Mentionsy

Dla mnie i dla wtedy Filipa Łepkowicza, fotoreportera, a swoją drogą też mojego kolegi z klasy wcześniej z liceum, myśmy zaczęli właśnie jeździć do Rosji, wjechaliśmy tam do Wisarionowców, jadąc najpierw uazem rządowym, przebijając się gdzieś przez ten śnieg, kierowca się bał, gdzie wjeżdża, po pierwsze śniegu i tego, że mu nie starczy benzyny, po drugie zaczął widzieć ludzi w hitonach, którzy uśmiechali się, jest takie słowo zambirowanie w Rosji, jak zombie.

Bo tam byłaś kilka razy u Wisarionowców.

Tych rzeczy mówić nie mogłem, a tym bardziej jak dotarłem do wisarionowców, ale tu dużo później, teraz niedawno, to też nie mogłem im powiedzieć, jaki jest mój stosunek do nich jednoznaczny, ale staram się nie kłamać w tym, nie uwodzić ich czymś, co byłoby nieprawdą, żeby właśnie nie było tak, że potem nie będę w stanie im spojrzeć w oczy.

Do tego stopnia, że ja pamiętam, że jak w pewnym momencie, o tym chyba w książce nawet nie piszę, ale że jak jechaliśmy pociągiem i zatrzymywali nas na granicy i to na białorusko-polskiej, żeby nas skontrolować i pytają skąd jedziemy, ja mówię, że od wisarionowców, to oni...

To było takie utopijne założenie, które sprowadziło się do tego, że na przykład w szkole wisarionowców, którą tam założono i która została oficjalnie zarejestrowana i w pewnym momencie tam były już normalnie...

Była bardzo duża fala wyjazdów też od wisarionowców.

I to się też u Wisarionowców działo.