Mentionsy

Christine zapisuje coś na odwrocie swojego zdjęcia.

Zdaniem informatora za masakrę w Clear Lake odpowiedzialna jest Christine Paolillo.

Sprawdzają konta bankowe Christine i odkrywają, że od pewnego czasu regularnie korzysta z bankomatów w rejonie San Antonio.

W jednym z ciasnych, brudnych pokoi rzeczywiście mieszka Christine wraz ze swoim mężem Justinem.

Na łóżku, zwinięta w kłębek, siedzi Christine, wycieńczona, z zapadniętymi policzkami i z pustym wzrokiem wbitym w ścianę.

Christine nie stawia oporu, choć trudno powiedzieć, by była w stanie to zrobić.

Życie nie było dla Christine łaskawe, ale w pewnym momencie wydawało się, że wszystko zaczyna się układać, że wreszcie znalazła swoje miejsce i ludzi, którzy ją akceptują.

Christine Paulila przychodzi na świat na Long Island w stanie Nowy Jork.

Mała Christine trafia pod opiekę dziadków.

Christine nosi perukę, a ze względu na poważną wadę wzroku musi nosić grube okulary, które tylko przyciągają jeszcze więcej uwagi.

Szkoła podstawowa staje się więc dla Christine koszmarem, który na zawsze odciska na niej swoje piętno.

Christine nauczyła się więc jednego – przetrwać, niezależnie od wszystkiego.

To tam Christine ma rozpocząć nowy rozdział życia.

Tak właśnie zaczyna się dla Christine nowy rozdział życia.

Dlatego, gdy do jej ławki podchodzą Tiffany Rowell i Rachel Colorutis, Christine jest przekonana, że to jakiś żart.

Christine nie potrafi zrozumieć, dlaczego.

Tiffany i Rachel mają sobie coś, czego Christine nie znała wcześniej – szczerość i ciepło.

Z ich pomocą Christine zmienia się nie do poznania.

Christine zaczyna rozkwitać.

Wszystko to, co do tej pory było fantazją Christine, staje się jej rzeczywistością.

Kiedy wczesną wiosną 2003 roku Christine poznaje Christophera Snydera, jest już zupełnie inną dziewczyną niż tą, którą była kilka lat wcześniej.

W jego oczach Christine widzi gniew, ale też coś, co odczytuje jako ból, może nawet zrozumienie.

Matka Christine od początku czuje, że coś jest nie tak.

Nawet Tiffany i Rachel próbują przemówić Christine do rozsądku.

Ale Christine nie słucha.

Raz Christine uderza głową o marmurowy blat.

W ich relacji gniew miesza się z uzależnieniem i namiotnością, której Christine nigdy wcześniej nie znała.

Z tygodnia na tydzień Christine coraz mniej przypomina dawną siebie.

Christine coraz częściej kłóci się z matką.

Wraz ze zbliżającym się końcem roku szkolnego, 2003, przyjaźń Tiffany, Christine i Rachel zaczyna się kruszyć.

Dziewczyny wciąż lubią Christine, ale mają dość jej agresji, napadów płaczu i podejrzeń.

Christine odbiera to jednak inaczej.

W domu Snyderów Christine z czasem zyskuje reputację wariatki.

Snyder kilkukrotnie wyznaje swoim bliskim, że boi się tylko dwóch rzeczy – policji i Christine.

Christine jest rozdarta między miłością a nienawiścią, potrzebą bliskości i pragnieniem zemsty.

Kiedy rozpoczyna się śledztwo, Christine żyje tak, jak gdyby cała tragedia nie miała z nią nic wspólnego.

To właśnie w tym miejscu Christine zaczyna się otwierać przed innymi pacjentami.

Na odwyku Christine poznaje też Justina Rota, mężczyznę z przeszłością podobną do jej własnej, no przynajmniej pod względem słabości do narkotyków.

Christine, korzystając z funduszu powierniczego po zmarłym ojcu, kupuje mieszkanie.

Christine i Justin siedzą razem na kanapie, otuleni kocem, z pilotem w ręku, przerzucając kanały w telewizji.

Nagle trafiają na jeden z kanałów informacyjnych i wtedy Christine nieruchomieje.

Christine przez dłuższą chwilę wpatruje się w ekran, jakby nie dowierzała własnym oczom.

Wtedy Christine zaczyna mówić.

Christine i Justin pogrążają się w nałogu, odcięci od świata.

Christine z kolei jako podejrzana za czterokrotne morderstwo w Clear Lake.

Przedstawiają Christine powody aresztowania.

Christine mówi, że Chris nagle się zdenerwował.

Christine nie jest w stanie odpowiedzieć też na pytanie, co stało się z narzędziami zbrodni, czy i w jaki sposób się ich pozbyli.

Po trzech latach od masakry Christine w końcu usłyszała zarzuty.

Christine siedzi więc w areszcie, wycieńczona fizycznie i psychicznie, bez dostępu do narkotyków i z poczuciem...

Kilka dni po aresztowaniu Christine, ktoś z jego znajomych z Teksasu dzwoni do niego i informuje, co się wydarzyło i że on także może spodziewać się wizyty policji.

Podczas kolejnych przesłuchań i w trakcie procesu Christine nie przyznaje się do winy.

Najbardziej prawdopodobna wersja wydarzeń wskazuje, że Christine i Christopher przyjechali do domu Tiffany nie po to, by się pogodzić czy spędzić czas z przyjaciółmi, ale z zamiarem rabunku.

Śledczy przyjęli, że motywem przewodnim całej tragedii była zazdrość, chorobliwa, obsesyjna, pielęgnowana miesiącami w głowie Christine.

Po pierwsze o Rachel, dziewczynę, która nie tylko symbolizowała wszystko, czego Christine pragnęła, ale którą zaczęła też postrzegać jako rywalkę o względy Chrisa.

ale dla Christine wystarczył cień podejrzeń.

Po drugie, Christine mogła nie potrafić pogodzić się z tym, że jej przyjaciółki kończą szkołę i ruszają dalej, zostawiając ją w miejscu, z którego one już dawno uciekły, w cieniu samotności i dawnych traum.

Co więcej, według ustaleń, Christine miała wrócić do środka po zakończonej strzelaninie, by upewnić się, że nikt nie przeżył.

Proces Christine rozpoczął się w 2008 roku i przyciągnął ogromne zainteresowanie opinii publicznej.

Po zaledwie trzech godzinach narady uznano Christine za winną wszystkich czterech zarzucanych jej czynów.

Kiedy sędzia odczytywał werdykt, Christine siedziała nieruchomo.