Mentionsy

Niosło się echo kroków, stłumione krzyki i błagania o litość młodego mężczyzny mieszające się z odgłosami uderzeń.

Stary Tunel Inunaki, co w dosłownym tłumaczeniu oznacza Tunel Płaczącego Psa, leży ukryty w górzystej, gęsto zalesionej prefekturze Fukuoka.

Otaczają go góry i wzgórza regionu Inunaki, a droga wiodąca pod nie była częścią lokalnej sieci górskich tras.

Stary Inunaki Tunel został porzucony.

To właśnie ta aura, izolacja, dławiąca mgła i powracające cienie, stała się scenografią dla wydarzenia, które miało na zawsze przypieczętować mroczną legendę Inunaki.

Po południu, gdy praca dobiegała końca, Koichi zdecydował się na powrót mniej uczęszczaną trasą, wijącą się w pobliżu wzgórz i lasów regionu Inunaki.

Zapadł zmrok, a mgła zaczęła gęstnieć, spowijając wzgórza Inunaki.

Dopadli go tuż przed wejściem do starego tunelu Inunaki.

Cisza, która zapadła po jego śmierci, była gęsta od popiołu i agonii, która na zawsze wsiąkła w ściany Inunaki.

Sprawiedliwości stało się zadość, ale dla starego Tunelu Inunaki wyrok sądu był dopiero początkiem nowej, mrocznej ery.

Tunel Inunaki nie pozwolił o sobie zapomnieć.

Ale najbardziej przerażające było jedno wszechobecne uczucie, że z głębi zabetonowanego tunelu ktoś lub też coś nieustannie obserwuje każdego, kto za bardzo się zbliży.

Prawdziwy niepokój powrócił w 2000 roku, gdy nieopodal tunelu, przy zaporze Inunaki, odnaleziono kolejne ciało.

Nawet detektywi przyzwyczajeni do widoku krwi przyznawali, że w Inunaki czuć ciężar obecności, która nie jest ludzka.

Każdy krok w głąb betonowej otchłani wywoływał echo czegoś,

Osoby zdeterminowane, szukające adrenaliny wciąż próbują wspiąć się nad betonowymi blokami, by chociaż na chwilę zajrzeć do czarnej odchłani Inunaki.

Echo dawnych krzyków oraz stłumione kroki niosące się w chłodnym wnętrzu, choć za ścianą nie było nikogo.

Sama nazwa Inunaki, oznaczająca płaczącego psa, również zyskała nowe, złowrogie znaczenie.

Pojawiły się opowieści o tajemniczej budce telefonicznej niedaleko mostu Inunaki.

Jednak najbardziej przerażająca jest legenda o zaginionej wiosce Inunaki.

Ale Echo Inunaki niesie się znacznie dalej.

Choć hollywoodzki hit, czarny telefon wykorzystuje również martwą linię telefoniczną do kontaktu z ofiarami z zaświatów i uderza w te same struny lęku, które od dekad budzi budka przy moście Inunaki.

Dziś granica między brutalnym morderstwem z 1988 roku a filmową fikcją niemal się zatarła, ale prawdziwy renesans legendy nastąpił w ostatnich latach, gdy historie o Inunaki przeniosły się do internetu.

Nagłe awarie zasilania, dziwne odgłosy dobiegające zza muru i to wszechobecne uczucie bycia obserwowanym.

Nagłe chłody, echo kroków tam gdzie nikogo nie ma i nieznane głosy utrwalone na cyfrowych rejestratorach sprawiły, że Tunel Inunaki stał się czymś więcej niż tylko miejscem zbrodni.

Od dawna słyszeli o opuszczonym Tunelu Inunaki, miejscu o którym mówiono, że nie tylko pamięta tragedię z przeszłości, ale że nadal drzemie w nim coś żywego.

Haru opisał to później jako dziwny, echolokacyjny szept, jakby ktoś kogoś wołał.

W legendach o Inunaki to właśnie psie wycie ma być zwiastunem czegoś, co kryje się głębiej w mroku.

Żadna z tych relacji nie doczekała się naukowego potwierdzenia, jednak powtarzalność tych doznań, awarie sprzętu, nagłe uderzenia chłodu i nieludzkie dźwięki sprawia, że wyprawa do Inunaki to dla wielu nie tyle opowieść grozy, co doświadczenie, którego nie da się zapomnieć.

Gdy patrzymy na tunel Inunaki uderza sprzeczność między surowym betonem a tym co szepcze się o nim od dekad.

Jest wilgotny, surowy, a jego betonowe ściany odbijają dźwięki w sposób, który może zniekształcać echo kroków czy odgłosy silników w coś, co przypomina szept.

Ale nawet najbardziej racjonalne wyjaśnienia nie tłumaczą dlaczego Inunaki od dekad budzi w Japończykach tak paraliżujący lęk.

Inunaki nie jest więc tylko budowlą z betonu.

To tłumaczy dlaczego miejscowi od dziesięcioleci mają omijać Inunaki szerokim łukiem.

Tunel Inunaki, choć martwy, betonowy i porzucony, stał się czymś więcej niż konstrukcją drogową.

Bo ostatecznie, mimo wszystkich logicznych argumentów, Inunaki wciąż budzi pierwotny lęk, a jego legenda karmi się własnym, mrocznym życiem.