Mentionsy

O Habsburgach co nieco na pewno wiesz z lekcji historii, ale przyznaj się, wiesz więcej na temat tej rodziny?

Początku rodu Habsburgów należy doszukiwać się w średniowiecznej Szwajcarii.

Twórcą dynastii, zgodnie z legendą, ma być Guntram Bogaty, żyjący w X wieku hrabia Alzacji i Bryzgowi, który miał się wywodzić z alzackiej dynastii Etichonów, która swoje początki ma w VII wieku od Adaryka, księcia Alzacji.

Historycy są bardziej skłonni przypisywać początek dynastii Radbotowi, który żył na przełomie X-XI wieku.

Radbot wraz ze swoim bratem Wernerem, biskupem Strasburga, miał założyć klasztor w Murii, co stanowiło jeden z pierwszych znaczących aktów fundacji rodu.

Kluczową postacią w początkach dynastii był Rudolf I Habsburg, urodzony w 1218 roku.

To on w 1273 roku został wybrany na króla niemieckiego, co stanowiło punkt zwrotny w historii rodu.

tereny Austrii i Styrii od czeskiego króla Otokara II.

Kolejni władcy z dynastii Habsburgów tacy jak Albert I czy Fryderyk III kontynuowali politykę wzmacniania pozycji rodu.

A co stało za sukcesem tej dynastii?

Syn Maksymiliana I i Marii Filip I Piękny poślubił Joannę Szaloną, córkę Izabeli Kastelijskiej i Ferdynanda Aragońskiego.

To małżeństwo okazało się kluczowe dla przyszłości rodu, gdyż syn Filipa i Joanny, Karol V, odziedziczył nie tylko ziemie habsburskie i burgunskie.

W 1519 roku Karol V został wybrany na cesarza rzymskiego, co uczyniło go najpotężniejszym władcą w Europie od czasów Karola Wielkiego.

Imperium Karola V było tak rozległe, że mówiono, iż w jego państwie nigdy nie zachodzi słońce.

Obejmowało ono tereny dzisiejszej Austrii, Niemiec, Niderlandów, Hiszpanii, znacznej części Włoch, a także rozległe posiadłości kolonialne w Ameryce i Azji.

W 1556 roku Karol V abdykował, przekazując hiszpańską część imperium wraz z Niderlandami i posiadłościami kolonialnymi swojemu synowi Filipowi II.

Austriacka gałąź rodu na czele z bratem Karola, Ferdynandem I, przejęła kontrolę nad ziemiami Europy Środkowej oraz tytuł cesarski.

Ten podział zapoczątkował istnienie dwóch linii Habsburgów – hiszpańskiej i austriackiej.

Wiek XVII przyniósł kolejne wyzwania dla obu linii rodu.

Koniec XVII wieku przyniósł kres hiszpańskiej linii Habsburgów.

Karol II, ostatni Habsburg na tronie Hiszpanii, zmarł bezpotomnie w 1700 roku, co doprowadziło do wojny o sukcesy hiszpańską.

Choć Austriaccy Habsburgowie oczywiście próbowali przejąć to dziedzictwo, ostatecznie tron Hiszpanii przypadł burbonom.

Z zarządów Karola VI wprowadzono tzw.

sankcję pragmatyczną, która miała zapewnić dziedziczenie tronu w linii żeńskiej.

Dzięki temu po śmierci Karola VI w 1740 roku tron objęła jego córka, Maria Teresa, inaugurując erę Habsburgów lotaryńskich.

Profesor Alan Bitless z Mardoch University w Australii, który przez ponad 40 lat badał genetyczne konsekwencje małżeństw między kuzynami, stwierdził, że ryzyko wad wrodzonych u dzieci par niespokrewnionych wynosi około 2-3%, podczas gdy u dzieci kuzynów pierwszego stopnia wzrasta do 4-6%.

Ale przecież tak nie było w przypadku rodu monarchów z Austrii, potężnego europejskiego państwa.

Jednym z najbardziej znanych przykładów jest małżeństwo Filipa II Habsburga z jego siostrzenicą Anną Austriaczką w 1570 roku.

To właśnie ono zapoczątkowało serię coraz bliższych związków rodzinnych w hiszpańskiej linii Habsburgów.

Kulminacją tej praktyki było przyjście na świat Karola II Habsburga, ostatniego władcy Hiszpanii z dynastii Habsburgów,

W rezultacie Karol II cierpiał na liczne problemy zdrowotne, w tym deformację szczęki, tzw.

co doprowadziło do wygaśnięcia hiszpańskiej linii rodu po jego śmierci w 1700 roku.

Jego syn, Karol II Stryjski, również poślubił swoją kuzynkę, co doprowadziło do dalszego pogłębienia problemów genetycznych w tym rodzie.

Ostatecznie praktyka zawierania małżeństw w bliskim kręgu rodzinnym przyczyniła się do upadku dynastii Habsburgów.

Wygaśnięcie hiszpańskiej linii rodu było bezpośrednim skutkiem bezpłatności Karola II.

Ostatni męski potomek austriackich Habsburgów, Karol VI, mimo czterech córek nie doczekał się męskiego dziedzica, co doszło.

Pierwsze procesy o czary na terenach Habsburgów odnotowano już w XV wieku, jednak apogeum polowań przypadło na okres od połowy XVI do końca XVII stulecia.

Po drugie, wpływy kontraformacji i działalność jezuitów przyczyniły się do kształtowania specyficznego podejścia do kwestii czarów.

Koller został oskarżony o praktykowanie czarnej magii i przewodzenie bandzie czarowników i czarownic.

W tym okresie oskarżono i skazano na śmierć około 140 osób, co czyni te wydarzenia jednym z największych polowań na czarownicę w historii Austrii.

Oskarżeni byli zmuszani do przyznawania się do udziału w sabatach czarownic, praktykowania czarnej magii, zawierania paktów z diabłem, a nawet bycia wilkołakami.

Seria procesów o czary w Segedynie po węgiersku Szeged w latach 1728-1729 jest jednym z najbardziej znaczących i tragicznych epizodów w historii polowań na czarownicę właśnie na terenie dzisiejszych Węgier, będących wówczas częścią Imperium Habsburgów.

To masowe spalenie na Stosie było największym tego typu zdarzeniem w historii Węgier.

Warto zauważyć, że procesy w Segedynie miały miejsce w szczególnym momencie historii.

Z jednej strony cesarz Karol VI Habsburg początkowo zatwierdził wyroki, z drugiej jednak strony wkrótce potem nakazał wstrzymanie dalszych procesów i dokładne badanie spraw o czary.

Ta interwencja cesarza świadczy o złożoności relacji pomiędzy władzą centralną a lokalnymi instytucjami w kwestii polowań na czarownicę na terenie Imperium Habsburgów.

A może za tragediami w dynastii stoją inne przerażające istoty, na przykład wampiry?

Pierwsze udokumentowane przypadki epidemii wampiryzmu na terenach habsburskich pojawiły się na początku XVIII wieku, głównie na obszarach niedawno odzyskanych od Imperium Osmańskiego.