Mentionsy

Tej nocy Piotrek nie zmrużył oka.

Okłamał Kamilę.

Oszukał Kamilę, bo marzył o lepszej przyszłości dla nich dwojga.

Gdzieś o czwartej nad ranem, kiedy już wiedział, że upragniony sen nie przyjdzie, gdy darły się już ptaki, a na miasto wyruszały pierwsze rozklekotane tramwaje, doszedł do wniosku, że to właściwie Kamila jest winna.

Tak, powiedział sobie Piotrek.

Kamila ciągnie go w dół.

Jego płyty, gitara, łóżko, gdzie spała Kamila, zielony Wrocław za oknem, ludzie, ich sprawy, ich psy i koty.

Co jeśli Kamila ma trochę racji?

Może pojadą z Kamilą na wakacje?

Robert zadzwonił punktualnie i Piotrek powiedział w czym rzecz.

Zapytał Piotrek, pewien, że chodzi o jakieś grosze.

Piotrek uznał, że się przesłyszał.

Przed chwilą myślał o remoncie knajpy i dwóch tygodniach na krecie z Kamilą.

Piotrek był zbyt oszołomiony, żeby w ogóle rozważać taką propozycję.

Piotrek cały dzień chodził jak struty.

Nie powiedział Kamili o rozmowie z Robertem.

Wiedział, że Kamila nie wybaczy nowego kłamstwa.

Poza tym Kamila zapytałaby, dlaczego to robi?

Kamila chodzi z osą na kwintę, a ty... Ty jesteś cieniem samego siebie.

Wyrzucił z siebie Piotrek.

I Piotrek powiedział.

Wreszcie powiedział o tym, że okłamał Kamilę i o problemach z podatkiem.

Iść lepiej na policję, Piotrek.

Tego Piotrek się nie spodziewał.

Piotrek powtórzył, że z Robertem zna się od miesięcy.

Oszukali cię, Piotrek.

Nie bierz stary już żadnej pożyczki, idź na policję i przede wszystkim przeproś Kamilę.

Najchętniej Piotrek udusiłby Szymona.

Ani ja, ani Kamila nie chcieliśmy pieniędzy, tylko siebie.

Piotrek wybiegł.

Przez całe popołudnie Piotrek robił dobrą minę do złej gry.

W tym Piotrek był akurat najsłabszy.

Ale najbardziej potrzebował Kamili, jej mądrości, oddania i ciepła.

Potem Piotrek zmusi go do wypłaty środków.

Piotrek odebrał natychmiast.

Piotrek nie potrzebował żadnych dobrych rad.

Żona ma na imię Kamila, a twój najlepszy kumpel to Szymon.

Piotrek zastygł z telefonem na brzegu łóżka.

Takim zastała go Kamila.

Więc Piotrek opowiedział, spokojnie i bardzo powoli.

Nie, Piotrek.

Och, Piotrek!

Piotrek dosłownie rzucił się do aparatu, przekonany, że to Robert spieszy z wyjaśnieniami.

Powiedziała tylko, że sprawa jest poważna, a Piotrek będzie przesłuchany w charakterze świadka.

Piotrek został, w znajomej już pozycji, na brzegu łóżka, wpatrzony w czarny ekran.

Wystąpili narrator Jarosław Kuźniar, Piotrek Kamil Kula, Kamila Kinga Suchan, Robert Daniel Kondraciuk, Szymon Zbigniew Dziduch, recepcjonista Michał Klawiter, drugi oszust Bartosz Wesołowski.

Reżyseria Kamil Sołdacki.

Montaż i zgranie dźwięku Kamil Sołdacki.

Piotrek nigdy w życiu nie był na komisariacie i nie wiedział, czego się spodziewać.

Piotrek nic.

Pytał w myślach Piotrek.

Piotrek pokręcił się przez chwilę głupio, bo nie umiał kręcić się mądrze, i wszedł do środka.

Piotrek czekał, aż funkcjonariusz zaprosi go do gabinetu.

Zdziwiony Piotrek zastanowił się.

Piotrek już załapał o co chodzi.

Tłumaczył Piotrek, szukając ratunku we wszystkim, co widział w pokoju.

Piotrek potwierdził.

Piotrek zacisnął palce na oparciu krzesła.

I Piotrek zaczął mówić.

Piotrek próbował poukładać sobie w głowie to, co właśnie usłyszał.

Kamila od początku miała rację.

Co powie Kamili?

Piotrek wyszedł z komisariatu.

Przed komisariatem na ławeczce siedziała Kamila.

Piotrek kiedyś ucieszyłby się na widok tych pukli, jasnych jak babie lato, ale od dawna nie radował się niczym.

Piotrek rozpaczliwie szukał słów, które mogłyby naprawić tę potworną sytuację.

Na chodniku pojawiały się i niknęły plamy słońca, a Piotrek zapragnął schować się w jednej z nich.

Trochę książek, słowem wszystko, co Piotrek miał i lubił.

Kamila wyciągnęła rękę.

Powtórzył Piotrek.

Wspólnie, Piotrek.

Piotrek chciał powiedzieć, że ciągle jest sobą, tylko trochę się pogubił.

Rozumiesz, Piotrek?

Piotrek miał minę, jakby nie rozumiał.

Była to ręka Kamili.

Piotrek przeprowadził niewielkie śledztwo, próbując znaleźć Roberta.

Piotrek uświadomił sobie, że gdyby zajrzał na to forum wcześniej, nie dałby się nabrać na tę całą maskaradę.

Poza tym Piotrek nie wyobrażał sobie, że opowiada historię swojego nieszczęścia ponownie.

Piotrek wiedział, że nie odzyska już pieniędzy.

Piotrek nie wiedział, co robić.

Przyznał Szymon, który znał już całą historię od Kamili.

Piotrek zmilczał, gdzie jego zdaniem Szymon mógł wsadzić sobie takie mądrości.

Piotrek zrobił zdziwioną minę.

Piotrek zrobił wielkie oczy.

Ty, Piotrek, chyba ślepy jesteś.

Cztery, Piotrek.

Piotrek ciągle wbijał wzrok w plik stu złotówek.

Piotrek nieśmiało przeliczył pieniądze.

To najlepsza scena, na jakiej grałem, Piotrek.

W tej chwili na schodach pojawiła się Kamila.

Wystąpili narrator Jarosław Kuźniar, Piotrek Kamil Kula, Kamila Kinga Suchan, Robert Daniel Kondraciuk, Szymon Zbigniew Dziduch, młodszy aspirant Owczarek Filip Kosior.

Reżyseria Kamil Sołdacki.

muzyka Andrzej Żarnecki oraz utwory z bazy Audio Network montaż i zgranie dźwięku Kamil Sołdacki kierownictwo produkcji Dorota Żurkowska redakcja Agnieszka Szypielewicz konsultacja merytoryczna Magdalena Korona, Ewa Kultys, Jarosław Górski, Mariusz Gołębicki, Krzysztof Olszewski, Krzysztof Drost