Mentionsy

To Cadario.

Pałac wzniesiony w 1489 roku na zamówienie Giovanni Dario, jednego z najbardziej wpływowych ludzi swojej epoki.

Dario był sekretarzem w weneckim senacie, dyplomatą i wysłannikiem Republiki na dworze sułtana Mehmeda II, władcy, który zdobył Konstantynopol i na nowo ułożył polityczną mapę świata.

Kadario nie miało być zwykłą rezydencją.

Jakby od samego początku nie należał w pełni do żadnego czasu i być może właśnie dlatego Kadario bardzo szybko przestało być tylko domem, bo miejsca rodzące się na granicy epok często przejmują niepokój swoich czasów.

Pałac Cadario znajduje się w dzielnicy Dorsoduro, jednej z najstarszych i najbardziej prestiżowych części Wenecji.

Kadario stoi więc w miejscu, gdzie wszystko powinno sprzyjać życiu.

Kadario miało robić wrażenie, być miejscem spotkań, rozmów i bardzo ważnych decyzji.

I choć światło Wenecji odbija się od fasady Kadario, w jego wnętrzu pozostaje cień, który nigdy nie znika.

Pierwsze tragedie związane z Kadario pojawiły się niemal natychmiast.

Giovanni Dario, fundator pałacu, należał do grupy ludzi jednych z najbardziej wpływowych swojej epoki.

Po jego odejściu Cadario nie trafiło w obce ręce.

Pałac przeszedł do rodziny, z którą Dario sam się powiązał poprzez małżeństwo swojej córki.

Mariette Dario i Vincenzo Barbaro byli pierwszymi dziedzicami rezydencji.

Daleko od Wenecji, lecz w narracji związanej z Kadario już na zawsze obecny.

Dla Wenecjan był to kolejny sygnał, że Cadario wciąga swoich właścicieli w rytm, z którego trudno się wyrwać.

Choć mówi się, że Brown nie zmarł w murach Kadario, jest bardzo wiele informacji na temat odebrania sobie życia przez niego właśnie w pałacu.

Pod koniec XIX wieku Kadario trafiło w ręce Isabelle de la Boumplevinel, francuskiej arystokratki.

Dla mieszkańców miasta był to kolejny element układanki, utwierdzający przekonanie, że Kadario nie pozwala swoim właścicielom odejść bez śladu.

To wydarzenie na trwałe wzmocniło aurę grozy, która od pokoleń towarzyszyła murom Kadario.

W tym samym okresie Mario del Monaco, jeden z najwybitniejszych tenorów XX wieku, zainteresował się zakupem Kadario i rozpoczął negocjacje.

W lokalnych opowieściach podkreśla się, że nawet osoba tak znana i wpływowa ostatecznie nie przekroczyła progu Kadario.

XX wieku właścicielem Kadario został Fabrizio Ferrari, włoski biznesmen.

I po raz kolejny Cadario zmieniło właściciela, pozostawiając po sobie kolejną historię, przerwaną nagle i bez ostrzeżenia.

W 2002 roku John Entwisty, basista zespołu The Who wynajął Kadario na krótki pobyt.

W narracji wokół Kadario stała się kolejnym elementem, który podsycił przekonanie, że to miejsce pozostawia po sobie trwały ślad.

Kadario zostało zakupione przez grupę inwestorów reprezentowaną przez amerykańską firmę, której tożsamość nigdy nie została publicznie ujawniona.

26 listopada 2025 roku Kadario ponownie wystawiono na sprzedaż, przypominając, że ta historia wciąż się nie domknęła, bo w Wenecji nawet domy

Kadario nie żyje wyłącznie historiami swoich właścicieli.

Niektórzy odwiedzający Kadario...

Jednak mimo to legenda utrzymuje, że Kadario od wieków pozostaje w cieniu czegoś, czego nie da się jednoznacznie opisać ani wyjaśnić.

Gdy znalazł się kilkanaście metrów od Kadario, poczuł nagły, nieprzyjemny chłód, który przeszył całe ciało.

W oknach Kadario przesuwał się szary cień.

Cadario od dawna znajdowało się na jego liście miejsc do sfotografowania.

Kadario wciąż stoi nad Canal Grande.

Czy Kadario nadal zbiera emocje i historie, tak jak robiło to przez stulecia?

Czy Kadario naprawdę jest przeklęty?