Mentionsy

A jeżeli chodzi o pojedyncze osoby, to zacznijmy może od Friedricha Eberta.

Friedrich Ebert był przewodniczącym Rady Reprezentantów Ludowych, którzy to pełnili funkcję takiego przejściowego parlamentu.

Friedrich Ebert był za młodu jak najbardziej marksistą, Friedrich Ebert był jak najbardziej wywrotowcem jak na ówczesne czasy, aczkolwiek z wiekiem dojrzał trochę i kiedy został jako lider SPD, można powiedzieć, mianowany w pewnym sensie,

Więc tegoż 10 listopada Friedrich Ebert zadzwonił do Wilhelma Grünera.

I z tymże Grynyrem Ebert porozmawiał sobie przez telefon.

Gryner będzie gwarantować poparcie armii dla rządu Eberta.

W zamian za to Ebert obiecał mu, że rząd cywilny nie będzie zajmować się zarządzaniem sprawami armii i że będzie pozwalał armii być autonomiczną jednostką jako część składowa państwa wewnątrz Rzeszy.

Z tego punktu widzenia Ebert gwarantował sobie, że

Z punktu widzenia Eberta był to deal, który był paktem z diabłem, bo Ebert, gdyby spotkał samego siebie sprzed 20 czy 30 lat, no to pewnie sam sobie naplułby w ryj, że robi takie deale z armią.

Teraz, moi drodzy, Friedrich Ebert, jak już wam pokazałem, był człowiekiem, po pierwsze, z wiekiem pragmatycznym,

Kiedy już mieszkała w Niemczech, przystąpiła do SPD i w tejże SPD była działaczką raczej lewicowego skrzydła, a Friedrich Ebert był w partyjnej szkole jej uczniem, żeby było ciekawiej.

A ten konflikt przybrał na sile w momencie, kiedy to właśnie SPD doszło do władzy, kiedy to Friedrich Ebert zostaje kanclerzem niemieckiego rządu.

Tak czy inaczej, póki co realną władzę ma Friedrich Ebert,

I teraz narasta takie tarcie, bo z jednej strony jest Friedrich Ebert, który dalej formalnie w sumie należy od tego samego środowiska, co Lipknecht czy Luksemburg.

Ebert obstaje przy swoim, że trzeba zorganizować normalne wybory, trzeba sformułować nowy Reichstag, trzeba sformułować nowy rząd.

I kiedy Friedrich Ebert jako kanclerz niemiecki witał żołnierzy wracających z frontu, witał ich słowami...

Dostali oni wyraźny rozkaz od tego tymczasowego, sześcioosobowego rządu, nad którym przewodził Friedrich Ebert, że mają oddech już od pałacu i go opuścić.

i że chcieliby się spotkać z Ebertem i z nim to wyjaśnić, a Ebert powiedział, że nie będzie się z nimi spotykać, bo nie są dla niego ludźmi, z którymi on może w ogóle rozmawiać.

Ebert uznał, że jest to demonstracja siły i trzeba więc zagrać ostro i pozbyć się radykałów.

to wynik tej potyczki był poczytywany jako porażka Friedricha Eberta i jako dowód, że nic już go nie łączy z tymi radykalnymi komunistami, którzy od tej pory znali, że skoro szalana została krew, to...

Friedrich Ebert jest tak samo ich wrogiem, częścią systemu, jak wszyscy inni.

I wtedy też ci skrajni działacze opuścili tę sześcioosobową radę, ten sześcioosobowy tymczasowy rząd ludowy, któremu przewodził Ebert.

Potem, kiedy oni odeszli, to Ebert zastąpił ich ludźmi ze swojego skrzydła partii, a tamci, kiedy odeszli w cholerę i ostatecznie dwa dni później założyli niemiecką partię komunistyczną.

Friedrich Ebert pozostanie kanclerzem, zostanie także prezydentem Niemiec, wybranym zresztą przez parlament, to warto podkreślić, 11 lutego 1919 roku.