Mentionsy

Jednym z nich jest Russell Williams.

Gdy upłynie kolejny rok, Williams usłyszy 88 zarzutów.

To Nissan Pathfinder, zarejestrowany na niejakiego Russella Williamsa.

Russell Williams, a właściwie pułkownik Russell Williams, jest dowódcą ósmego skrzydła Sił Powietrznych Kanady.

Russell spełnia się jako wojskowy, z kolei Mary...

Oboje są dla siebie pod tym względem wyrozumiali i wspierają się w zawodowych podbojach, a zarówno Russell jak i Mary mają na swoim koncie wiele sukcesów.

Kiedy Russell dostaje awans i okazuje się, że będzie musiał stanąć na czele jednostki w Trenton,

Russell służy w wojsku już od wielu, wielu lat, jednak to nie był jego pierwotny plan na życie.

Russell Williams przychodzi na świat 7 marca 1963 roku w środkowej Anglii.

Jest pierworodnym dzieckiem Christine, nazywaną Nonnie, i Cedrica Williamsa, którego wszyscy nazywają Davem.

Kiedy Russell ma pięć lat, cała rodzina przenosi się do Kanady.

To właśnie tam rodzice Russella zaprzyjaźniają się z inną parą, Jerim i Marilyn Sofka.

Skutkuje to tym, że Russell i jego brat zostają pod jej opieką.

Jako dziecko Russell, wtedy już Russ Sowka, wyróżnia się spokojnym, wręcz nieco zamkniętym charakterem.

W 1979 roku rodzina przeprowadza się do Korei Południowej, gdzie ojczym Russella, Jerry Sowka, podejmuje pracę przy projekcie elektrowni jądrowej.

Russell nie czuje się tam dobrze, podobnie jak jego młodszy brat Harvey.

Po powrocie 17-letni Russell trafia do elitarnej szkoły z internatem, dokładnie do Upper Canada College w Toronto.

Ale tu Russell radzi sobie całkiem dobrze.

Jednak pomimo, że Russell wydaje się dobrze funkcjonować w grupie,

Russell, znów posługując się swoim prawdziwym nazwiskiem, rozpoczyna studia na Uniwersytecie w Toronto.

Russell przeżywa to niezwykle boleśnie.

Jest wtedy 1986 rok, a Russell ma 25 lat.

Dla Russella to więcej niż film.

Według niego Russell ma jasny plan.

Russell rezygnuje z marnej perspektywy pracy po kierunku, który i tak nigdy go nie interesował i w 1987 roku wstępuje.

Gdy śledczy identyfikują samochód jako należący do Russella, mężczyzna zostaje zaproszony na przesłuchanie.

Williams, co prawda, zostaje poinformowany, że chodzi o zaginięcie Jessica Lloyd, jednak policjant, który z nim rozmawia, zapewnia go, że to rutynowe przesłuchanie i rozmawiają z każdym, kto mieszka w okolicy.

Russell zgadza się bez problemu.

Kiedy jednak zapukali do domu Russella, jego akurat nie było.

U którego policjanci zjawili się, gdy nie zastali nikogo w domu Williamsa, zapytany o to, kto mieszka po sąsiedzku, odpowiedział, że to wojskowy pilot służący w pobliskiej bazie.

Policjanci już wtedy zrezygnowali z dalszych prób dotarcia do Russella, bo jak stwierdzili, taki człowiek na pewno jest niewinny.

Jednak teraz, gdy mają dowody na obecność Russella pod domem Jessica Lloyd, nie mogą już polegać na jego wizerunku oddanego służbie pułkownika i muszą porozmawiać z nim o zaginionej kobiecie.

Gdy Russell zjawia się na komisariacie, jest całkowicie rozluźniony.

że Russell w każdej chwili może wyjść z pokoju, bo oficjalnie nie jest o nic podejrzany.

Williams, przekonany, że za godzinę spokojnie wróci do domu, zgadza się na przesłuchanie bez adwokata.

Russell zgadza się bez zastanowienia.

Stara się dać mu do zrozumienia, że on jako policjant jest poniekąd zmuszony do przeprowadzenia tej rozmowy, co Russell jako żołnierz na pewno rozumie, bo przecież obojgu zależy na bezpieczeństwie obywateli.

Russell czuje się jak na spotkaniu przy kawie z dobrym kolegą, a nie jak ktoś podejrzany o najgorsze przestępstwa.

Przychodzi jednak moment, w którym Smith musi odkryć swoje karty i przedstawić Williamsowi dowody przemawiające o jego winie.

Na jednym widać odcisk bieżnika na śniegu, drugie zaś przedstawia oponę samochodu Russella.

Russell staje się być zaskoczony.

Detektyw Smith kilkukrotnie w tym czasie wychodzi z pokoju, a gdy wraca, w teczce z aktami sprawy, ma coraz więcej dowodów na winę Russella.

Jednak mimo to zachowuje spokój i nadal rozmawia z Russellem jak z równym sobie.

Chce dać Williamsowi do zrozumienia, że w dalszym ciągu może na niego liczyć.

Choć oboje już doskonale wiedzą, że Russell nie wróci tego dnia do domu.

Po dość długiej chwili ciszy Russell wzdycha ciężko i nie mając już innego wyjścia, przyznaje się do wszystkiego.

Po tym jak Russell Williams przyznaje się do zabójstwa Jessica Lloyd, zaczyna mówić dalej, jakby coś w nim pękło.

Russell mówi o tym wszystkim, jakby opowiadał o swoim nowym hobby, jak gdyby włamania do cudzych domów można było zamknąć w tej samej kategorii, co grę w szachy albo rozwiązywanie krzyżówek.

Nazwiska ofiar nie zostały podane do informacji publicznej, jednak pierwszą z kobiet Williams śledził przez kilka tygodni, zanim zdecydował się zaatakować.

Nie skojarzyła jednak, że to właśnie Williams i rzuca podejrzenie na innego mężczyznę mieszkającego po sąsiedzku, wspomnianego już przeze mnie wcześniej Larry'ego Jonesa.

Williams przyznaje się też do zbrodni, która kilka miesięcy wcześniej wstrząsnęła całą okolicą.

Russell znał ją z pracy.

Zasadniczo Russell był jej szefem, bo to on stał na czele całej bazy.

Russell już ukrywał się w jej domu, a kiedy kobieta zorientowała się, że ma pod swoim dachem intruza, uderzył ją latarką.

Gdy policja przeszukuje dom Russella w Ottawie, odkrywa coś, co nie pozostawia żadnych wątpliwości co do skali jego podwójnego życia.

Poza tym funkcjonariusze trafiają na tysiące zdjęć i setki godzin nagrań, na których Williams dokumentuje nie tylko swoje włamania, ale też przebieranki.

Uznano, że Russell Williams był całkowicie świadomy swoich działań w czasie ich popełniania i może stanąć przed sądem.

Russell przyznaje się do wszystkiego, ale nie wyraża żalu ani skruchy.

Pojawia się też podejrzenie, że Mary, żona Williamsa, brała udział w całym procederze, albo chociaż była świadoma, że jej mąż po nocy zakrada się do cudzych domów.

Sam Russell jednak stanowczo zaprzecza, jakoby Mary Elizabeth o czymkolwiek wiedziała.

Na ugodę z prokuraturą nie ma szans, a Williamsowi grozi kara dożywotniego pozbawienia wolności.

Jedna z nich, która wcześniej stwierdziła, że rozpoznała głos napastnika, teraz potwierdza, że to głos Williamsa rozpoznała tamtej nocy.

Russell wciąż nie próbuje się bronić ani tłumaczyć.

jako jeden z najsurowszych w kanadyjskim prawie, jednoznacznie zaznaczając, że przez liczne zaburzenia i wyjątkowo brutalne zbrodnie szanse na uzyskanie pozytywnej opinii i przyznania Russellowi zwolnienia są praktycznie zerowe.

Zaraz po ogłoszeniu wyroku skazującego Russell Williams, do niedawna pułkownik i dowódca jednostki, zostaje pozbawiony wszelkich stopni wojskowych i odznaczeń i nieodwołalnie wydalony z kanadyjskiej armii.