Mentionsy

Siadywał na tyłach jednego z lokalnych sklepów z sukniami ślubnymi w centrum miasta i czytał papierowe książki.

Początkowo siedział na ławce i czytał.

Ludzie traktowali go z serdecznością i życzliwością, często obdarowując jedzeniem, kawą i książkami.

Warren czytał, karmił ptaki, odwiedzał agencję pośrednictwa pracy każdego dnia, w południe kupował kanapkę.

Kobieta prowadziła przedszkole.

W chwili, gdy złapano jej syna, była zatrudniona jako sprzedawczyni w Safeway.

Uznał, że jeśli na ofiarę wybierze pracownicę seksualną lub osobę żyjącą na ulicy, nikt nie będzie zbyt dokładnie prowadził śledztwa.

Sześć miesięcy wypatrywał idealnej według niego ofiary.

Dlatego wołano na niego Damer w szkole średniej.

Pomyślał wtedy, cytuję, o, ciekawe.

Ubrany w niebieski kombinezon i maskę, założył trzy warstwy rękawiczek, jedne na drugie.

Wysiadł i podszedł do mężczyzny.

po czym położył się spać, zadowolony, że postąpił podobnie jak inny jego idol – Edmund Kemper.

Miał z tyłu głowy historię piętnastoletniej ofiary Eda – Aiko Ku.

Następnie poszedł do baru na drinka.

Psychiatra był niezwykle zadowolony z postępów, jakie robił według niego Kemper, wzorowy członek społeczeństwa, chociaż morderca swoich dziadków.

To właśnie wtedy zarekomendowano utajnienie jego zbrodni, które popełnił w wieku 15 lat.

Zachwycony Ed pojechał zakopać głowę Aiko w górach.

Najpierw zaniosła jedną torbę nad zlew w kuchni.

Śledczy znaleźli w jego telefonie zdjęcia tego, co zostało z Warrena.

Kiedy wyszło na jabrze, że Warren został zabity, ludzie byli zszokowani.

Podczas badania wymienił jako wzorce postępowania Teda Bandiego, przywódcę nazistów, Józefa Stalina i zamachowców z Columbine.

O osobach transpłciowych mówił jako o przedmiotach.

Nie odkryto jednak w mózgu żadnych zmian organicznych.

Kilka dni przed dokonaniem zabójstwa pojawił się u lekarza rodzinnego ze zmianą skórną pod pachą.

Według doktora nie wykazywał żadnych zmian w zachowaniu sugerujących stan psychotyczny.

Według prokuratora, Kochy zaplanował zbrodnie, do czego się zresztą przyznał.

Celowo i z premedytacją zamierzał wywołać u niej zespół stresu pourazowego.

Jednak dowody potwierdzały, że zbrodnię zaplanował z zimną krwią i celowo wybrał osobę mieszkającą na ulicy.

Po wydaniu wyroku powiedziała do mediów Chciałabym tylko wyrazić głębokie i szczere współczucie naszej rodziny dla społeczności i rodziny pana Barnesa.

Gdy mówię do was te słowa, 23-letni Kochie przebywa w więzieniu o średnim zabezpieczeniu w Buena Vista w Kolorado.

Krzesło, na którym siedział, zostało spalone podczas małej ceremonii, w której wzięli udział życzliwi mu ludzie.

Ta, która leży na wierzchu, ma przewrócone przez wiatr strony i napis na jednej z nich.

Sam żył kiedyś bez dachu nad głową.

Wyszedł też z choroby alkoholowej.

Na jednej ze ścian agencji People Ready wisi mała kapliczka ze zdjęciem Warrena, jego pomarańczowy kask z nadrukowanym imieniem i dżinsowa kurtka.

Ocenił po pozorach, szufladkując mężczyznę według własnego uznania.

Przed nim wiele lat za kratami na przemyślenie tego, co zrobił.

W historii Briana Koch jest jeszcze jeden, szczególny wątek.

Jeśli mnie często słuchacie i podglądacie moje social media, wiecie, że jestem mamą dwóch autystycznych synów.

Jeden nisko funkcjonuje z Aspergerem, diagnozowanym dwukrotnie.

Wiem jedno.

Kiedyś pewna pani psycholog podsunęła mi doskonałą metaforę stanu synów.

Ciężkie zadanie dla rodzica, jeszcze cięższe dla osoby w spektrum, jednak wykonalne.

Tyle się nagadałam, ale chodzi mi o jedno.

Nie chcę, by spektrum autyzmu stało się usprawiedliwieniem zła, bo stygmatyzuje to osoby, które do końca życia muszą zmagać się z rzeczami, które innym nie sprawiają żadnych trudności.

Mam przychylność od was, drodzy słuchacze, ale ciągle nie wiem, jak mam reagować na media.

Teraz dostałam kolejną propozycję współpracy od innej stacji, ale po przygotowaniu próbnej audycji okazało się, że jednak moje treści są za brutalne.