Mentionsy

A zatem, Szanowni Państwo, nie przedłużając, zapraszam na krótką wycieczkę do Królestwa Belgii.

A jakby do tego wszystkiego było mało, Belgia to państwo federalne z trzema wspólnotami językowymi.

No i tu zapewne zapędy wolnościowe Belgów zostałyby szybko ukrócone przez Królestwo Niderlandów, ochoczo oczywiście wsparte przez swoich sojuszników, to jest Prusy i Rosję, gdyby nie listopadowy wybuch innego powstania w zapewne znanym państwu ze swojej krnąbrności Królestwie Polski.

W 1831 roku na tron wstąpił Leopold I. Belgia stała się monarchią konstytucyjną i jednym z pierwszych nowoczesnych państw, nazwijmy to, liberalnych w Europie.

Po Leopoldzie I na tron belgijski wstępuje Leopold II, władca tyle ambitny, co już mocno spóźniony na pociąg zwany kolonializm.

Leopold II pragnąc zwiększyć prestiż Belgii poprzez zdobycie kolonii, jak inne mocarstwa europejskie, a jednocześnie widząc, iż formuła ta już nieco się wyczerpuje, sprytnie lawirując, wykorzystując swoje koneksje i skutecznie lombując m.in.

Formalnie nie należący do Belgii, lecz będący osobistą własnością Leopolda.

To tyle w teorii.

kart w historii kolonializmu i jedna z najokrutniej rządzonych kolonii.

Znakiem firmowym Leopolda II i jego namiestników stało się wydobycie kauczuku i kości słoniowej przy użyciu brutalnego systemu pracy przymusowej i kar.

Szacuje się, iż ta misja cywilizacyjna Leopolda

Tu zresztą możemy odnaleźć kolejny polski wątek, a mianowicie naocznym świadkiem tych wydarzeń był polski pisarz Joseph Conrad i stały się one inspiracją do powstania powieści Jądro Ciemności.

się co najmniej dziwnie, mijając kolejny pomnik Leopolda, czy też słysząc w szkole, jak wielkie były jego zasługi dla rozwoju Belgii, bez wzmianki o jego krwawej cywilizacyjnej misji.

Wracając jednak do samego Leopolda II, to dopiero pod wpływem międzynarodowej krytyki i skandali w 1908 roku został on zmuszony do przekazania Konga

To znaczy Leopold, wolne państwo Kongo, Belgii zwyczajnie sprzedał.

A Leopold II?

A Leopold do dziś cieszy się w Belgii wieloma pomnikami.

Podpisano więc umowę dwustronnej, zaczęto zapraszać emigrantów, tak zwanych pracowników gościnnych, najpierw z Włoch, później z Maroka, Turcji i krajów Afryki.

No tyle, że ten boom gospodarczy wkrótce się skończył, a tymczasowi pracownicy pozostali.

A więc szanowni Państwo, witamy w dzisiejszej Belgii.

Można by nawet rzec nacjonalistycznej Flandrii.

No i na koniec mamy wspomniany wcześniej i zbankrutowany dosłownie i w przenośni region stołeczny Brukseli.

Tu dygresja, akurat narkotyki nie powinny nikogo dziwić, bo 40% przechwytywanej w Europie kokainy jest przechwytywana w porcie w Antwerpii.

Zresztą zorganizowana przestępczość to kolejny z bardzo poważnych problemów Belgii.

To ojczyzna Smerfów, to również niezamknięta przeszłość kolonialna z oblanymi czerwoną farbą pomnikami Leopolda II na głównych placach.

No tak, ale to również państwo, w którym jedynie 1% małżeństw jest zawieranych pomiędzy obywatelami regionów Flandry i Walonii.

To dość dobry dowód na to, jak duże różnice i jak poważna bariera, powiedziałbym, nawet taka kulturowa jest pomiędzy tymi dwoma regionami.

W kolonizmie udziału nie braliśmy, co najwyżej sami byliśmy przez 123 lata kolonizowani.

Nie dajmy się więc, Szanowni Państwo, wewnętrznie dzielić i jeżeli mamy wyciągnąć jakieś wnioski z tej krótkiej wycieczki do Belgii, to takie, że te wewnętrzne podziały są bardzo niebezpieczne, a niezamykanie pewnych kart historii może prowadzić do bardzo poważnych problemów w przyszłości.