Mentionsy

Dzisiaj chciałem przedstawić Państwu krótko książkę Maxa Blechera, dzieła zebrane.

Max Blecher, rumuński pisarz, pisarz pochodzenia żydowskiego, pisarz porównywany z Kawką, porównywany z Manem, porównywany z Szulcem, pisarz, który zmarł bardzo młoto, bo w wieku niespełna 30 lat.

Do tej pory w Polsce ukazało się trochę książek Maxa Blechera, no bo były zdarzenia w bliskiej nierzeczywistości, które ukazały się nakładem wydawnictwa Pogranicze z Sejn.

No i nakładem piwu w roku 2025 ukazały się dzieła zebrane Maxa Blechera.

Wchodzą także opowiadania oraz poezję Maxa Blechera.

Do tego ten zbiór cały opatrzony jest jeszcze posłowiem, przedstawiającym i postać, i komentującym trochę twórczość Maxa Blechera, posłowiem Dorisa Mironesku.

No i cieszyć się tylko, bo to jest literatura bardzo wyjątkowa, a nie było do niej dostępu, a mam też wrażenie, że teraz będzie o Maxie Blecherze się mówiło więcej i dobrze, że będzie się mówiło więcej.

Wspominałem już, że porównuje się Maxa Blechera do Schulza, porównuje się do Kawki, porównuje się do Mana.

Na pewno pisarstwo Maxa Blechera jest pisarstwem dosyć wyjątkowym.

Trzy główne prozy, które tutaj są, to są prozy, dzięki którym Max Blecher jest znany.

Bo Max Blecher był nieuleczalnie chory, miał gruźlicę kości, no i zmarł na tę chorobę.

Ta powieść w tej książce nie jest długa, wszystkie te teksty Blechera nie są długie.

Tymczasem to, co napisał Max Blecher, to napisał na bazie własnych doświadczeń bardzo przejmującą książkę o realnym sanatorium, o realnych ludziach i realnych zachowaniach.

Ale rozdźwięk między prezentacją świata sanatoryjnego Tomasza Mana i Maxa Blechera nie może być większy niż to, co jest tu napisane.

Bo świat Maxa Blechera

No ale Max Blecher pokazuje realne życie uzdrowiska, pokazuje realnych ludzi.

Książka Maxa Blechera jest wyjątkowym przykładem pokazania choroby, pokazania świata z jednej strony pełnego bólu i jakiejś formy deformacji, a z drugiej strony pokazania tego w sposób tak dyskretny, że czytając tę książkę mamy świadomość tego bólu, mamy świadomość tej niewygody, ale to jest tylko świadomość, to są tylko takie elementy, które pokazują, przypominają nam co jakiś czas.

jak można by to było wyeksplorować, a wiem, jak robi to Max Blecher.

Wątków takich jest u Maxa Blechera więcej.

No i zaskakuje mnie, nie ukrywam, taki rodzaj optymizmu, który gdzieś tutaj jest, a może nawet nie optymizmu, ale braku takiego bardzo głębokiego pesymizmu, mimo że Blecher wiedział, że umiera i że nie będzie mu dane żyć długo.

To wszystko gdzieś jest takie bardzo mocno blecherowskie.

Blecher się inspirował Dalim, on o tym wprost gdzieś mówi w tych tekstach, że to do niego przemawia, że chciałby tworzyć taką literaturę.

No to z jednej strony uruchamiają się te wszystkie skojarzenia, pies andaluzyjski i tak dalej, ale z drugiej strony jest to typowa opowieść dziwnej treści, bo opowieści dziwnej treści się regularnie w tych tekstach Maxa Blechera pojawiają.

W roku 37 albo 38, bo nie powiem dokładnie, Blecher opisuje sen, w którym...

Takież to rzeczy pokazuje Max Blecher w tych tekstach.

Ale w szczególności na tle Thomasa Bernharda i jego bardzo gorzkiej refleksji na temat ludzi, na temat systemu zdrowia, służby zdrowia, to wszystko, co opisał, oczywiście w formie beletryzowanej, ale jednak w autobiografiach, no to na tym tle i cierpienie, i choroba, i śmierć Maxa Blechera pokazują zupełnie inny rodzaj myślenia o chorobie.

No, muszę powiedzieć, że nie spodziewałem się, że ten Max Blecher tak będzie dla mnie interesujący.

Max Blecher pokazuje z czym do ludzi.

Polecam Państwu bardzo, polecam Państwu bardzo dzieła zebrane Maxa Blechera.

Max Blecher niczego więcej nie napisał z takich rzeczy wydanych.

Bardzo interesujące rozmowy, bardzo państwa zachęcam, bo materiałów o Maxie Blecherze nie ma za wiele, no a tam mówią o nim ludzie, którzy się na tym znają, nawet znają bardzo dobrze.