Mentionsy

Małżeństwa podległe patriarchalnej dynamice więziły kobiety, a gdy tabu wokół rozwodu zaczęło kruszeć, żony mogły nareszcie uwolnić się od ograniczającego układu bez lęku przed społecznym ostracyzmem.

Strach przed samotnością, wysokie koszty życia w pojedynkę, zinternalizowane przekonanie, że rozwód należy uznać za porażkę.

Wzmożoną falę srebrnych rozwodów możemy uznać za gest emancypacji kobiet, które nie chcą już iść na kompromisy w związku.

Latem 2010 roku Al i Tipper Gore, były wiceprezydent Stanów Zjednoczonych i jego żona, działaczka społeczna, ogłosili, że biorą rozwód po 40 latach małżeństwa.

Mogą sobie pozwolić na rozwód, bo nie są już finansowo zależne od swoich mężów.

Wzmożoną falę późnych rozstań można jednak odczytać jako manifest emancypacji.

Gdy zwalnia się czas, który wcześniej poświęcały opiece nad potomstwem, mogą zająć się sobą, podróżować, prowadzić życie towarzyskie, realizować zaniedbane pasje.

Jeśli nie mają u boku wspierającego, rozumnego partnera, będą to wszystko robić solo albo w towarzystwie rozwiedzionych koleżanek.

Długo tak uważano, bo zagrażał strukturze określonej długą listą rygorystycznych zasad stworzonych, by napędzać kapitalistyczny progres.

Podejście opinii publicznej do rozwodu liberalizuje się, bo coraz częściej poddajemy rewizji fundament współczesnych małżeństw, czyli mit romantycznej miłości.

To ta bajka o dwóch idealnie kompatybilnych połówkach tego samego owocu, które przeznaczenie stawia na swojej drodze, by mogły iść przez życie złączone uczuciem odpornym na wszelkie kryzysy, od zmiany indywidualnych potrzeb po przemianę obyczajów.

Wytrwałość w miłości nie jest zatem zaletą żadnej płci.

Wszyscy jednak dążą do realizacji potrzeb erotycznych, do satysfakcjonujących, trwałych więzi z innymi, do przyjaźni.

I pewnie nawet znalazłyby się dowody na wieczność miłości w czasach, gdy średnia długość życia w Europie wynosiła w porywach 40 lat.

Odejście od normy uświęconego miłością małżeństwa aż po grób może uwolnić kobiety i mężczyzn od społecznie narzucanych, lecz nierealizowalnych dzisiaj powinności.

Ekstremalnie trudno zadośćuczynić ideałowi romantycznej miłości w realiach nacisku na indywidualizm, w czasach wolności wyboru tożsamości, stylu życia i stosunku do reprodukcji.

Problem w tym, że życie społeczne uległo dramatycznym przemianom, za którymi nie nadążają utwardzone za pomocą instytucji małżeństwa obyczaje miłosne, pisze dalej Tomasz Szlendak.

Dlaczego niektórzy decydują się pozostać w małżeństwie, ale bez zaangażowania?

Tyle, że wcale nie zaczyna od zera.

Podczas gdy mężczyźni całe swoje życie emocjonalne sprowadzają do żony, która pełni funkcję powierniczki, przyjaciółki i organizatorki aktywności towarzyskich.

Rozpad wieloletniego małżeństwa jest zrozumiale bardzo kosztownym doświadczeniem.

Kobieta często traci pieniądze, zwłaszcza jeśli nie pracowała w ogóle albo w niepełnym wymiarze, by zajmować się dziećmi i domem.

Choć srebrnych rozwodów przybywa, ewentualne następstwa rozstania wciąż zatrzymują wiele osób w nieszczęśliwych związkach.

Małżonkowie mieszkają pod jednym dachem, ale nie łączy ich nic poza wspólnym adresem i aktem ślubu.

Wycofują się emocjonalnie z relacji, nie uprawiają seksu, czas wolny spędzają osobno.

Ale czy trwanie w relacji, z której wyparowało uczucie i zaangażowanie, na pewno jest mniejszym złem?