Mentionsy

A w 1865 roku raczej trudno byłoby kogoś takiego znaleźć, więc ta wizyta zapewne wydała się takiej krokiewiczowej nie tyle złowroga, co po prostu nieco dziwna i zaskakująca.

Kiedy Krokiewiczowa próbowała dopytywać, jak się nazywa siostra dziewczynki, czym się zajmuje, ta nie umiała udzielić odpowiedzi.

Służąca wzięła tylko jeden kawałek, Krokiewiczowa zjadła jeszcze kilka, zanim dostała gwałtownych boleści.

Ale ostatecznie nie była w stanie wygrać z trucizną i Tekla Krokiewiczowa zmarła we wtorek 17 lutego 1835 roku o godzinie drugiej w nocy.

W 1835 roku istniały więc już sposoby na rozpoznawanie przypadków zatrucia arszenikiem i w ciągu kolejnych dekad wiedza w tym zakresie bardzo się poszerzyła, udoskonalono metody, obniżono prawdopodobieństwo błędu, ale w przypadku pani Krokiewiczowej akurat ustalenie tego było dość proste.

O Krokiewiczach też gadali.

Zwłaszcza o pisarzu Rogatkowym nie było tajemnicą, że pan Marcin Krokiewicz ma ciągoty do młodych, ładnych i nisko urodzonych panien.

Krokiewicz był żonaty i nie zamierzał tego zmieniać.

Uzyskanie takiego unieważnienia byłoby niemożliwe w przypadku Marcina i Tekli, którzy małżeństwem byli od 10 lat, mieli dwoje dzieci, co dowodziło, że małżeństwo zostało skonsumowane, a jedną z nielicznych możliwości unieważnienia małżeństwa było właśnie to, jeśli nie doszło do jego skonsumowania.

Któraś z nich mogła sobie przecież wyobrażać swoją przyszłość u boku Krokiewicza i mogła temu swojemu szczęściu spróbować dopomóc, wiedząc, że jedynym sposobem na to, żeby zostać małżonką swojego ukochanego jest pozbycie się jego aktualnej małżonki.

Policja oczywiście od razu skoncentrowała się na panu Krokiewiczu, dlaczego nie było go w domu, kiedy przyszła dziewczynka z pomarańczą, gdzie był,

Pekla Krokiewiczowa nie była szczególnie zamożna z domu, więc jej śmierć nie przynosiła jej mężowi jakichś szczególnych zysków.

Marcin Krokiewicz był od swojej żony młodszy o dwa lata.

On i Tekla byli małżeństwem już od 10 lat, no i pan Krokiewicz wyraźnie się nudził w tym życiu.

Pan Krokiewicz przyznał, że nie był najwierniejszym z mężów.

Musieli odszukać wszystkie kobiety, z którymi Krokiewicz miał w ostatnim czasie romans.

Służące, garderobiane guwernantki, które powiązano z nierozsądnymi związkami miłosnymi pana Krokiewicza,

Także te kobiety, które zostały zamieszane w sprawę morderstwa, o której pisały gazety, które były wzywane na komisariat, pytane o intymne szczegóły swojej znajomości z panem Krokiewiczem w tej małej, ciasnej społeczności, w której plotki się szybko rozchodziły,

Aż wreszcie po kilku dniach dziewczynka z pomarańczą rozpoznała między nimi te, która wysłała ją do domu Krokiewiczów.

Marcin Krokiewicz hrabią wprawdzie nie był.

A tego przecież Marcin Krokiewicz nie chciał.

Ponadto Krokiewiczowie mieli małe dzieci, które potrzebowały opieki.

Wyglądało więc na to, że pan Krokiewicz nie miał za bardzo powodów, żeby zabijać żonę.

Tylko nie może, że na drodze do ich szczęścia stoi jedynie Tekla Krokiewiczowa, a że prawdziwa miłość usprawiedliwia wszystko, to postanowiła pozbyć się małżonki swojego kochanka, sądząc, że w ten sposób go zdobędzie już na zawsze.

Ze strony pana Krokiewicza o żadnej wielkiej miłości mowy być nie mogło.

Zaprzeczył, jakoby to on nakłonił Józefa do otrucia żony i policjanci mu uwierzyli, przyjmując, że winę za śmierć pani Krokiewiczowej jako jedyna ponosi Józefa Kicka.