Mentionsy

Gnostycy twierdzili, że Bóg wypromieniowuje z siebie emanacje, które wydają następne emanacje, a te następne, aż wreszcie dochodzi do istnienia emanacji tak odległej od Boga, że już może ona dotykać materii.

Aż w którejś z kolei nie tylko kompletnie ona zanikła, ale nawet stawała się aktywnie wroga względem Boga.

W taki sposób doszli do przekonania, że Bóg, który stworzył świat, Bóg z małej litery, nie znał prawdziwego Boga i był mu wrogi.

Jeszcze później doszli do jego identyfikacji z Bogiem Starego Testamentu, gdy tymczasem Bóg Nowego Testamentu był uważany przez nich za prawdziwego Boga.

Czyniło ono z Jezusa największą z tych emanacji, stojącą najbliżej Boga.

Ta agnostyczna kombinacja myślowa prowadząca do intelektualnego elitaryzmu była z gruntu zła, gdyż przecież miłość Boga jest uniwersalna, jest dostępna dla wszystkich.

Chrześcijaństwo to wiara w Boga, Boga, który objawia się ludziom.

Gnostyk spoglądał na stworzenie jako na dzieło złego Boga, natomiast chrześcijanin widział je jako dobro.

jako dar dobrego Boga, prawdziwego Stwórcy.

Tacy ludzie twierdzili, że znają Boga, ale zapierali się Go swoimi czynami.

Nie w sensie powstania w śmiertelnych, doczesnych ciałach, ale jednak w ich przekonaniu po powstaniu człowiek będzie nosił ciało duchowe, nowe ciało danemu przez Boga.

Wiara oznacza zaufanie względem Boga, ufanie Bożemu Słowu.

Inaczej mówiąc, chrześcijański myśliciel rozpoczyna od zasady, że w Jezusie dane jest pełne objawienie Boga.

Jedynym pragnieniem myśliciela chrześcijanina jest dopomóc, oświecić i doprowadzić bliżej do Boga.

Nasza dobroć powinna wypływać nie ze strachu przed prawem, ani strachu przed sądem, ale z obawy sprawienia zawodu miłości Chrystusa, obawa przed zasmuceniem ojcowskiego serca Boga.

To nie prawo Boże, to miłość Boga powołuje nas do czynienia dobra.