Mentionsy

W sprawę angażuje się detektyw Susan Gorek, która na początek próbuje dowiedzieć się, jak George i jego żona spędzają czas, kim są z zawodu itd.

Już od dłuższego czasu należą do klubu Mensa i są zaangażowanymi członkami grupy, bo jak dowiaduje się Susan, cyklicznie organizują spotkania dla swojego lokalnego oddziału, a są to tak zwane weekendy zagadek kryminalnych.

W związku z uzyskaniem tych nowych informacji z inicjatywy Susan powstaje tajna operacja o kryptonimie Pale Horse, czyli Blady Koń i ta nazwa jest nieprzypadkowa, bo pochodzi od książki Agaty Christie o tym samym tytule.

Co do strony organizacyjnej, to wszystko ma polegać na tym, że Susan pod pseudonimem przeniknie do środowiska George'a i Diany, zbliży się szczególnie do niego i w ten sposób wyciągnie od niego obciążające informacje.

To wtedy Susan, teraz już pod pseudonimem Sherry Gwynne, udaje się na wieczorek kryminalny męsy organizowany w hotelu Holiday Inn w miejscowości Winter Haven na Florydzie.

Sposób organizacji jest taki, że każdy z uczestników spotkania dostaje też broszurę ze wstępnym zarysem historii, a gdy Susan czyta zamieszczony tam opis, mrozi jej to krew w żyłach.

Sam wieczorek przebiega zgodnie z planem, jak zauważa Susan aka Sherry, George jako, że była nowa to od razu zwrócił na nią uwagę i bardzo ją polubił.

Regały wręcz pękały w szwach, na półkach jak Susan przejrzała na szybko było sporo książek o botanice oraz chemii, jakieś kolekcjonerskie egzemplarze o dinozaurach, a także cała kolekcja, jak żeby inaczej, książek Agaty Christie, a wśród nich blady koń.

Żeby nawiązać bliższą więź z Georgem, bo Dianę Susan ostatecznie sobie odpuściła, uznała, że skupi się tylko na nim, w każdym razie w ciągu kolejnych spotkań zaczyna mu się zwierzać ze swoich wymyślonych problemów małżeńskich.

Dalej ten zły obraz miał się pogłębiać, więc w ciągu kolejnych miesięcy Susan robi wszystko, aby ukształtować swój określony obraz w oczach Georgia, obraz kobiety inteligentnej, podzielającej jego zainteresowania zagadkami kryminalnymi, ale jednocześnie trochę naiwnej, która mimo całego zła, jakie się dzieje w jej relacji z mężem, nadal liczy, że on się jeszcze zmieni.

I policjant ten prowadzi rozmowę w taki sposób, żeby przy każdej możliwej okazji umniejszyć Susan i George'owi albo wręcz z nich zakpić, więc negatywny wizerunek się pogłębia.

Oczywiście ze względu na tę operację Susan i George spędzają razem mnóstwo czasu, w trakcie którego ona nie tylko przedstawia mu swoją historię, ale też poznaje jego.

To nie jedyna, powiedzmy, czerwona flaga, jaka się pojawia, bo Susan jakimś sposobem dowiaduje się też, że George otruł kiedyś psa należącego do Diany, gdy się pokłócili, a w trakcie kolejnych kłótni nieraz groził, że otruje jej koty.

Co do Diany, to ona w sumie też jest zagadkową postacią dla Susan, bo tak jak wspominałam, ona ostatecznie ją zignorowała.

Nie utrzymywały ze sobą kontaktu, ale za to Susan bez większych ogródek zabiegała o kontakt z Georgem i spodziewała się, że może będzie to budzić jakiś opór ze strony jego żony, że będzie się bała, że próbuje jej odbić męża, ale ona nigdy niczego takiego po sobie nie pokazała.

To wszystko trwało ponad rok, więc Susan w swoich opowieściach przechodziła przez różne fazy.

Dzięki temu trafi do więzienia na długie lata, a Susan pozbędzie się problemu.

George musiał o tym wiedzieć, więc on chyba nie do końca poważnie podchodził do tych rad dawanych Susan, a co do jej spekulacji, że odstąpi jej trochę trucizny, to w ogóle nie miała racji, bo nic takiego się nie dzieje.

A skoro to nie wyszło, to czas na plan B, dokładniejsze sprawdzenie domu, tylko tu znów Susan nie chce tego robić z nakazem, a podstępem.

Jako, że mijają kolejne miesiące, a żadnego większego przełomu nie widać, współpracownicy Susan są coraz bardziej zniecierpliwieni.

Nawet nie zniecierpliwieni, a zdesperowani, bo wielu z nich, z Susan na czele, narażają swoje kariery.

Niektórzy nie tylko się stresują, ale też podśmiewają Susan, komentują, że może cierpi na syndrom sztokholmski.

Na szczęście dla niej jej przełożony niezmiennie wierzy w powodzenie całego planu, więc działania są kontynuowane, natomiast mimo wsparcia Susan też jest już tym wszystkim bardzo obciążona.

Dodatkowo Susan musi pozostawać w ukryciu.

Oczywiście pewnie koniec końców dałoby się z tego jakoś wybrnąć, gdyby doszło do sytuacji krytycznej, ale nie zmienia to faktu, że przez wiele miesięcy Susan żyje w ciągłym napięciu.

George pewnego dnia oznajmia Susan, że on i Diana w końcu się zdecydowali.

Dopełnia też formalności Susan, 5 grudnia 1989 zawierają umowę najmu, a dwa dni później ona przez pocztę wysyła mu pieniądze na czynsz za pierwszy miesiąc.

Kilka dni później George potwierdza, że te pieniądze otrzymał, więc Susan jeśli chce, to może się wprowadzać nawet zaraz.

Wszyscy wychodzą z założenia, że skoro talu nie można w tamtym czasie kupić tak o, to George musiał go wytworzyć samodzielnie i to by się mogło zgadzać, bo jak ustaliła Susan w trakcie operacji, on posiadał zaawansowaną wiedzę chemiczną.

Jeszcze przed procesem dochodzi do konfrontacji pomiędzy nim a Susan, bo to ona pobiera od niego próbkę pisma, której policja potrzebuje do porównania.

Za swoją pracę nad tą sprawą Susan Gorek w 1991 roku została mianowana zastępcą szeryfa.