Mentionsy

Młody posterunkowy Alan Godfrey przybywa na miejsce jako pierwszy.

Posterunkowy Alan Godfrey przyjechał na miejsce jako pierwszy.

Godfrey obszedł hałdę dookoła.

Ale prawdziwe zagadki zaczęły się, gdy Godfrey wspiął się na górę.

Godfrey pochylił się nad ciałem i poczuł, jak przechodzą go ciarki.

Co więcej, były pokryte jakąś substancją, żółtawą, tłustą maścią o konsystencji wazeliny, ale o zapachu, którego Godfrey nie potrafił zidentyfikować.

Dr Alan Edwards, przeprowadzający wstępne oględziny, był zdumiony.

Ale dla Alana Gottfreya, młodego policjanta, który patrzył w martwe oczy Zygmunta Adamskiego na szczycie tej hałdy węgla, była tylko jedna pewność.

W tym czasie Godfrey próbował zapomnieć o martwych oczach polskiego górnika, wpatrujących się w niego ze szczytu hałdy węgla.

Godfrey wrócił do swoich obowiązków.

Godfrey kończy nocną zmianę.

Godfrey wzdycha.

Godfrey jedzie powoli, wypatrując zbłąkanego bydła.

Aż do momentu, gdy na wysokości Fernaley Road coś sprawia, że Godfrey gwałtownie naciska hamulec.

Godfrey później powie, że obiekt ten wyglądał jak wielki diament, szeroki na ponad 4 i wysoki na 6 metrów.

W tym czasie Godfrey siedział w radiowozie.

Godfrey próbuje ponownie.

Godfrey otwiera oczy.

Godfrey patrzy na zegarek i czuje, jak żołądek podchodzi mu do gardła.

Godfrey klęka, dotyka powierzchni.

Godfrey wraca do radiowozu.

Wiesz co, Alan?

Godfrey się waha.

I nagle Godfrey jest tam z powrotem.

Godfrey zaczyna się trząść na fotelu.

Godfrey gwałtownie otwiera oczy, wyrywając się z transu.

Panie Godfrey, to, co pan przeżył... Wiem, co przeżyłem, wybucha Godfrey.

W tym momencie Godfrey jeszcze nie wiedział, że jego życie zmieni się w piekło.

Doktor Alan Edwards, patolog z ogromnym doświadczeniem, stoi nad stołem ze stali nierdzewnej.

Alan Godfrey.

Sprawdzić, czy postronkowy Godfrey ma coś więcej do powiedzenia.

Tak właśnie zaczął się koszmar Alana Godfreya.

Godfrey popełnił błąd.

Następnego dnia w kantynie na komisariacie zapadła cisza, gdy Godfrey przyszedł na kawę.

Ktoś zostawił na jego biurku rysunek latającego spotka z dopiskiem Taxi Alana.

Patrzył na Godfreya jak na zdrajcę.

Godfrey próbował się bronić.

Ale inni też widzieli światła tej nocy, protestował Godfrey.

Godfrey zrozumiał.

Ale Godfrey nie mógł się wycofać.

Badali mnie, mówił Godfrey podczas jednej z sesji.

To nie fantazja, wybuchnął Godfrey.

Godfrey stał się żywym memem przed erą internetowych żartów.

Był mroźny grudniowy wieczór, gdy Godfrey wrócił do domu i zastał żonę w łzach.

Godfrey poczuł, jak coś pęka w jego wnętrzu.

Postronkowy Godfrey?

Godfrey zdążył tylko dostrzec rządowe godło.

Godfrey zobaczył swój szkic, UFO, raporty, nawet transkrypcje z sesji hipnotycznych.

Panie Godfrey, zaczął mężczyzna.

To nie był stres, upierał się Godfrey.

Godfrey podpisał.

Aż pewnego wieczoru Godfrey miał dość.

Chcemy tylko, żeby pan zachował spokój, panie Godfrey.

Powiedział Godfrey.

W styczniu 1981 roku Godfrey został przeniesiony do Wakefield.

Gdy Godfrey schodził ze sceny opluwany i ośmieszony, w Todd Morton i okolicy zaczęły się dziać rzeczy, które sugerowały, że jego spotkanie to tylko wierzchołek góry lodowej.

Rok po doświadczeniu Godfreya, młoda kobieta, Vicky Deansdale, widziała podobny obiekt podczas spaceru z dziadkiem.

I może właśnie dlatego Alan Godfrey musiał zostać uciszony.

Ponad 40 lat od listopadowego poranka, gdy Alan Godfrey stracił 25 minut swojego życia na Barnley Road.

Ten sam miesiąc, w którym Alan Godfrey miał swoje spotkanie.

Mary Peterson, 70-letnia emerytowana nauczycielka w 1989 roku, czyli 9 lat po śmierci Adamskiego, wracała późnym wieczorem do domu, gdy jej samochód zgasł na tej samej drodze, gdzie Godfrey miał swoje spotkanie.

Za późno dla Alana, mówi Tom Godfrey, bratanek byłego policjanta.

Alan Godfrey w 2020 roku wydał książkę, próbę pogodzenia się z przeszłością.