Mentionsy

Te specjalne relacje rozumiane jako utrzymujące się partnerstwo w dziedzinie bezpieczeństwa oraz obrony pozostało wtedy filarem, jednak na gruncie porozumienia gospodarczego Biały Dom chciał wykorzystać Londyn w trakcie procesu wychodzenia z Unii Europejskiej do osłabienia pozycji wspomnianej Unii oraz do poparcia szeregu inicjatyw Waszyngtonu.

Brytyjczycy nie wsparli decyzji Waszyngtonu o jednostronnym zakończeniu umowy nuklearnej z Iranem, nie wsparli wycofania się z traktatu o całkowitej likwidacji pocisków rakietowych średniego zasięgu, a do tego nie podpisano ogólnej umowy handlowej, pomimo, jak twierdzą urzędnicy z okolic Białego Domu, zapewnień ówczesnego premiera Johnsona, że chociażby kwestia niższych standardów przetwarzania amerykańskiej żywności nie będzie problemem przy skonstruowaniu tego typu porozumienia.

Stąd, gdy do Białego Domu w tym roku powrócił Donald Trump, Londyn nie mógł liczyć na pewnego rodzaju pozytywny sentyment prezydenta.

Wydawać by się mogło jednak, że Biały Dom dotychczas dosyć pozytywnie ocenia próby inicjatywy premiera Starmera i na gruncie polityki obronności europejskiej, patrzmy chociażby na kwestię ukraińską, ale również poprzez zawarcie Economic Prosperity Deal z maja tego roku, umowy, która zakładała nałożenie asymetrycznych ram celnych, czy wrześniowe Technology Prosperity Deal.

Być może też podatek od usług cyfrowych, chociaż on się w komunikacji Białego Domu wobec Wielkiej Brytanii nie pojawił.

Obecnie domaga się nielimitowanych gwarancji finansowych od państw unijnych na wypadek gdyby musiał zwrócić Rosji pieniądze.