Mentionsy

który później z tej formy przymiotnikowej czy czasownikowej stał się rzeczownikiem, który został określony w analogii znowuż do nieba i piekła jako to miejsce trzecie, o którym pisze Legow.

Wydaje mi się, że Legow zwraca uwagę, że po raz pierwszy pojęcie właśnie rzeczownikowe to jest XIII wiek.

Bardzo mocno też Legow pokazuje, że w tych czasach wczesnego średniowiecza wyobraźnia teologiczna na temat zaświatów była zdominowana przez apokalipsę św.

Oczywiście te wyobrażenia apokaliptyczne, one nie znikają i mieszczą się oczywiście w doktrynie, będą też pojawiać się co rusz w teologii jako istotne wątki, aczkolwiek to, co jest ważne, to że czyściec właśnie powstaje w tym konkretnym momencie, czyli jest owocem jakiejś erupcji intelektualnej tamtego czasu, jest owocem wielkiej cywilizacji, a nie jakimś wymysłem kościelnym i Legow bardzo dobrze to pokazuje.

My to, co kojarzymy z renesansem, później oświeceniem, a dzisiaj przez takie ideologiczne okulary kojarzy nam się z jakąś postępową, ideologią, nie mającą nic wspólnego często z chrześcijaństwem, no to tutaj Legow i jego książka pokazuje na źródłach,

I w odróżnieniu dominuła tej książki na temat historii piekła, mam wrażenie, że Legow nie jest krytykacki w tym takiej postawie metodologicznej, to znaczy on nie uważa, że de facto czyście jest wymysłem intelektualizmu chrześcijańskiego, tylko właśnie pokazuje, tak jak powiedziałeś, sprzężenie zwrotne.

I trochę Legow w którymś momencie chyba też na to zwraca uwagę, że to jest jakiś taki odpowiednik tej klasy trzeciej, tego mieszczaństwa, które się pojawia historycznie.

Więc to jest bardzo istotny niuans, który warto podkreślać, że to wynalezienie tak zwanego trzeciego miejsca, w cudzysłowie o czym pisze Legow,

I to, co jest dla mnie tutaj niebywale ciekawe, to jest hierarchia tych grzechów, ponieważ tak jak Legow pokazuje, jest to droga stopniowego oczyszczania się duszy.

I na końcu, jak już dotrzemy na ten szczyt, to tam też Legow zwraca uwagę, że w opisie Udantego jest taki moment, w którym cała góra zaczyna się trząść.

Tylko wydaje mi się, że inspirując się tą mądrością i właśnie tym rozumieniem tego trzeciego miejsca, jak mówi Legow,

O tym Legow też pisze.

To jest taka koncepcja, która w chrześcijaństwie została odrzucona, ale o której Legow też trochę w jednym z pierwszych rozdziałów swojej książki pisze, przedstawiając inne wyobrażenia zaświatów, czyli kwestie reinkarnacji.

No i jest też jakby taką zamianą najpierw z tego przymiotnika czy czasownika, że jest coś ogniowego albo że ogień robi ci tą próbę w teologii do formy rzeczownikowej, która jest między XII a XIII wiekiem, jak pokazuje Legow, kiedy jest te paramiejsce, jak mówi Augustyn i św.

ognia oczyszczającego, jak Legowo o tym pisze, czy zwracając uwagę, że ten ogień oczyszczający jakoś łączy się z tak zwanym, jak on to określa, ignis divinus, koncepcją boskiego ognia, właśnie takiego inicjacyjnego, przez który człowiek musi w różnych kontekstach kulturowych przechodzić, żeby dojść do pełni i do doskonałości.

Legowo zwraca uwagę, że on jest i u Rzymian, i u Greków, ale jest też u Irańczyków i, co jest istotne z perspektywy ostatnich kilku minut, też u Hindusów.

Rzeczywiście ładnie, że o tym powiedziałeś, bo ostatecznie o tym sam też Legow wspomina.