całej awantury medialnej pojawiły się informacje o tym, że oto zarząd Saule miał luksusowego Mercedesa, za chyba milion złotych wynajęte luksusowe biuro w Warszawie.

Jeżeli chodzi tutaj o filmy z Saulem,

No i też są różne firmy, jak Saule była jedną z wielu, ale są też inne firmy technologiczne, które rozwijają takie albo alternatywne optometryki, albo w ogóle alternatywne źródła energii.

Za kilka, kilkanaście tygodni, kilka miesięcy o saule zapomnimy, a za kilka lat...

Kiedy padnie kolejny startup, wokół którego będą nadmuchane olbrzymie oczekiwania, SAULE będzie wymieniane jako jeden z tych przykładów, które nam nie wyszły, z ponawianiem pytań, dlaczego nam nie wyszło.