Mentionsy

Dzisiejsze hasło starotestamentowe wspaniale pobudza nas do zweryfikowania naszych międzyludzkich relacji, kiedy słyszymy, jak Bóg odnosi się do ludu i co czyni,

Bóg widzi cały lud i dba o nich wszystkich, od poczęcia, od łona matki, aż do późnej starości.

Bóg zaś poprzez stwarzanie ludu w miłości do Niego zobowiązał samego siebie do noszenia Go, do dźwigania Go wtedy, kiedy staje się trudny w swoim uporze, ciężki z powodu przewin wobec Boga i bliźnich.

Kiedy lud upada i pogrąża samego siebie, wtedy znowu Bóg w swoim przyrzeczeniu pozostaje przy ludzie, a w konsekwencji przy każdym człowieku włączonym do tej ludzkiej zbiorowości.

Bóg nie dzieli, nie atomizuje, nie faworyzuje nikogo.

Bóg jest wrażliwy na sprawy słabych, nisko postawionych, żyjących na dole drabiny hierarchii społecznej.

Człowiecze ego jest cenne, ale staje się niebezpieczny, kiedy traci lub lekceważy właściwe punkty odniesienia, a konkretnie kiedy nie dostrzega tego, jak Bóg daje przykład noszenia każdej i każdego odpoczęcia do późnej starości.

Jezus Chrystus jeszcze silniej konkretyzuje, czego Bóg od nas oczekuje, na co wskazuje i co chce, abyśmy czynili, tak jak On czynił jako Pan, który dba o nas i usługuje nam wszystkim.

Niech Bóg błogosławi lata Twojego życia.

Niech Bóg spogląda życzliwie na lata syte i lata niedoli.

Niech Bóg pielęgnuje i zachowuje Twoje marzenia i nadzieje.

Niech Bóg delikatnie głaszcze Cię po Twoich pomarszczonych policzkach.

Niech Bóg leczy wszystkie Twoje zranienia.

Niech Bóg z miłością weźmie cię w swoje ramiona.

Niech Bóg prowadzi cię w królestwo miłości.

Niech Bóg nas wszystkich prowadzi ma w swoje opiece.