Mentionsy

Dotkniemy w tym drugim rozdziale pierwszych jedenastu wierszy, a zatem też wierszy od piątego do jedenastego, które są ważnymi, istotnymi fragmentami wskazującymi na Chrystusa, jego postawę.

Punktem wyjścia do skierowania apelu do nich jest osoba Chrystusa i to, co się z nią wiąże, to, czym Chrystus, można mi powiedzieć, emanuje, czym nas obdarowuje, co jest doświadczeniem wierzących w Chrystusa.

Jeśli w Chrystusie jest jakaś zachęta, wiemy, że tam wszyscy przecież mocno wierzący w Chrystusa wierzą, więc on odnosi się do tego, co pewne, co oni już doświadczyli, co oni przeżyli.

Być może jest to jego druga linia argumentu, że ze względu na Chrystusa, ale chociażby i na mnie, że czasami też potrzebujemy takiej motywacji bardzo namacalnej.

I też widzimy, że pomimo tego, że ktoś na przykład mógł wielkich rzeczy dokonać dzięki własnym Chrystusa, wiele mógł dobrego zrobić, zaangażowanie włożyć, to nie jest tak, że to już jest ktoś święty i w znaczeniu idealny.

Przezgląd na Chrystusa, zachętę, pociechę miłości, wspólnotę ducha, współczucie i zmiłowanie.

Tak, właśnie powiem wam, że im więcej czytam Ewangelię, czy w ogóle Pismo Święte, tym więcej widzę, że wiele z tych postaw, które są oczekiwane od naśladowców Chrystusa, czy tych, którzy należą do ludu przymierza, to wcale nie są takie postawy odzwierciedlające to, co powszechne, to, co też tak kulturowo zawsze...

Przejdziemy teraz do uniżenia się i wywyższenia właśnie Jezusa Chrystusa.

Dlatego też Bóg Wielcego wywyższył i obdarzył Go imieniem, które jest ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie i na ziemi i pod ziemią i aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca.

W kulturze, w której są te mechanizmy, o których tutaj Mateusz mówiłeś, honor jest tą wielką wartością, hańba jest czymś, od czego się stroni, pojawia się wzór Jezusa Chrystusa.

Dwa czyny Jezusa, które gdybyśmy mieli rozpatrzeć właśnie w kontekście kulturowym tamtych czasów i kultury rzymskiej, to Pan Jezus zrobił coś, czego nikt nie chciałby zrobić.

Te dwa czasowniki, to one są synonimami, czy one raczej dopełniają jakiegoś obrazu tego działania Chrystusa?

Czyli jeżeli kursu z honoru to było pogoń za honorem, żeby mieć coraz ważniejszą pozycję społeczną, to droga Pana Jezusa jest w dół tej drabiny społecznej, gdzie Pan Jezus właśnie przyjął postać sługi.

I ta część pokazuje Pana Jezusa, który działa właśnie kontrkulturowo wbrew etosowi rzymskiemu, który chociaż...

I teraz Paweł pokazuje nam tę perspektywę jeszcze sprzed narodzin Jezusa na tej ziemi, bo wtedy taka perspektywa pozwala uzasadnić to, o czym on pisze.

to przez przykład Jezusa wpłynąć na to, żeby oni zmieniły swoje wartości, swoje, myślę, zmienili ten paradygmat tego, co jest wartością, a co nie jest wartością.

w odniesieniu do Chrystusa, do Jego osoby.

I Chrystus zostawia to, co zewnętrzne, żeby ukazać to, co jest sednem Chrystusa i to jest sednem też chrześcijaństwa.

Mateusz, tak, ale ponieważ powolutku musimy kończyć, spróbujmy też wchodzić w ten ostatni element całego tego bloku i w ten drugi aspekt doświadczenia Chrystusa, bo

To właśnie pociągając też myśl o tej poezji tutaj, bo to jest naprawdę taki bardzo symetryczny, paralelny fragment, gdzie mamy dwie akcje Jezusa w tej pierwszej części i w drugiej części mamy dwie akcje Boga.

Werset dziewiąty właśnie rozpoczyna dlatego, czyli to jest wynik tego podwójnego uniżenia się przez Pana Jezusa.

Aby, po pierwsze, na imię Jezusa zginęło się, przepraszam, zginęło się wszelkie kolano na niebie i na ziemi i pod ziemią, czyli wszędzie.

Czy w ich życiu i doświadczeniu, to nie wiem, ale w trzecim rozdziale jest mowa o tym, że nasza zaś Ojczyzna jest w niebie, skąd też Zbawiciela oczekujemy, Pana Jezusa Chrystusa, który przemieni znikome ciało nasze w postać podobną do uwielbionego ciała swego, tą mocą, którą też wszystko poddać sobie może.

To życie wspólnoty według apostoła ma być kształtowane na wzór doświadczenia Jezusa Chrystusa.

Doświadczenie Jezusa nie jest oderwane od naszej rzeczywistości, od naszej codzienności.