Mentionsy

ponieważ Paweł w tym fragmencie ujawnia i wpuszcza nas do pewnej rzeczywistości związanej z jego życiem, która dotyczy właśnie tej prozy życia.

I apostoł Paweł jako misjonarz, on też musiał jakby się z tym zmierzyć.

I Paweł mówi, że po tym jak był u nich i jak od nich wyszedł, czyli wyszedł z Macedonii w ogóle i zaczął głosić Ewangelię gdzie indziej...

No więc Paweł im dziękuję i bardzo docenia to.

I Paweł miał dokładnie ten sam problem.

I Paweł im dziękuję.

I Paweł im dziękuję, ale to robi w bardzo, bardzo, bardzo ciekawy sposób.

Paweł nie po prostu dziękuję im, ale jednocześnie udziela im pewnej lekcji.

To jest lekcja o tym, jak Paweł traktuje swoje potrzeby.

Dlatego, że Paweł przy całym tutaj jakby wdzięczności i jakby uświadomieniu sobie, że to jest po prostu rachunek, lewa z prawą się musi... Ja po prostu tego potrzebuję, to nie są moje jakieś tam fanaberie, to jednak przy całej tej świadomości

Podczas kiedy Paweł swoje potrzeby traktuje jako nienajważniejsze.

I Paweł pokazuje, że dla niego te wszystkie rzeczy, którymi on się zajmuje, te wszystkie jego potrzeby są drugorzędne, bo najważniejszą rzeczą dla niego jest właśnie to, żeby Bóg był uwielbiony.

Natomiast my możemy sobie powiedzieć, no dobra, dobra, ty Paweł, ty tak dostałeś te pieniądze, te potrzeby twoje zostały zaspokojone, no to teraz sobie możesz powiedzieć, nie, to nie było aż tak ważne.

Natomiast wcześniej, przed tym, co czytaliśmy, Paweł pisze w taki sposób na temat właśnie swoich potrzeb i tego, jak on je traktuje.

To, kim Paweł stał się w Chrystusie.

Paweł i Sylas.

O północy Paweł i Sylas modlili się śpiewając hymny Bogu.

A co Paweł robi?

A Paweł mówi, no moment, moment.

Paweł z jednej strony potrafi być absolutnie poniżony i nie robi z tego problemu, z drugiej strony potrafi też stanąć i powiedzieć moment, moment.

Więc to jest Paweł, który mówi do nas te słowa z listu do Filipian.

I ta wolność od skupienia na sobie jest tym, co Paweł chce nam ofiarować przykładem swojego życia, ale nie tylko przykładem swojego życia.

Właśnie ten, o którym apostoł Paweł pisze w drugim liście do Koryntian i mówi też o bogactwie Boga.