Mentionsy

I kiedy zobaczyłem to zdjęcie, to przypomniała mi się jej interpretacja i o tą piosenkę za chwilę chcę się pana spytać, piosenki Leonarda Coena, którą ona zawsze śpiewała.

I kiedy, no tu muszę uprzedzić, kiedy mamy ten Prochowiec, kiedy mamy Magdebu Moer i kiedy mamy to niezwykłe miasto, w którym ktoś przechodzi się w tym Prochowcu i mamy Leonarda Cohen'a, to jak Daniel Wyszogrodzki łączy te wszystkie nitki tej sieci, o których teraz powiedziałem?

To, że czas tak niesprawiedliwie szybko biegnie i wszystko weryfikuje i coś nam daje, coś odbiera, to jest też element właśnie wierszy, piosenek Leonarda Cohena.

Nikt nie wie, jakie te zwrotki naprawdę powstały, ale to jest bardzo typowe, już żeby zamknąć ten wątek Alleluja, bo się rozgadałem, to jest bardzo typowe dla Coena, że on pisał bardzo dużo rzeczy, w jednej piosence właśnie wiele zwrotek, potem wybierał je...

Tutaj tą główną cechą Coena, którą ta piosenka obnazuje, jest jego pokora.

I właśnie u Coena też jest ta prawda, co mnie bardzo do niego zbliżyło.

No ale wśród tych pięciu płyt umieścił pan bardzo nietypową płytę Leonarda Coena.

Takie słowo w ogóle rzadko teraz używane, ale odnosi się to trochę do osobowości naszego bohatera, dzisiaj Leonarda Cohena.

To zupełnie jest jakby wśród tych niewielu, wbrew pozorom, płyt nagranych przez Leonarda Cohena, to jest zupełnie odmienna planeta, zupełnie inna pięciolinia, tak jak płyta, o której pan powiedział, nie mieści się wśród tych pięciu, które pan wybrał.

I on tego Coena po prostu troszeczkę przymusił do wizyty w swoim studio w Los Angeles.

Natomiast aranżacja i muzyka, którą zaproponował Fritz Spektor, jest jakby kompletnie nieadekwatna, bo przykrył te delikatne, poetyckie teksty Coena po prostu ścianą dźwięku właśnie w swoim stylu.

Dlatego właśnie nie chciałem się leżeć po taką płytę Coena jak Songs of Love and Hate, gdzie są klasyczne utwory właśnie wspomniane przez pana Femme Raincoat, czy Joanna Dark, czy Avalanche.

No wiadomo, jakie to są płyty Dylana, wiadomo, jakie to są płyty Coena.